11 t/m 19 juni: Van Kilmore Quay naar Carlingford Lough

11 juni: Van Kilmore Quay naar Arklow

Viskotters in Kilmore Quay

Gisteren zijn we bij onze wandeling een grote scheepsbenodigdhedenwinkel tegengekomen. Dat is niet zo vreemd in een haven met veel professionele vissers. Voor ons vertrek gaat Jan Willem er nog even langs voor wat spullen die hij op zijn lijstje heeft staan, terwijl Milou en ik de boot klaarmaken, dat wil zeggen alles aan kant en zeilen aangeslagen. Helaas komt JW onverrichter zaken terug, omdat hij de kwaliteit van de harpen niet vertrouwt. Nog even diesel tanken en dan op weg.

Kreeftenpotten, die onder water zitten als je een boeitje
of joontje tegenkomt. Hier moet je niet tegenaan varen!

Vandaag gaan we het hoekje om,van de zuidkust naar de oostkust van Ierland. Vlak buiten de haven van Kilmore Quay steekt een zeehond zijn kop boven water. Hij kijkt net zo verbaasd naar ons als wij naar hem. Daardoor heb ik hem niet op de foto. Jammer,want het was een leuk gezicht. Het is half bewolkt (gedurende de dag wordt het steeds zonniger) en er staat niet al te veel zuidoostenwind, maar het eerste stuk  kunnen we toch zeilen, omdat onze koers pal oost is.

Kilmore Quay bij vertrek

Windmolens met grondmist voor Carnsore Point

Na Carnsore Point verleggen we de koers steeds meer noordwaarts, terwijl de wind ruimt. De motor gaat erbij. Een tijdje later duikt vlak naast de boot een hele grote dolfijn op met een snuivend geluid en een flinke plons. Ik schrik me wezenloos. Hij zwemt een paar keer om de boot, - snuivend en plonzend -, om ons vervolgens te laten gaan. De Iskander zat duidelijk in zijn territorium.

Bij Greenore Point hebben we
3 knopen stroom mee

Stroomrafelingen tussen Carnsore en Greenore

Tuskar Rock

We passeren de haven van Rosslare, waar de grote ferries uit Engeland en Frankrijk aanmeren. Gelukkig trekt de daarna wind aan. We kunnen weer zeilen en gaan melkmeisje varen. Dat is voor Milou een nieuwe ervaring.

'Melkmeisje'  varen

Het laatste stuk zit de vaart en goed in. Rond vijven worden zeer enthousiast ontvangen in de kleine verenigingshaven van de Sailing Club Arklow, waar we het laatste plekje innemen.  Op de steiger waar we aanleggen staat ‘no mooring, dangerous objects under water’, maar dat is volgens de locals flauwekul.

We hebben we het hele traject de stroom mee gehad, tussen Carnsore Point  en Greenore Point,bij de meest zuidoostelijke hoek zelfs drie knopen. Dat heeft tien mijl stroomvoordeel opgeleverd!

20 jaar oud en 800 uur werk levert een prachtige boot op

Op uitnodiging van verschillende mensen in de haven gaan we een biertje in het clubhuis van de sailing club drinken en raken daar heel gezellig in gesprek met een paar enthousiaste wedstrijdzeilers die zelf een boot hebben opgeknapt. Het is inderdaad een juweeltje geworden.

12 juni: Naar Greystones

Arklow vanaf de noordzijde van de rivier

Pub bij de brug met muurschildering

Resultaat van een gezellige avond?

'The Lord did notinvite you, He pushed you in'

Vandaag wordt het een korte tocht. Daarom voor vertrek nog een wandeling door Arklow. Als we langs de kerk aankomen gaat daar bijna en mis beginnen. Het begint opeens te regenen en als we schuilen in het voorportaal van de kerk zegt een van de aanwezige heren: “The Lord did not invite you in, He pushed you in!” We laten de mis toch maar voor wat hij is.

Mooi tuintje tussen grauwe huizen 

Mariaverering in Ierand

Hoewel de barometer al een aantal dagen zakt, blijft er weinig wind. Vandaag zullen we alleen maar motoren. Pogingen om te zeilen mislukken. Het valt op dat er hier vrijwel geen vogels zijn. Vissen of zeehonden zien we ook niet. Kortom een saaie tocht, waardoor Milou de gelegenheid heeft om haar boek uit te lezen. ‘Elk nadeel heb zijn voordeel.’

