Week 5 t/m 11 augustus: Van Sandhamn naar Stubbekøbing

5 augustus – Voor een lijntje naar Karlskrona

De haven van Sandhamn bestaat uit een dikke betonnen pier 

Voor een lijntje naar Karlskrona:
Renée met de nieuwe val over de schouder

’s Ochtends, al voor het ontbijt gaat Jan Willem op de fiets van de haven naar de winkel en bij de havenmeester langs om te kijken of bij een goede lijn voor ons heeft. Dat blijkt niet het geval en dus komt hij terug met een lijstje met de vertrektijden van de bus naar Karlskrona, want daar is een grote tagrijn (winkel met bootspullen). Dus nemen we om één uur de bus en laten ons rondrijden door het mooie zuidzweedse landschap, wel in sneltreinvaart, want de bus heeft de sokken erin. Het is een gewone lijndienst, maar wel een zeer luxe bus. Daar kunnen ze in Nederland nog iets van leren. De rit naar Karlskrona duurt ruim een uur, met een overstap in Järmö en dan kom je in het centrum vaan de stad uit. Maar ja, waar is nu die winkel? Na de overdaad aan cultuur van de afgelopen maanden hebben we geen zin meer in sightseeing, dus gaan we op zoek naar de VVV. Daar kunnen ze ons helpen aan het juiste adres. En dan de hele stad weer door, onderweg een broodje etend. Voorbij de haven op een groot industrieterrein vinden we een hele grote mooie winkel met de juiste lijn en een heleboel andere leuke dingen, maar die hebben we al of niet nodig.

Industriële archeologie bij  de haven van Karlskrona

Na onze aankoop wandelden we terug en wachtend op de bus, eten we een ijsje in het park dat naast het busstation ligt.

Thuisgekomen scheert Jan Willem de lijn in en ik haal een lier uit elkaar die af en toe hapert. Zo kunnen we weer veilig verder.

’s Avonds maak ik een nieuw weekbericht van het blog af.

6 augustus – Van Sandhamn naar Simrishamn

In de haven van Sandhamn kun je gratis fietsen lenen

Oorspronkelijk is het de bedoeling om of naar Skillinge of naar Ystad te gaan, afhankelijk van hoe goed het opschiet. Ystad, gelegen aan de zuidkust van Zweden,  is weliswaar een heel eind, 95 mijl,  maar we vertrekken al om 7 uur ’s ochtends. Het is fantastisch zeilweer, - er staat een stevige wind waar in de loop van de dag de zon bij komt -, en we liggen op een koers richting de kaap, waar we omheen moeten. Als de wind zo blijft kunnen we als we bij de hoek zijn overstag en zo door naar Ystad. Zo varen we langs Utklippan.

Zo varen we langs Utklippan ...

Lezend over voortvarende
zeemansvrouwen in de 17e eeuw

Met zo’n 7 knopen maken we goede vorderingen, maar uiteindelijk toch niet genoeg om in één keer door te gaan naar Ystad. Daarom wijzigen we onze bestemming naar  Skillinge, een plaatsje net voor de hoek. Als we overstag gaan richting Skillinge ruimt op miraculeuze wijze de wind in één klap naar zuidwest en is Skillinge niet meer bezeild. Balen! Inmiddels is het drie uur ’s middags en in  nòg een heel eind kruisen hebben we geen zin meer.  Er zit maar een ding op, namelijk de koers verleggen naar Simrishamn dat een mijl of zes noordelijker ligt.

De haven van Simrishamn

Kerk op het plein

Als we om half vijf afmeren in de haven komen we weer een aantal bekenden tegen. Ook zij zijn op het fenomeen van de spontaan draaiende wind gestuit en hebben hun bestemming verlegd.

Een wandeling in het toeristische plaatsje met vooral veel restaurants, bellen met thuis en een goed boek vullen de avond.

Langzamerhand begint het gevoel te komen dat we weer naar huis willen. Misschien komt dat doordat we de Petersburgvloot, tenminste de schepen die AIS hebben, op  Marinetraffic.com volgen. Er zijn behoorlijk wat schepen die al een stuk verder richting Nederland zijn.

Op www.marinetraffic.com volgen we via 'mijn vloot' waar de Sint Petersburggangers met AIS zijn.

7 augustus – Van Simrishamn naar Ystad

Op een terras schrijven we nog enkele kaarten voor vertrek

Als het niet in één keer kan, dan maar in twee etappes. Vandaag gaan we echt naar Ystad!

