26 mei t/m 2 juni 2017: Met de Toerzeilers naar Londen

Liever naar Londen

Het is knap laat als we bedenken dat we tussen Hemelvaart en Pinksteren liever naar Londen zeilen dan een weekje naar Spanje gaan om in de zon te liggen. Als we Commissie Uiterton bellen of we nog mee mogen, is de kennismakingsavond al geweest. Gelukkig mogen we mee en kunnen ze voor ons nog een ligplaats en diner regelen, meer hebben we niet nodig. Hulde! De deelnemerslijst bevat een aantal oude bekenden en de nodige nieuwe deelnemers. Het wordt vast gezellig.

Inschepen

Op de valreep hebben we de zwemvesten nog getest

Met de koude voorjaarsweken is er van varen niet veel gekomen. Er ontbreekt nog de nodige uitrusting aan boord. In een rush heeft Jan Willem de kaarten bij elkaar gezocht en nog een nieuwe Noordzeekaart aangeschaft. Ik moet vandaag de complete foerage inslaan. Veel tijd om daarover na te denken heb ik nog niet gehad, dus doe ik mijn inspiratie op in de Appie. Met een afgeladen boodschappenkar verlaat ik de supermarkt.

's Avonds na het eten gaan we naar de boot. We zijn best wel moe, wat eigenlijk niet zo'n goede voorbereiding is voor een zeiltocht. 

Op Hemelvaartsdag naar IJmuiden

Stroom mee op de Waddenzee

Het wordt zonnig en warm. Het KNMI voorspelt weinig wind. Daarom kiezen we ervoor om vanuit Andijk 'buitenom' naar IJmuiden te gaan. Vorige week hadden we met windstilte op het IJsselmeer behoorlijk last van muggen. Ze steken niet, maar het is wel smerig. Zelf op het NOS-journaal is er aandacht aan besteed vanwege een muggenplaag in Stavoren. 

Met hoogtevrees
een lijntje inscheren

Het tij werkt wonderwel mee. Om acht uur losgooien in Andijk en om tien uur sluiten we als laatste schip aan in de sluis bij Den Oever. Een half uurtje later gaan we met afgaand tij de Waddenzee over. Eerst nog op de motor, maar eenmaal op de Noordzee krijgen we de zeewind waarop we gehoopt hadden. Het gaat lekker relaxed, niet al te hard.

Op het eind van de middag zakt de wind weer in, maar dan zijn we al in de buurt van IJmuiden. 

In de Marina moet er nog een lijntje voor de ophouder van de boom in de mast. Ik ga naar boven, als oefening om mijn hoogtevrees te overwinnen en krijg veel commentaar van de mensen van de naast de haven gelegen strandhuisjes. Eigenlijk is het best leuk, maar toch kom ik wat verkrampt weer beneden.

's Avonds om acht uur is er palaver bij het kanon voor het havengebouw. Het weerbericht wordt doorgenomen. Morgenochtend om 8 uur vertrek.

26 en 27 mei: De overtocht naar Queenborough

De genaker kleurt de wereld roze

Vertrek om acht uur. De Ora Pro Nobis is wat later, die moeten nog gas halen. Het beetje oosten wind dat er 's ochtends staat, varen we dood en tot een uur of een 's middags staat de motor erbij. Omdat de wind zal gaan ruimen, kiezen wij ervoor om ten oosten en zuiden van de Engelse windmolenparken te varen door het 'Princess Channel'. Een deel van de anderen vaart juist te noorden en westen van de windmolenparken. Het blijkt een goede keus. We zijn eerder van de achterlijke wind af en kunnen gaan zeilen als we naar het zuiden afbuigen. De hele rest van de tocht is helemaal bezeild met genoeg wind. Tot in de avond zelfs met de genaker erop, die prachtig stabiel staat. Hij gaat eraf als de wind boven de 16 knopen komt. We zijn tenslotte maar met zijn tweeën.

Zonsopgang in het Princess Channel

Aan de mooring in Queenborough

De nacht voelt koud aan, als de wind over het koude zeewater trekt. Winterondergoed en de zeilpak zijn geen overbodige luxe.

In Queenborough liggen al een aantal schepen uit Zeeland. Als we de mooring willen oppakken, grijpen we de eerste keer mis. We doen een tweede poging en juist dan steekt er een fikse wind op. Op de Thalassa, die al vastligt, zijn er gelukkig veel extra handjes beschikbaar om alles in goede banen te leiden. De schepen liggen onrustig tegen elkaar en het wordt pas beter als de Ventoux aan de bakboord naast ons afmeert. Blijkbaar geeft dat evenwicht. De wind houdt de hele middag aan, hetgeen  tot het nodige 'vuurwerk' bij het aanleggen leidt. 