Vuurtoren bij Wicklow Head

Het laatste stuk zijn er dreigende buien en op een moment een bui die de Iskander nadert, over ons heen komt en even later weer vertrekt. Op het water kun je dat prachtig zien. Jan Willem zet de radar aan en ook daar zijn de buien duidelijk in beeld. Boven het land zijn er prachtige dreigende luchten.

Dreigende buien boven land

De regengrens nadert

Betonnen breakwaters bij Greystones

13 juni: Bezoek aan Dublin

Moderne communicatie

Vanuit Greystones is er een goede treinverbinding met Dublin, dus staat vandaag een bezoek aan de stad op het programma.

Bezoek aan het survey vessel

Maar eerst nog iets anders. Jan Willem heeft gisteren een praatje gemaakt met de mensen van een survey vessel en we mogen vanochtend een kijkje nemen. Allervriendelijkst worden we welkom geheten door Augustus en James. Op het schip zitten hydrografen en geologen die de zeeën rond Ierland in kaart brengen en onderzoek doen naar de bodemgesteldheid. Ze leveren hun gegevens aan het Engelse Hydrographic Office dat de bekende Admirality kaarten uitbrengt. Ook hebben ze contact met de Hydrografische Dienst van de Nederlandse Koninklijke Marine. Augustus leidt ons rond en toont de meetapparatuur en de computers en servers die ze aan boord hebben. Het is werk waarvoor geavanceerde apparatuur en servers met grote rekencapaciteit nodig zijn, maar sommige dingen zijn ook heel simpel of hangen houtje-touwtje aan elkaar. In de serverruimte hangt een doodskop van plastic. Volgens Augustus is die van een technicus die nog steeds op zoek is naar een computerbug.

Met de trein naar Dublin

Dublin in deban van  de Easter Uprising

En dan nemen we de trein naar Dublin. Het is een mooie rit langs de kust. Omdat hij op allerlei stationnetjes stopt, duurt het een uur voor dat we in het centrum zijn.

Milou heeft de Lonely Planet doorgenomen en leidt ons naar het Trinity College, de beroemde universiteit van Dublin.

Trinity College

Het weer zit even niet mee

Daar is de tentoonstelling van het Book of Kells, het oudst bekende exemplaar van de vier evangeliën ter wereld, opgetekend door monniken. Helaas is fotograferen verboden.
Aansluitend bekijken we de bibliotheek van Trinity College, the Long Room, waarin 200.000 bijzondere wetenschappelijke, deels heel oude boeken zijn verzameld.

The Long Room, beroemde bibliotheek van Trinity College, bevat 200.000 oude boeken

Iskander was here!

Geen commentaar

De studenten mogen deze nog steeds gebruiken voor onderzoek. In de museumwinkel vinden we een aantal leuke cadeautjes. Van Jan Willem krijg ik een prachtige shawl, want we zijn vandaag 35 jaar getrouwd. Dan is het tijd voor een lunch in een soort mensa en dat roept nostalgische gevoelens bij ons op. 

De oude toren van Dublin Castle vanuit de Memorial Garden gezien

James Joyce once lived here

’s Middags kijken we rond bij Dublin Castle, het regeringscentrum van Ierland. Ook zien we in een park een herdenkingsmonument voor alle Ierse politiemensen die vanwege hun werk zijn omgekomen. Het herinneren van de doden kunnen ze in Ierland beter dan in Nederland. En dan is het alweer tijd om terug te gaan. We lopen naar Connelly Station en zien daarmee nog een flink deel van de stad.

Detail van een brug

Wandelend langs de rivier

14 juni: Weer naar Dublin en vertrek Milou

Als we in Dublin op Connelly Station aankomen brengen we eerst het koffertje van Milou weg naar een bagagedepot tegenover het station, dat wordt gerund door een ondernemende chinees, die er ook een internetcafé exploiteert. Hij is in het gat van de ontbrekende service van het station gesprongen.Verder liggen er allemaal nepgeweren in de vitrine, die wel heel erg echt lijken. Dat zou in Nederland niet mogen!

