 |
| Volstrekte rust bij Risö |
We worden wakker in volstrekte rust. Het is alweer een
prachtige dag en we ontbijten in de kuip. Voordat we vertrekken roeien we nog
even met het bijbootje naar een van de eilanden, waar de rotsen vlak zijn en
geleidelijk onder water lopen. We trekken de boot op de rots en maken een
wandelingetje.
 |
| Met het bijbootje naar de wal |
 |
Nestkast voor een uil?
Nee, voor een wilde eend
volgens onze Zweedse vriend Bo! |
Er hangt een knots van een nestkast aan een boom. Voor wat
voor vogel zou die zijn? Een uil of zo?
Ook zien we vrij grote keutels van een onbekend dier en resten van
maaltijden, waarschijnlijk van meeuwen.
 |
| Overal op de rotsen groeit rendiermos |
 |
Grote keutels...
Deze zijn volgens Bo van een rendier.
Ze kunnen goed zwemmen en komen
ook veel op de kleinere scheren voor. |
 |
| Uitzicht vanaf het eilandje |
 |
| Relaxt varen achter de stuurautomaat |
In ons mooie ankerboek hebben we alweer een volgende plek
gevonden die zo’n
35 mijl
verder ligt op de route naar Kalmar. Het traject leggen we grotendeels
motorzeilend af. Er staat niet genoeg
wind om de geplande afstand alleen op zeil af te leggen.
 |
| We varen de 'Little Sarah' voorbij |
Het voordeel van toch zeil voeren is dat de motor op een lager toerental kan, minderherrie maakt en
bovendien minder verbruikt.
Onderweg lopen we de ‘Little Sarah’, waar we in Stockholm
naast gelegen hebben, achterop en maken foto’s. Via de marifoon beloven we hen
de foto’s te mailen.
Vanaf drie uur is het traject pal voor de wind en strijken
we de zeilen. We varen de wind dood en dan staan de zeilen alleen nog maar te
klapperen. Dat is irritant en slecht voor het zeil.
 |
| Windstilte en meeuwen rond een vissersbootje |
Rond zessen gaan we voor anker in de baai bij Hasselö. Rond
de baai liggen een paar huisjes met een steigertje en een motorbootje. Verder is
hier niets. We liggen alleen. En omdat er geen wind is, is het wederom een hele
rustige avond. Later op de avond komt er nog een zeilboot ankeren, type
Jeanneau 35, hetzelfde model als ons oude boot ‘Vol-au-Vent’. Nog steeds een
mooie boot.
Ik gebruik de rust om lekker te lezen in een spannend boek
van Jo Nesbø en Jan Willem leest het boek ‘Zeilen naar Leningrad’ van Roger
Foxall die in 1987 van Ierland naar het toenmalige Leningrad is gevaren. Er is
heel veel herkenning in dat boek.
 |
| Gebogen over de vele kaarten |
Dan moet ook nog de tocht van de volgende dag worden voorbereid en dat is geen sinecure. Het is een flinke puzzel om de vele kaarten die daar bij nodig zijn door te nemen en op de juiste volgorde te leggen. Heel wat anders dan een tocht van Vlissingen naar Dover! En zo wil het wel eens behoorlijk
laat worden voor we ons bedje opzoeken.
 |
| Een prachtige zonsondergang bij Hasselö |
 |
| De baai bij Hasselö |
Jan Willem bekijkt ’s ochtends het weer op zijn telefoon via
internet. Hij heeft in Stockholm een Zweedse telefoonkaart gekocht en die
gebruiken we vooral voor goedkoop internet. Heel handig! Voor vanmiddag is er
een stormwaarschuwing voor
16
meter per seconde. Dat is een hele dikke windkracht
zeven. Ons plan is om een flinke tocht
naar het zuiden te maken, maar dat lijkt nu even niet zo’n goed idee te zijn.
En met deze wind aan een anker hangen vinden we ook niet fijn. Dus wat is
wijsheid?
 |
| Opletten bij een nauwe doorgang voor Västervik |
We kiezen ervoor om naar Västervik te varen, een tochtje van
12 mijl.
Dan zijn we binnen voor de storm en liggen we in een beschutte haven. Helaas is
er geen tijd meer voor een stukje varen in de bijboot. Anker op en gaan met die
banaan. Het wordt een zeer snelle tocht in vlak water en twee uur na vertrek
liggen we al afgemeerd en wel in de haven.
Dat afmeren had nogal wat voeten in de aarde, omdat het op
dat moment al stevig waait en de steiger een lagerwal is. De afstand tussen de
steiger en de hekboei is eigenlijk te kort voor de lengte van ons schip,
waardoor de boeg tegen de steiger dreigt te botsen. Om dat op te vangen hangen
we er een stootwil tussen. Als alles voor elkaar is kunnen we eindelijk gaan
lunchen.
 |
| In dit markant gebouw zat vroeger de VVV |
Het regent als we ‘s middags een wandeling in het stadje
gaan maken. Op dat moment komt juist de
‘Plons’ binnen, ook een Sint Petersburgganger. Later komen we Liesbeth en Co
van de ‘Plons’ tegen in de stad. Zij vertellen dat twee schepen uit de groep op
een rots zijn gevaren en in elk geval een van hen op transport naar Nederland
is gezet. Triest om te horen.