Op een Queenboroughs terras drinken we een Engels biertje met oude bekenden. Britse ponden hebben we nog niet. In het hele dorp is geen flappentap te bekennen, maar gelukkig heeft de havenmeester een pinautomaat, waarschijnlijk door ervaring wijzer geworden. Ook hier heeft de modernisering zijn intrede gedaan, al zou je dat niet zeggen als je om je heen kijkt. Het blijft tenslotte Engeland!

Laag water in de avondzon bij Queenborough

28 mei: De Theems op

Door de Thames Barrier

Het is springtij. Rond 10 uur vertrekken we gezamenlijk van de mooring de Medway uit en dan met de stroom mee de Theems op. Eerst nauwkeurig navigeren over de ondiepte bij Isle of Grain en daarna is het een sport om op de meanderende rivier steeds de plaats op te zoeken waar het het hardst stroomt. Af en toe varen we meer dan 10 knopen! De wind van gisteren is weer verdwenen, zeilen zit er vandaag helaas niet in.

Wel moeten we opletten op de grote scheepvaart. Er liggen een paar grote containerschepen aan een terminal. Hoewel er via de marifoon gewaarschuwd wordt dat er verschillende schepen zullen gaan 'zwaaien' om te vertrekken, zien we er geen enkele daadwerkelijk afvaren. 

Langs de Docklands

Londen binnenvaren blijft een bijzondere ervaring. Eerst is de omgeving landelijk, met hier en daar dorpjes met moorings voor plezierbootjes, heel kneuterig en knus. Daarna volgt meer industrie en komt het financiële centrum in de Docklands in zicht. Vervolgens passeren we de Thames Barrier, de Millenium Dome en het Naval College bij Greenwich en naderen we de City. Aan beide zijden van de rivier staan tot appartementen omgebouwde pakhuizen met af en toe een pittoreske pub aan het water ertussenin geklemd. Pas als je de laatste bocht heb gehad, rijst de Tower Brigde voor je op. Wat een majestueus gezicht! Vlak voor de brug ligt aan stuurboord de sluis van het Saint Katherine Docks verscholen. We arriveren er rond een uur of vier en mogen met de eerste lichting de sluis in.

Het Naval College in Greenwich vanaf de Theems

Als de laatste groep de sluis in wil zit er een borgpen in de sluisdeur vast, zodat ze niet naar binnen kunnen. Het duurt een hele tijd voordat de sluiswachters die met een grote hamer, zeer onhandig, er hebben uitgeslagen. Vooral op de Ora Pro Nobis, die 2,60 m diep steekt, knijpen ze hem behoorlijk. Het loopt tegen het einde van het openingswindow. En het is de vraag of er straks nog voldoende water onder de kiel is om de sluisdrempel over te gaan. Als dat niet het geval is, moeten ze snel de rivier af om een mooring te zoeken. Gelukkig komt alles goed en zo hebben we genoeg gespreksstof tijdens de steigerborrel. 

29 t/m 31 mei: Drie dagen Londen

Mooi weer bij de Tower Bridge

Het weer is goed. Af en toe een druppel regen mag geen naam hebben in Engeland.

Allebei een keelontsteking maakt dat we minder kunnen genieten dan anders, maar wat geeft deze stad een energie! 

St. Katherine by the Tower

Voorname cresent in Chelsea

Maandag is een bank holiday en dat geeft grote drukte bij alle bezienswaardigheden in de stad.

Als we bij de Saatchi Galeries komen blijken ze gesloten voor publiek. Jammer, maar zo houden we nog wat over voor een volgend bezoek. Voor het Victoria & Albert staat een enorme wachtrij, dus dat wordt het ook niet. Een wandeling  door de woonwijken van Chelsea en Belgravia maak veel goed. Wat een prachtige cresents in relatieve rust. In sommige straten waan je je in Amsterdam Nieuw-Zuid of in het Gooi, vanwege de Arts & Craftarchitectuur. De Range Rover fungeert hier als volkswagen. In Hyde Park genieten stelletjes en families van de vrije dag. Onze voeten raken vermoeid en de metro brengt ons terug naar St. Kat.

Bijzondere architectuur in Arts and Craftstijl

's Avonds is er het traditionele Uiterton groepsdiner. We hebben vooraf onze menukeuze moeten indienen. Met  zoveel mensen is het altijd een heel gedoe voordat iedereen het juiste bord heeft. Als iemand zegt dat hij denkt dat hij de Calzone die hij krijgt voorgezet niet heeft besteld, antwoordt Lotte, die de boel coördineert: Jij vindt dit heel lekker! Ze duldt geen tegenspraak. 