The Goal, de grote gevangenis waar indertijd de vrijheidsstrijders voor de Republiek opgesloten  en geëxecuteerd zijn

Wat zullen we vandaag gaan bekijken? We kiezen voor de Gaol, de grote gevangenis, waar ooit de revolutionairen van de onafhankelijkheidsstrijd zijn opgesloten en terechtgesteld. Als we daar na een bustocht en een fikse wandeling eindelijk aankomen, blijkt dat we er niet in kunnen. Het is weliswaar gratis maar we hadden via internet moeten boeken, omdat ze alleen rondleidingen hebben, een les voor de volgende keer. Teleurgesteld lunchen we bij een tentje aan de overkant van de straat.

Vik Muniz (2004): Portret van Alice Lidell,
die model stond voor Alice in Wonderland 

Detail

Daarna lopen we naar het Irish Museum of Modern Art (IMMA) en komen onderweg in een verschrikkelijke hoosbui terecht. Onze Poolse paraplus uit Darlowo doen uitstekend dienst! In het museum is onder andere een expositie van de schilder Patrick Hennesy en een opstelling van de kunstenaar Simon Fujiwara die het leven van Sir Roger Casement, mensenrechten- en vrijheidsstrijder laat zien als een soort film waar je kunt rondlopen. Het laatste in het kader van de Paasopstand van de Ieren tegen de Britse overheersing in 1916. En er is een hele leuke museumwinkel, waar we een boekje over de geschiedenis van Ierland en een bundel met Ierse gedichten kopen.

Georgian huizen gezien van uit het park van Merrion Square

Dan nemen we een taxi naar het Merrion Square, waar volgens de gids een park is met daaromheen mooie Georgian huizen. Inderdaad, maar Jan Willem vindt de Jugendstilwijk in Riga mooier. We moeten nu tempo maken zodat Milou op tijd op de bus naar het vliegveld kan stappen en wandelen terug naar Connelly Station, waar we bij het busstation hartelijk afscheid nemen. Het waren gezellige dagen.

Connely Station heeft nog mooie spooroverkappingen

15 juni: Dagje chillen in Greystones

Vlaggetjesdag in Greystones

Milou is vertrokken en we zijn weer met zijn tweeën. Het lijkt misschien vreemd, maar het is toch weer even wennen. Gisteravond hebben we tot heel laat gelezen en zijn daarom niet al te vroeg wakker en de actie is ver te zoeken. We draaien een paar wasjes en hebben allebei een spannend boek te pakken, dus lezen we nog lekker door in het zonnetje. Ook werk ik hard om een nieuw bericht op het blog te zetten, altijd weer meer werk dan je denkt.

Opeens drijft er een rots midden in de haven

Oh nee, het is een zeehond

Druk met bloggen

Gisteren is er een Fransman voor ons aan de steiger komen liggen, een solozeiler. En, je raad het al,
ook hij heeft behoefte aan een praatje. Daar komt nog bij dat hij beroerd Engels spreekt en als hij merkt dat hij met Frans bij ons terecht kan is hij niet weg te slaan! Hij is in één ruk vanuit Brest naar Greystones gevaren. ‘Waarom?’, vragen wij. Hij heeft het niet zo op die Engelsen, vandaar dat hij daar niet gestopt is, maar de Ieren zijn OK. Hij is op weg naar Schotland, waar zijn vrouw naartoe komt vliegen. Dan gebruiken ze de boot twee weken als caravan en komt hij de haven niet uit, och arm. Ik heb het met de man te doen. Al die vrouwen die zeilen maar niks vinden, ze weten niet wat ze missen. Tegen de avond vertrekt hij alweer. De wind staat goed, zegt hij, (wij vinden van niet) en later in de week krijgen we ‘quarante noeuts’, windkracht acht dus. Wij hebben blijkbaar een ander weerbericht.

’s Avonds is het een drukte van belang in de haven als de lokale zeilclub zijn woensdagavondwedstrijden houdt. Opeens varen tientallen zeilboten in alle soorten en maten uit. Vanaf de pier is het een fleurig gezicht hoe ze de boeien ronden, hoe de spinakers gehesen en bij de volgende boei weer gestreken worden.

16 juni: Naar Dun Laoghaire bij Dublin

Weer verder, en het waait lekker!