Voor vertrek gaan we nog even het plaatsje in om een paar kaarten te kopen, voor nicht Annika die een gezonde dochter heeft gekregen, voor broer Herman en schoonzus Marijke, die binnenkort 25 jaar getrouwd zijn en waar we niet bij kunnen zijn, en zoals altijd voor mijn moeder.

Straatje in Simrishamn

Vertrek uit Simrishamn

Daarom is het twaalf uur als we afvaren. Met zuidoosten wind varen we eerst een slag naar het oosten om hoogte te winnen. Als we ver genoeg uit de kust zijn gaan we overstag om in één slag richting de kaap te zeilen, maar de wind ruimt steeds verder en is na een uur of twee zelfs zuidwest geworden. We vragen ons af of dat het kaapeffect of het landeffect is of misschien wel een combinatie van die twee.

Bij Ales, langs de Zweedse zuidkust, staan op de klif allemaal grote
 stenen rechtop à la Stonehenge. Deze foto is genomen vanaf zee.

Pas tegen vieren ronden we de kaap en omdat het dan nog steeds niet bezeild is zetten we de motor bij en gaan we motorsailend verder tot Ystad, waar we iets na zevenen afmeren.

Voor de volgende dag  zijn er weer voorspellingen van harde westelijke wind in de middag. We besluiten daarom een dagje te blijven liggen.

Parasailing boven de kliffen langs de kustlijn

8 augustus –Ystad, de stad van Wallander

Wolkbreuk in de haven van Ystad

De wind is ’s ochtends nog oostelijk. Er zijn dan ook verschillende schepen die wel uitvaren. We zien de ‘Passage’, de ‘Elise’ en de ‘Plons’ vertrekken en ook de  ‘Marilena’. De laatste twee schepen gaan richting Kopenhagen om hun opstappers op het vliegtuig te zetten. Bij ons slaat de twijfel toe. Toch gaan? Onze volgende bestemming is Klintholm en met harde westelijke wind is dat geen pretje. We besluiten een dag te wachten en te blijven. Even later barst er een verschrikkelijke onweersbui met een wolkbreuk los. We vragen ons af wat de vertrekkers daar nog van mee krijgen.

Tijdens de bui is het binnen goed toeven

Ystad is een leuke stad met mooie winkels en leuke straatjes, weten we van een eerdere reis. Dus slapen we ’s ochtends uit en rommelen we op de boot en na de lunch gaan we de stad in. Ystad is de stad van Kurt Wallander, de politiecommissaris uit de beroemde boeken van Henning Mankell. Daar is men hier heel trots op. Je kunt een stadswandeling maken waarbij je langs allerlei bekende plekken uit de boeken komt. Dat doen we niet. We gaan gewoon op eigen houtje rondwandelen.

Antieke brandweerauto van de vrijwillige brandweer

Brandblustobbe voor een hooiberg
in het brandweermuseum

In de stad 

staat op het grote plein 

een antieke brandweer

auto. De vrijwillige brandweer staat er 

reclame te maken. Een paar straten verder lopen we tegen het brandweermuseum aan. Enthousiaste vrijwilligers vertellen over de activiteiten. Ze houden zich vooral bezig met salvage, het beperken van de schade tijdens een brand of het redden van spullen uit huizen die in brand hebben gestaan. Het blussen laten ze over aan de professionele brandweer.

Petruskerk in Ystad

Een straat verderop staat de Petruskerk omringt door aan de ene kant een mooi parkje langs een riviertje en aan de andere kant een kruidentuin, een groentetuin en een rozentuin.

Kruidentuin achter de kerk

Scheepswinkel ‘Tackel & Tåg’

Op de terugweg gaan we even binnen bij de skeppshandel ‘Tackel & Tåg’ die in een oud houten pand dichtbij de haven zit. Ze verkopen er behalve nieuwe ook gebruikte spullen, soms bijna antiek. We kijken onze ogen uit. Alles lijkt er door elkaar te liggen.

Interieur van de scheepswinkel

Ouwe troep en de mooiste dingen: verroeste ringen en harpsluitingen, grote houten blokken, oude scheepslantaarns, een verroeste potkachel, scheepsbellen. We zoeken een RVS ring. En wat we in veel eerdere winkels niet konden vinden hebben ze hier wel.

Tegen zessen zijn we weer terug op de Iskander, na een gezellige middag.

Naast de haven ligt een lange houten pier. In de planken
zijn de namen van de sponsors gefreesd ....

... Wallander is een van hen.

