28 mei t/m 2 juni: Op de Scilly Eilanden en naar Ierland

28 mei: Over de ondiepten naar New Grimsby Sound

Water tanken aan de pier van Hugh Town

Jan Willem heeft uitgezocht dat we bij hoog water vanuit St. Mary’s rechtstreeks naar het eiland Tresco kunnen varen, over de ondiepten heen. Rond een  uur of tien is het hoog water en om dat te halen moeten we rond half tien vertrekken. De Kwinte gaat ook met ons mee. Eerst nog water tanken, want we weten niet wanneer dat weer mogelijk is. In Ierland zullen we veel op ankerplekken liggen. We laten de tank helemaal leeg lopen, zodat we vers water in de tank hebben. Als we om negen uur aan de kade aanleggen, ligt daar al een ander schip. Dat is gelukkig niet aan het tanken, dus we kunnen direct bij de slang. JW gooit een pond in de automaat en dan gaat het water lopen, maar niet erg hard. Als het ook nog eens stopt terwijl de wijzer niet van zijn plaats is gekomen, gaan we ons zorgen maken. Enfin, vijf pond en drie kwartier later is de tank vol en kunnen we eindelijk naar Tresco vertrekken. De Kwinte gaat met ons mee.

Op weg naar Tresco, achter ons de Kwinte

Ik sta achter het roer en maak haast met het oversteken van de Saint Mary’s Road, dat is het diepe gedeelte. De route loopt langs een groene ton, die ik aan stuurboord moet houden en een rode ton waar ik aan stuurboord langs moet. Vervolgens  moet ik midden tussen twee eilandjes door en dan zien we bij het plaatsje New Grimsby de moorings al liggen. We zoeken een mooi exemplaar uit en gaan daarna eerst maar eens ontbijten, want dat was er nog niet van gekomen.

Hier moeten we tussendoor!

Tussen deze staken

Varens en palmen in Abby Gardens

Het wordt een wandeldag. Tresco is bekend om de Abbey Gardens, botanische tuinen met subtropische planten uit de hele wereld, rond een voormalige benedictijner abdij. De tuinen zijn gesticht in 1834 door Augustus Smith, de heerser van de Scilly’s en verder ontwikkelt door zijn nazaten (vier generaties!). Er staan gigantische oude  bomen, zoals ceders, cipressen en veel soorten palmen. Ook veel varens en planten die bij ons in de huiskamer staan. In sommige delen van de tuin waan je je in een waar oerwoud. Dat kan hier allemaal groeien vanwege het zeeklimaat in combinatie met de warme golfstroom die hier langs loopt.

Uitzicht op de Abbey

Bovendien staan de tuinen op een beschutte zuidhelling.

Vervolgens maken we een wandeling door de duinen naar de oostzijde van het eiland. Er hangt een eilandsfeer zoals je die op de Waddeneilanden ook ervaart. De vergezichten zijn adembenemend met witte zandstranden en een azuurblauwe zee, die wordt veroorzaakt het witte zand dat door het heldere water schijnt. Het heeft iets Bountyachtigs.

Azuurblauwe zee en witte zandstranden

Na het eten bereidt JW de tocht voor morgen voor, terwijl ik het blog bijwerk. Morgen vertrekken we al vroeg om over te steken naar zuidwestelijk Ierland. Vanaf dinsdag wordt er harde wind uit het noordwesten verwacht en dan willen we aan de overkant zijn.

29 en 30 mei: Door de grote leegte naar Ierland

Mist bij New grimsby

Na Cromwell Castle wordt
het zicht al gauw slechter

Als we ’s ochtends vertrekken is het nog mistig in de New Grimsby Sound. Vertrouwend op AIS en radar vinden we onze weg naar buiten en dan zetten we koers naar zuidwest Ierland. De variatie (het verschil tussen magnetische koers en  ware koers) is in deze contreien 4° west. Omdat in Nederland de variatie verwaarloosbaar is, zoek ik de formule even op in de boeken om te voorkomen dat ik verkeerd om reken: WK + var = MK. Met deviatie reken je niet op een polyester schip. Het duurt een paar uur voordat er voldoende wind staat om de motor uit te doen.

Slechts drie schepen op de AIS

De hele reis zal in het teken staan van te weinig wind, van motor aan motor uit. Mits genoeg wind is de koers gelukkig wel bezeild. In de loop van de ochtend trekt de mist op en wordt het zonnig.

We varen de grote leegte in: geen pleziervaart, geen vrachtvaart, alleen een enkele visser zichtbaar op de AIS, maar niet aan de horizon.