We zijn hier nu wel lang genoeg geweest en het wordt tijd om verder te gaan. Het is al dagen noordenwind. Vandaag helaas ook nog. Daarom schuiven we maar een klein stukje op, zo’n vijftien mijl. Kruisend met stroom tegen doen we daar toch nog drie en een half uur over. Met het zonnetje erbij is dat geen probleem. De wind trekt aan tot een lekkere vijf Beaufort en met een reef in het grootzeil loopt de Iskander ruim zeven knopen.

Als we voor de marina van Dun Laoghaire aankomen zijn kinderen met open bootjes aan het oefenen in de voorhaven. Alles krioelt door elkaar en het is uitkijken om er tussendoor te komen richting marina.

Kruisend naar Dun Laoghaire

Dun Laoghaire (spreek uit als Dun Leary) heeft een gigantische Marina, ik heb nog nooit zo’n grote gezien. In de haven liggen veel jachten die vanaf zaterdag vanuit Wicklow aan de Round Ireland Race mee gaan doen, waaronder een paar supergrote trimarans. Het ziet er allemaal heel fancy uit.

De inmens grote jachthaven van Dun Laoghaire (met veel lege plekken)

Er liggen nog een paar Nederlandse jachten in de haven. Er zijn er meer die een rondje Engeland varen, maar toch niet zo heel veel. Langzaam maar zeker kennen we veel van de mensen die langere zeezeilreizen maken. En hier komen we,  tot onze verrassing, Cees en Margriet met de Polyander tegen. Zij behoren tot de groep Kustzeilers waarmee we in 2013 naar Sint Petersburg zijn geweest.

Jan Willem komt hen tegen op de steiger en nodigt ze uit. Na het eten komen ze langs en het wordt een bijzonder gezellige avond, waarin we ontdekken dat we op verrassende wijze verschillende zeilcontacten delen.

Het gebouw van de Royal Irish Yacht Club

17 juni: Nog een dagje Dublin

Sophie is vandaag jarig, wordt 25. Gisteren is de kaart op de bus gegaan en die komt niet op tijd. Vanuit ons bed bellen we op en zingen haar toe. Dat is het nadeel van zo’n reis, dat je er niet altijd bij kunt zijn. Straks in juli, met haar afstuderen maken we het goed.

Orcar Wilde ... 

...en zijn vrouw Constance

We gaan vandaag nog een keer met de trein naar Dublin. Naar het Merrion Square, waar ik heel veel deuren van Georgian
Houses op de foto zet. In de meeste panden zijn kantoren gevestigd van advocaten, lobbyclubs en dergelijke. Als we langs zo’n kantoor wandelen ziet Jan Willem een keurige zakenman hard aan het werk achter zijn PC, waar op het scherm iets minder keurige dingen zichtbaar zijn. Jan Willem schiet in de lach en roept mij terug. Eventjes kijken op de chique koperen plaquette naast de deur wat voor club hier gevestigd is. Nu weten we waarom je teveel betaald voor financieel advies.

En dan naar de National Gallery. die helaas voor een groot deel gesloten is vanwege een grote verbouwing, maar wie zijn wij om daarover te klagen, met een Rijks- en Stedelijk Museum die jaren dicht zijn geweest. Er is één etage open, met een bijzondere tentoonstelling van tekeningen van Leonardo da Vinci, en een selectie uit de vaste collectie, impressionisten en Ierse kunst. Bij veel musea in Dublin is de toegang gratis, hoewel je soms wel vooraf moet boeken.

Het voorname Shelbourne Hotel aan St. Stephens Green

Dichters... 

... en vrijheidsstrijders

Vrijheidstrijder Micheal Collins

Als we moegekeken zijn, wandelen we naar St. Stephens Green, waar het voorname Shelbourne Hotel is gelegen. Dublin is een stad van dichters en schrijvers, en van vrijheidsstrijders. De verhalen over de Paasopstand van 1916 komen je overal tegemoet. In de musea en parken, in de etalages, in de boekhandel en achter de ramen van de pub. Tenminste als die niet beschilderd zijn met koppen van voetballers van het Ierse EK-team.