’s Avonds worden de weerkaartjes van de verschillende websites opnieuw uitgebreid bekeken. Morgen gaan we verder, maar niet al te vroeg. De verwachting is dat later op de dag de wind wat zal afnemen en noordelijker dan west wordt. Dat is gunstiger voor onze tocht naar Klintholm.

De haven van Ystad, met rechts op de voorgrond de Iskander

9 augustus – Op naar Klintholm

Vertrek uit Ystad

Klintholm op het Deense eiland Møn is onze volgende bestemming. We zijn rond 10 uur weggegaan in de hoop dat de wind spoedig naar het noordwesten gaat draaien. In dat geval zou het traject wel eens helemaal bezeild kunnen zijn. Voorlopig komt de wind uit het westen en gaat onze eerste slag in de richting van het Duitse eiland Rügen. Voor Ystad is het duidelijk lagerwal, een nare zee waarin het schip behoorlijk ligt te hakken. Even gaat de Iskander lopen, dat komt er zo’n steile golf en ligt ze weer bijna stil. We hebben vol tuig om een beetje door de golven heen te komen. Daardoor ligt het schip wel behoorlijk op een oor, wat het comfort niet ten goede komt. Door iets minder hoog aan de wind te varen behouden we beter onze snelheid. Dat betekent wel meer mijlen maken, immers de hoek waaronder we kruisen wordt ongunstiger. Gelukkig is het wel zonnig en lekker warm.

De Deense vlag gaat in het want

Een paar mijl voor ons zeilt de ‘White Satin’ uit Nieuwpoort, een half uurtje voor ons uit Ystad vertrokken en duidelijk ook op weg naar Klintholm. We kunnen het schip op de AIS volgen. Heel langzaam lopen we op haar in.

Na een uur trekt de wind aan naar 17 knopen en steken we een reef.  Als later de wind afneemt en het reef eruit kan blijven de golven hoog.

Voor het verkeerscheidingsstelsel gaan we overstag. Daardoor dreigen we een tijdje later in het gebied van een windmolenpark in aanbouw te komen. We dachten er net langs te kunnen gaan, maar we worden opgeroepen door het guarding vessel. Of we onze koers 90 graden willen verleggen, overstag dus.  Hier staat weer een rare korte golfslag en begint het hakken weer.  De snelheid zakt naar 4 knopen en zo wordt het wel heel erg laat voordat we er zijn. Daarom starten we rond zessen de motor en gaan we motorsailen. Even later zien we dat de ‘White Satin’ dat besluit ook genomen heeft.

In de verte verschijnt het Deense eiland Møn

Iets voor negen uur zien we in de verte de zon ondergaan achter de krijtrotsen van het eiland Møn. Bij Møn aangekomen is het al bijna donker en moeten we opletten voor de visstellingen die daar voor de kust staan. Voldoende afstand houden dus! We strijken het zeil een mijl voor de haven als de wind steeds verder wegzakt. Er staat nog steeds een forse deining. Met bijna windstilte varen we rond half elf de haven van Klintholm binnen. In het kommetje na de ingang maakt Jan Willem de landvasten en stootwillen klaar en dan zoeken we de passantenhaven op. Het is donker als we de box invaren.

Zonsondergang bij Møn

10 augustus – Rustdag in Klintholm

De haven van Klintholm

Strandwandeling bij Klintholm

We hebben er weer eventjes genoeg van en bovendien wordt er opnieuw veel wind uit de verkeerde hoek voorspeld. Voorlopig is het zuidwest wat de klok slaat.

Dus vandaag een rustdagje dat bestaat uit uitslapen, lezen, - ik heb weer een goed boek te pakken van Umberto Eco  -, wandelen en drie wasjes draaien.

Als we opstaan is de Passage al vertrokken en ook de 'White Satin' zien we niet meer liggen. De ‘Elise’, die eerst van plan was om te vertrekken is ook gebleven. Het wordt een dagje chillen, met als hoogtepunt een strandwandeling.

De hebben de wandeling naar de krijtrotsen maar even overgeslagen. Misschien een volgende keer weer.

 

Jan Willem naar de top van een
duin geklommen (van 3 meter !)

Oeverzwaluwen maken voor hun nesten holletjes in de klif

11 augustus – Van Klintholm naar …….. Stubbekøbing

Buien op weg naar Gedser

Jan Willem heeft het allemaal bekeken. Vandaag lijkt het traject naar Gedser, gelegen op de zuidpunt van het Deense eiland Lolland bezeild en wordt een wind voorspeld uit het westen van 10 meter per seconde, dat is zo’n 21 knopen en dus einde vijf Beaufort. Het plan is om dicht onder de hoger wal te blijven, om niet teveel golfslag te krijgen.