Een ongenode, maar welkome gast

Duif aan boord (film)

Waar het lijstje van de AIS op de Noordzee vaak tientallen schepen bevat, staan er nu slechts drie op! Dat maakt het uitkijken erg saai. Gelukkig krijgen we begin van de middag afleiding van een duif die op het stuurwiel landt. Het is een mooi exemplaar en hij is geringd. Omdat de stuurautomaat aan staat, gaat het stuurwiel heen en weer. Het is een koddig gezicht hoe het beest zijn best doet om zijn evenwicht te bewaren. Hij is absoluut niet schuw. Ik geef hem te drinken uit een soepkom en dat is best lastig met zo’n onregelmatig bewegend stuur. Hij blijft uren op het stuurwiel zitten. Begin van de avond zoekt hij een plekje op het voordek. Als Jan Willem ’s nachts vanwege een windshift overstag gaat, is hij verdwenen.

Zonsondergang

De Ierse vlag in het want

Met een wekkertje, dat om het kwartier afloopt, houden we de wacht. ‘s Nachts ziet Jan Willem nog een zeiljacht in tegengestelde richting langs varen in de vorm van een slingerend groen lichtje, maar ik zie in de late nacht en vroege ochtend geen enkel schip. Het turen in de heiige leegte is vermoeiend. Wat zie ik en wat beeld ik mezelf in? Af en toe weet ik het gewoon niet.

De volgende ochtend roept JW mij uit bed vanwege een grote school dolfijnen zo’n 100 meter aan bakboord. Het zijn er tientallen en alles dartelt door elkaar. Waarschijnlijk zijn ze aan het vissen, want ze komen ons niet achterna.

Dolfijnen ....

Later denk ik dat ik in de verte een walvis zie. Het is in de buurt van Baltimore Bay dat bekend staat omdat walvissen van allerlei soort hier naartoe komen. Eind van de ochtend zien we twee dolfijnen voor de boeg van het schip. Al gauw zijn het er drie, vijf, een dozijn of meer. Wel een half uur spelen ze rond de boot in het glasheldere water. Het levert mooie foto’s op. Wat wordt een mens daar vrolijk van! Zie ook filmpje 1 en filmpje 2

... en nog veel meer dolfijnen!

Zeekoeten

De Fastnet Rock komt in zicht, beroemd om de Fastnett zeilwedstrijd die loopt van Cowes op Wight, om de rots en weer terug. Vorig jaar waren we bij de start in de Solent aanwezig.

De roemruchte Fastnet Rock

Dan worden we opgeroepen door de Alchemy, die in Crookhaven geankerd ligt. Dat doet ons besluiten om ook daar naartoe te gaan. We zijn elkaar tegengekomen in Stockholm, Enkhuizen, Falmouth en nu in Crookhaven. Eindelijk de mogelijkheid om elkaar echt te ontmoeten. Ginger en Dick zijn Amerikanen en reizen al twaalf jaar met hun schip door Europa, van Turkije tot aan Noorwegen. Als we aankomen willen ze juist gaan ‘hiken’ richting Brow Head, waar je een prachtig uitzicht over de baaien hebt. Ginger en Dick nodigen ons uit om er een gezamenlijke wandeling van te maken.

Wandelen met Dick en Ginger in Crookhaven

Helaas kunnen we niet helemaal tot het eindpunt, want het laatste stuk is afgesloten omdat hier opnamen voor de nieuwe Starwarsfilm worden gemaakt. Het is een bijzonder gezellige middag, die beklonken wordt met een glas Murphy’s Iers bier bij de lokale pub.

Uitzicht vanaf onze wandeling

31 mei: Dagje chillen in Crookhaven

Aquarelleren in Crookhaven

Zo’n nacht doorvaren is blijkbaar toch vermoeiender dan je denkt, want we slapen een gat in de dag. Het weer is stralend en we ontbijten in pyama in de kuip. De Alchemy is al weg. Later die dag krijgen we een berichtje dat ze in Bantry zijn aangekomen en vroeg zijn vertrokken om het getij rond de kaap van Mizen Head mee te hebben. Misschien gaan we elkaar nog tegenkomen, want wij gaan morgen ook die richting uit.

Wij maken er een rustig dagje van. Jan Willem duikt in de ‘South & West Coast of Ireand Sailing Directions’ en doet een aantal klusjes. Ik lees een indrukwekkend boek, - ‘Misschien Esther’ van de Duitse schrijfster Katja Petrowskaja, die de zoektocht naar haar Joodse voorzaten beschrijft -, en maak een aquarel van het uitzicht vanuit de kuip.

Het weer is werkelijk prachtig, en dan horen we dat het in Nederland en Duitsland noodweer is.

Eind van de middag gaat we met de bijboot naar het dorpje voor een half pint Murphy’s en een lekkere krabsandwich, - lokaal gevangen, niet het nepspul van Albert Heijn -, bij de pub en een wandelingetje. We varen met de bijboot nog een rondje door de baai, die veel groter is dan we dachten. De natuur is hier uitgestrekt en leeg. En dan is het alweer etenstijd. Vandaag zalm op het menu, maar nog wel van de Tesco.