Uitreiking van de oorkondes tijdens het groepsdiner van Toerzeilers Uiterton

De Tower of London vanaf de zuidoever gezien

Dinsdagochtend wandelen we via de Zuidoever naar Tate Modern. Op de altijd gezellige Borough Market kopen we een broodje. Dat plaatst voor ons die verschrikkelijke aanslag van 3 juni in een ander perspectief. Londen, we zullen blijven komen! 

In Tate zien we vooral veel geëngageerde kunst uit de 20e eeuw. Als we wat fitter waren zou het ons ongetwijfeld meer hebben bekoord. Nu vinden we het vooral erg vermoeiend en een kop thee in het restaurant op de zesde verdieping brengt uitkomst. Het uitzicht over de skyline, met Saint Pauls Cathedral als middelpunt is er fantastisch. 

Uitzicht vanuit het restaurant van Tate Modern op Saint Paul's Cathedral

De kapel van het Naval College in Greenwich

Het is een lang gekoesterde wens: woensdag staat Greenwich (spreek uit: grennitsj) op ons programma.
Je kunt er met de trein of met de DLR heen. De Cutty Sark bewonderen we van de buitenkant, want er zijn nog genoeg andere interessante dingen op het programma, te beginnen met het Naval College, dat aan de Theems staat. Ooit was het een ziekenhuis en daarna een Marineopleiding.
Vooral de kapel en de painted hall worden geroemd, maar de laatste is helaas in restauratie en kunnen we daarom niet vrij bezoeken. De kapel is gelukkig wel toegankelijk. Inmiddels worden de woongebouwen voor andere doeleinden gebruikt. Er is bijvoorbeeld een conservatorium gevestigd. Uit de open ramen waaieren de klanken ons tegemoet: mooie loopjes van een trompet en een jazzformatie die uitnodigt tot swingen.

De koninklijke sloep van Prince Frederick

Het Maritime Museum is het grootste in zijn soort ter wereld met veel verschillende thema's. Veel aandacht is er voor de kolonisatie en er ligt de koninklijke sloep van Prince Frederick. Een mooie tentoonstelling is die over de slag bij Jutland in 1916, waar de Britten de Duitsers de doorgang tot de Atlantische Oceaan versperden, maar daarbij grote verliezen leden. Een belangrijk deel van deze tentoonstelling hebben we vorig jaar tijdens ons rondje UK en Ierland ook in Hartlepool gezien.

Wenteltrap in het Queens House

Zeegezichten van Hollandse schilders in het Queens House

Van het Queens House wordt ikzelf heel blij. Er hangt een prachtige collectie maritieme schilderijen van vroeger, maar ook modern werk. En veel portretten van zeelieden en vorsten.

Het observatorium met op de toren de bal die dagelijks wordt gehesen en exact om één uur 's middags naar beneden valt.

Het heerlijke park brengt ons naar het Observatorium op de heuvel. Op de toren staat een paal met een bal, die elke dag wordt gehesen en om exact 13.00 uur naar beneden valt. Hierop konden de schepen op de rede hun klokken gelijk zetten. Jammer alleen dat het observatorium 35 meter van de nul-meridiaan verwijderd staat. Foutje...

Voor het Maritime Museum staat een kopie van Nelsons schip
Victory met Afrikaanse zeilen van de kunstenaar Yinka Shonibare

Met een traditionele curry in een van de vele restaurants rondom st Kath sluiten we het Londen bezoek symbolisch af. 

Terug naar huis

Klaar voor vertrek in Saint Katherine Docks

Afscheid van London City

Op donderdagochtend om half zeven liggen we in de sluis van het dock, terwijl de eerste lichting al weg is. 

De Theems ligt achter ons

De terugreis kenmerkt zich door motoren, 30 van de 38 uur en paracetamol, omdat mijn keelontsteking nog steeds opspeelt en ik natuurlijk wel mijn wachten wil lopen.

Motoren onder de brandende zon. Onze Tilly hoeden doen goed dienst. En elk kwartier de wekker.
Erg enerverend is het allemaal niet, eerder slaapverwekkend. Het lukt me om een compleet boek uit te lezen tijdens de oversteek.

Windstilte bij zonsopgang

We zijn blij als we op vrijdagavond de KMJC-haven in Den Helder binnenlopen. Gauw vergeten en hopelijk morgen beter weer.

De Lange Jan in zicht, we zijn er bijna, na 30 uur motoren!

De volgende ochtend ziet het er beter uit. Met stroom mee en een oostenwind kruisen we de geulen door naar Den Oever. De weekendgangers voor Texel komen ons tegemoet. Eenmaal op het IJsselmeer is de wind aangetrokken tot een mooie vier Beaufort en weten we weer waarom we een zeilboot hebben.