We gooien om kwart over tien los en de wind is iets noordelijker dan west. Een van de Nederlanders roept ons bij wijze van afscheid toe: “Vinden jullie dat nou leuk?”.  Dat gaan we wel beleven.

Als we de haven uitkomen krijgen we het gelijk flink voor de kiezen. Het is er immers lagerwal. Hoge golven maken het lastig om te hijsen, - we steken gelijk een reef -, en om vervolgens snelheid te maken en te houden. Zodra we over bakboord voldoende hoogte gewonnen hebben om van de lagerwal weg te komen, gaan we overstag om de hogerwal van het eiland Møn op te zoeken. En dat werkt goed. De zee wordt een stuk vlakker en de snelheid loopt op naar zo’n zes en een halve knoop aan de wind. Wel is de wind zo toegenomen dat we een tweede reef steken.

Kaap bij Vindebaek

Als we rond half twaalf weer overstag gaan om in één streek naar de hoek voor Gedser te varen is de wind inmiddels gekrompen naar west. Hij krimpt verder tot zuidwest en een uur later is Gedser niet meer bezeild. Het is elke zeildag hetzelfde liedje! Daar komt bij een windwaarschuwing via de marifoon voor 15 meter per seconde, dat is een dikke windkracht zeven. Dat alles doet ons besluiten om rechtsaf het Grøndsund in te duiken, waar we net in de buurt zijn. Dat is wel bezeild en een veel beschutter vaarwater. We meren om kwart over drie af in de vissershaven van het plaatsje Stubbekøbing aan de zuidzijde van het Grøndsund.

Het aanzicht van Stubbekøbing, maar dan
zonder de afschuwelijke silo's aan de rechterkant 

Het lijkt een aardig plaatsje, afgezien van de afschuwelijke grote silo’s van de meelfabriek die het aanzicht vanaf het water bederven. 

Het centrale plein van Stubbekobing

De wandeling toont het beeld van een dorp (stadje?) dat ooit bloeiend moet zijn geweest, maar dat behoorlijk in verval is geraakt. Er is een aardig plein met het gemeentehuis, de kerk en een aantal patriciërshuizen die ooit mooi waren, er staan mooie vakwerkhuizen en er is een park dat grenst aan het water. 

De crisis heeft hier fors huisgehouden. Nogal wat winkels staan leeg. De huizen zijn meer dan elders slecht onderhouden. En omdat het zondag is kun je hier op straat een kanon afschieten. Dat helpt natuurlijk ook niet mee. We zien alleen een jongetje op een stepje, een knul op een brommer en enkele mensen zwemmend aan de waterkant.

De fokkeval is te lang en moet een stukje ingekort worden omdat hij op een Antalrail zit. Dus strijken we de fok en na wat meetwerk zet Jan Willem enkele streepjes op de val. Hij maakt een nieuwe knoop en snijdt het overtollige stuk eraf. Dan hijsen we de fok weer. Helaas is Jan Willem wat al te voortvarend geweest, want de val is nu iets te kort. Na een worstelpartij van een half uur zit hij eindelijk op de haak van de Antalrail.  Daarna is de sfeer aan boord even iets minder….

Eind van de middag steekt de wind behoorlijk op. Goed dat we niet naar Gedser zijn gegaan.

Bui, gezien vanuit de haven van Stubbekøbing. Op tijd binnen!

Begin mei hebben we aan een training ‘Man over boord’ van de Kustzeilers meegedaan. Wolfram en Marianne waren toen onze opstappers. Zij liggen met hun schip, de ‘Pier 10’, ook in de haven. Wolfram spreekt ons aan en we maken een gezellige babbel over alle eilandjes die hier in de buurt liggen. Doordat we onze bestemming gewijzigd hebben zijn we in een heel ander vaargebied  terecht gekomen. Wordt de volgende bestemming een van de eilandjes Fejø, Femø, Omø of Vejrø of misschien Spodbjerg op Langeland? Na wat puzzelwerk valt de keuze op Vejrø, omdat dat het best op de route ligt en niet te ver is. Dat moet wel een heel bijzonder eilandje zijn, gezien de hoogte van het havengeld. 

Prachtig uitzicht over het Grøndsund vanuit het park aan het water in Stubbekøbing