Het centrum Västervik in nogal toeristisch Er is een buurtje
met oude houten huizen, bij de Båtsmangatan. Verder staat er een opvallend
gebouw aan de haven in Jugendstil. En er zijn veel restaurantjes, maar geen
supermarkt. Naast de haven is een heuvel met daarop een museum, een restaurant
en een luxe bakkerijtje. Hebben we toch nog vers brood morgenochtend.
Ik gebruik de avond om aan het blog te werken. Eindelijk
hebben we weer eens internet, maar als ik wil uploaden lukt dat niet. Dat
veroorzaakt blogstress. Balen!
 |
| Västervik vanaf het water bij ons vertrek |
 |
| In de regen...... |
De dag begint met een poging om toch nog iets op het blog te
uploaden. Dat is al een tijdje niet gebeurd en moet nu toch echt! Het kost
altijd meer tijd dan je denkt en daarom varen we pas na twaalven af.
 |
| Door nauwe doorgangen |
We gaan naar Byxelkrok, of all places. Ooit van gehoord? Wij
in elk geval niet. Het is een haventje op het noordwestelijke puntje van het
eiland Öland, een langgerekt eiland aan de zuidoostkant van Zweden.
Het eerste stuk varen we in de regen. Er is weinig wind die
ruim invalt, dus motoren we tussen de scheren. Als later onze koers zuidelijker
wordt kunnen we gaan motorzeilen, dat is al iets beter. Als we rond twee uur
tussen de scheren uit in open water komen zijn we blij dat de motor uit kan,
ook al is het niet bezeild. Dan maar kruisen.
 |
| Mooie cumulus van een dreigende bui |
We trekken een reef in het
grootzeil als de wind aanwakkert tot 17 knopen, maar dat blijkt een buitje te
zijn en na tien minuten kan het reef er weer uit. Het klaart op en het wordt
een heerlijke zeilmiddag. We maken een lange en een korte slag. Als we weer
overstag gaan lijkt Byxelkrok niet bezeild, maar door goed trimmen,
stuurmanskunst en de wind die een beetje meewerkt, komen we pal voor de haven
uit. Die ligt op lagerwal en is hartstikke vol. Het waait inmiddels 20 knopen en
er staat een behoorlijke swell. Misschien is er achterin nog wel een plekje,
maar daar wagen we ons niet aan.
 |
Byxelkrok: In oude vissershuisjes
zitten nu eettentjes en winkeltjes |
Direct achter de borstwering is een kade die
mooi beschut ligt en die is nog leeg. Die plek is voor ons!
 |
| Avondrood en de twee kerncentrales op de vaste wal ter hoogte van Byxelkrok |
Byxelkrok is wat de naam doet vermoeden. Een vreemd
toeristisch oord met houten keetjes die ooit door vissers werden gebruikt, maar waarin nu met winkeltjes en
eettentjes gevestigd zijn. Zomers druk en in de winter helemaal niks te doen.
Leuk om even door te lopen, maar niet om te blijven. Morgen verder!
 |
De Iskander in aan de kade, direct
om de hoek achter de haveningang |
Jan Willem maakt ’s ochtends eerst nog wat foto’s van de
haven en doet de kaart naar Mam op de bus (we sturen een kaart uit elke haven).
 |
Stootwil onder de landvast
tegen het schuren van de lijn |
 |
| Lekker zeilen! |
Om half elf varen we af met stralend weer, - het wordt bijna saai
-, en westzuidwesten wind. Daarom maken we eerst een slag naar het noordwesten
om hoogte te winnen. Jan Willem heeft bij vertrek een reef gestoken, maar dat
kan er al snel uit. Na een uur gaan we overstag. Door scherp te zeilen en soms
een beetje te knijpen lukt het ons om uiteindelijk in één ruk naar Kalmar te
zeilen. Eerst gaat het behoorlijk hard, met snelheden tussen 7 en 8 knopen,
maar dan zakt de wind in. Als ik foto’s van de kasteelruïne van Borgholm aan
het maken ben, kachelt een Faurby 42 ons zomaar voorbij. Mmmmm….. Later trekt de wind gelukkig weer aan.
 |
Blå Jungfran tussen Öland en Zweden is een beschermd natuureiland
|
 |
| De prachtige rotsen van Blå Jungfran |
 |
| Het gaat hard! |
 |
| Kasteelruïne bij Borgholm op Öland |
 |
| De brug bij Kalmar naar Öland is 30 meter hoog en erg lang |
 |
| Vrachtschip in de vaargeul bij de brug komt voorbij |
Voor de brug bij Kalmar is de vaargeul smal en komt er net
een vrachtschip ons tegemoet. We wijken uit buiten de tonnen.
Rond half acht meren we af langs de ‘Pintail’. Ook de
‘Boreas’ ligt in de haven. Gezellig om Frits en Ineke weer te zien sinds St. Petersburg.