1 juni: Naar Bantry Bay

Vuurtoren van Crookhaven

Bij  Brow Head maken ze filmopnames voor Starwars

We hebben een tijd getwijfeld over welke baaien we aan de Ierse westkust moeten bezoeken. Dingle Bay werd ons als absolute topper aangeraden door JP en Ingrid van de fitness, maar is in onze planning toch iets te ver. Kenmare River moet erg mooi zijn, maar misschien een volgende keer. We kiezen voor Bantry Bay, naar Nederlandse begrippen ook heel mooi en wat minder ver. Ook omdat zus Milou over een paar dagen opstapt en er een goede busverbinding met Cork is, waar ze naartoe vliegt.

Om bij het ronden van de kaap van Mizen Head stroom mee te hebben moeten we om acht uur afvaren. Rond tien uur moeten we daar voorbij zijn. Het is wederom prachtig weer, uitzonderlijk voor Ierland. Het hogedrukgebied te noorden van Schotland doet zijn werk. Helaas is een bijkomend effect dat er heel weinig wind is. Dus moeten we een groot deel van de tocht motoren.

Als we langs Brow Head varen, zien we de wagens van de filmset van Starwars op de heuvel staan.
Daarom werden we eergisteren op onze wandeling tegengehouden.

Rustig weer bij de kaap van Mizen Head

De rotsen zijn hier en bij Mizen Head bijzonder indrukwekkend, met scherpe kammen die ver in zee steken. Daar wil je wel uit de buurt blijven. Nu, met windstilte, is het rustig, maar hoe moet het hier zijn als het stevig waait, laat staan stormt? De boeken adviseren om dan een flink eind uit de kust te blijven.

Indrukwekkende kliffen bij Mizen Head

Als we in de Bantry Bay komen trekt de wind iets aan. Omdat we alle tijd hebben om in Bantry, dat achter in de baai ligt, te komen hijsen we de zeilen en laveren de baai in. Het gaat niet hard, maar we genieten van de rust.

Bantry House vanuit Bantry Harbour gezien

Voor Bantry ligt Whiddy Island,waar een aantal tanks staan voor strategische olieopslag voor Ierland. We gaan er zuidelijk langs en moeten vanwege de ondiepte en een rots die onder water ligt, de punt van South Beach, dat is een strandje, en een rots die er achter ligt op een lijn op 63° houden. Het is allemaal lastig te herkennen. Achteraf blijken we op een bruine beuk in het landschap te hebben gestuurd, die gelukkig precies boven de bewuste rots op de heuvel staat. Eind van de middag pakken we een mooring op in Bantry Harbour.

Hier nabij Bantry zit een golfclub met een 18-holes baan. We reserveren via internet tegen gereduceerd tarief. Vervolgens gaan we op zoek naar een taxi, maar dat lukt helaas niet. Dan maar op tijd naar bed, want morgen wordt een inspannende dag.

Bantry Town

2 juni: Voor het eerst 18 holes

Bantry Golf Club

Om kwart voor negen laden we de golfsets en de schoenen in de bijboot. Volgens de taxichauffeur die we gisteren aan de lijn hadden, is het 20 minuten lopen, maar wij schatten dat anders in. We leggen de bijboot aan een drijvende steiger die daar ongetwijfeld niet voor is bedoeld en gaan op weg. Na een uur lopen met bepakking, langs een drukke weg waar gelukkig het hele traject een trottoir langs ligt, komen we bij de Bantry Golf Club. We worden uiterst vriendelijk welkom geheten, en gaan na een kop koffie aan de slag. Gelukkig gaat het een stuk beter dan in Falmouth. We hebben alle wijze lessen van Abdel, onze leraar (pro voor de kenners) nog eens doorgenomen en dat helpt. Vooral dat je niet moet opkijken tijdens het slaan.

Prachtig uitzicht vanaf de golf course over Bantry Bay

Het gaat best goed en we hebben er allebei plezier in. Het is wederom een prachtige baan, prachtig gelegen met uitzicht over de hele baai, en behoorlijk uitdagend. We zien bij hole 10 zelfs in de verte onze boot liggen! Uiteindelijk duurt het van half elf tot vier voordat we 18 holes hebben afgewerkt. We hebben misschien iets teveel slagen nodig gehad, maar zijn heel trots op onszelf, voor het eerst 18 holes! In Falmouth hebben we het na de 13^e hole opgegeven. Gelukkig biedt de 19^e hole een hapje en een drankje om bij te komen. En dan vangen we de terugweg aan. Als we weer aan boord zijn geeft de stappenteller van JW 28000 stappen aan. We zijn goed moe, maar vooral heel trots!

Nogmaals!