18 juni: Naar Carlingford Lough

De vuurtoren op het schiereiland van Howth, ten noorden van de baai van Dublin

Jan van Genten aan het vissen

... en in duikvlucht

De grote trimarans vertrekken ‘s ochtends al vroeg naar Wicklow voor de Round Ireland Race. Het is ook voor ons weer tijd om verder te gaan. De wind is naar het westen gedraaid. Onder de hoge wal kunnen we nu in één streek noordwaarts varen. We hebben een traject gepland van zo’n 45 mijl naar Carlingford Lough, gelegen op de grens tussen Ierland en Noord-Ierland. De dag begint zonnig en veelbelovend als we om tien uur de zeilen hijsen. We steken de baai van Dublin over richting het schiereiland van Howth, dat we moeten ronden. Met de tegenstroom en de wind die inzakt schiet het niet erg op, maar dat komt later vast wel goed. Nou, dat valt tegen. Langs de gehele kust blijft de stroom een beetje tegenstaan. En de wind neemt wel toe, maar varieert dusdanig in richting en sterkte dat de trim voortdurend aandacht vraagt om het schip een beetje op snelheid te houden: schoten vieren en even later weer aanhalen, leioog naar voren en weer terug. Later in de middag moet de motor toch nog aan.

Rockabill

De bergen van Carlingford Lough 

Donkere luchten en felle zon

Het front is voorbijgetrokken

Als we, tussen de ondiepten door, het Lough invaren gaat de stroom meelopen en behoorlijk ook. Met ruim drie knopen kolkt de stroom rond het schip. Je moet hier niet op het verkeerde tijdstip komen! Gelukkig heeft
Jan Willem zijn voorbereiding goed gedaan. Achter ons vaart een Nederlands baggerschip, dat ons inhaalt als de geul zich verbreedt. De schipper komt het stuurhuis uit en zwaait uitbundig naar ons en wij beantwoorden zijn groet. Het lijkt me een eenzaam bestaan. Nederlandse baggeraars kom je in heel Europa tegen. Op eerdere reizen hebben we ze in Polen en in Frankrijk gezien.
Om kwart over zeven meren we af in Carlingford Marina. De Lasagne van de SuperValu staat al op ons te wachten in de oven.

Een vriendelijke Nederlander

19 juni: Regen en stormwaarschuwing

De grofstoffelijke havenmuur van Carlingford

Als we opstaan miezert het. Van die vieze miezer waar je doornat van wordt. Het nodigt niet uit om naar buiten te gaan. Vooral niet omdat de wind op de achterkant van het schip staat. Als je je hoofd buiten het luik steekt, spettert de regen in je gezicht. We blijven dus maar lekker binnen, puzzelen en lezen is ook prima. De was die ik gisteravond heb gedraaid hangen ik maar op in de kajuit en de douche. Een mens moet wat.

In de regen op weg naar het stadje

'Mind the step'
 of is het 'the gap'?

Wat me minder bevalt is dat op nog geen 30 meter aan de lijzijde van de Iskander de pier van de haven ligt, bestaande uit aftandse betonnen caissons waar de gewapende betonijzers nog uitsteken. Voor vanmiddag geldt een waarschuwing van windkracht 6 tot 7 en als er iets fout gaat zitten we zo op die muur. Er gaat niks fout zegt Jan Willem, maar toch zit het me niet lekker. In overleg met de havenmeester verleggen we de Iskander naar een veiliger plek en draaien we het schip tevens om, zodat het beter op de wind ligt. Nog een paar extra lijnen erbij en we zijn tevreden. Als we klaar zijn trekken we onze druipende regenpakken uit en gaan door met lezen, puzzelen en een beetje klussen. Buiten blijft de regen gutsen.

In de loop van de middag worden we wel heel erg duf.  Hoog tijd om naar buiten te gaan. Dus regenpakken weer aan, Poolse plu’s mee, - het waait nog niet hard -, en wandelen naar het plaatsje. Carlingford is een historisch stadje met verschillende middeleeuwse gebouwen, zoals een kerk, een kasteel en een stadspoort. Ondanks de regen is het er verrassend levendig. In het stadje is net een bus met toeristen aangekomen. Er zijn verschillende antiekwinkels die helaas het bric-a-bracniveau niet ontstijgen. Eén winkel is daar verrassend eerlijk over met een bord met de tekst “We buy junk and we sell antiques”. Na een wandeling zoeken we ons warme bootje weer op. Aangekomen bij de haven beginnen voorzichtig de eerste windvlagen. Die lopen gedurende de avond op tot 35 knopen. Het vreemde is dat tussen de vlagen door het vrijwel windstil is. 

Carlingford