Ze nodigen ons uit op de borrel. Zij
vertellen dat ze een week in Tallin verwaaid hebben gelegen met voorspellingen
van windkracht 8. Ze hebben de gelegenheid benut door een autootje te huren en
het binnenland in te gaan. Ze vertellen over de voormalige kolchozen, verlaten
boerderijen met een deprimerende grauwe flatwijk ernaast. Dat is de andere kant
van een land in opkomst.
 |
Fontein in het centrum van Kalmarme
historische taferelen op de voet |
Als Jan Willem ’s morgens zijn hoofd uit het luik steekt,
kan hij nog precies de Pintail uitzwaaien. De Boreas is al vertrokken.
Kalmar is een van de mooiste
steden van Zweden. Vooral het slot is beroemd.
 |
De rode watertoren steekt hoog
boven de stad uit |
Jan Willem komt terug van de havenmeester met een kaart en
als we die bestuderen besluiten we terstond om twee dagen te blijven. Hier is
zo ontzettend veel te zien!
Wij maken vandaag een wandeling in de wijk Kvarholmen,
gebouwd in de zeventiende eeuw.
 |
| Stadspoort 'Kavaljeren' |
 |
| Gevelsteen boven de poort |
We
belanden bij een stadspoort waar twee enthousiaste mensen van het Kalmar Museum
staan, die uitleg geven over de historie van de stad.
 |
Modern gouden altaar past prachtig
in het interieur van de kathedraal |
 |
| Kathedraal van Kalmar |
Na een grote brand in de
oude stad, die bij het kasteel is gelegen, besluit men een nieuwe stad te
bouwen. Eerst worden rond 1560 de stadsmuren volgens een citadel gebouwd en
daarna worden aan de hand van een rechthoekig stratenplan de stad in 360 kavels
verdeeld. De burgers krijgen de opdracht om stenen huizen te bouwen en de
straten zijn behoorlijk breed.
 |
| Plein voor de kathedraal |
Heel vooruitstrevend! Ook bijzonder is dat de
straten namen kregen. Dat was in die tijd ongebruikelijk. Dat stadplan is nu
nog ongewijzigd en ook een aanzienlijk
deel van de stadsmuren en heel veel oude huizen zijn bewaard gebleven.
In de loop van de middag gaat Jan Willem ook nog even naar
de kapper.
 |
| De oudste winkel van Kalmar |
Terug bij de boot ligt de Marretje naast ons,
een donkergroene Breehorn 37. Onze buurman vertelt dat hij al acht jaar op rij
in de Zweedse scheren vaart. Mooier is er niet en altijd mooi weer. Dit jaar is
hij naar Turku geweest.
Als we aan een glaasje zitten, staan er een paar Zweden met
meer dan normale belangstelling naar de Iskander te kijken. Ja, ze kennen
Breehorn en ze vinden het supermooie schepen en nee, een 41 hebben ze nog niet
van binnen gezien. Jan Willem is natuurlijk gevleid en nodigt ze uit aan boord.
We krijgen te horen dat Breehornzeilers zonder uitzondering zulke goede
ambassadeurs voor hun schepen zijn. En ooit willen ze er zelf ook een. Leuk
toch?
 |
| Het indrukwekkende slot van Kalmar |
 |
| Het park bij de museumwijk |
De volgende dag beginnen we ’s ochtends eerst met de was en
de grote schoonmaak. Dan nog koffie, wat gekwebbel met de buurman en diverse
Nederlanders op de steiger en zo komt het dat het al na twaalven is als we naar
het beroemde kasteel van Kalmar wandelen.
 |
Militairen in de erehaag voor een bruiloft
op de binnenplaats van het kasteel |
De wandeling gaat door een mooi park. Als we het kasteel
binnenkomen zijn er in een kinderprogramma allerlei middeleeuwse spelen aan de
gang.
Ook stellen een aantal militairen in gala-uniform zich op in
veranda met een bruiloft. Wij kijken het geheel eens aan, terwijl we op onze
gids wachten.
 |
| Middeleeuwse spelen voor de kinderen |
We krijgen een uitgebreide rondleiding door het kasteel,
waar het historisch perspectief geschetst wordt. De eerste verdedigingstoren op
deze plek dateert al van 1180. Later, in de 14
e eeuw, is er een
middeleeuws kasteel gebouwd en in de 15
e eeuw is dit deels omgebouwd
tot een renaissancepaleis. Margarethe
van Denemarken richtte in dit kasteel in 1397 met Zweden en Noorwegen een unie
op, die een tegenwicht moest bieden aan de Hanzesteden. Haar zonen hebben grote
invloed gehad op de inrichting van het renaissancepaleis. Later verloor het
kasteel zijn strategische betekenis en daarmee ook de belangstelling van de
koningen.
 |
De ingelegde lambrisering
bestaat uit 30 houtsoorten |
 |
| Plafond in de slaapkamer van de koning |
 |
| Troonzaal met vakwerkplafond |
Begin 20
e eeuw was het kasteel zeer verwaarloosd en heeft met besloten het te restaureren. In het kasteel zijn ook nog tentoonstellingen van jurken van
Zweedse vorstinnen en prinsessen uit de 50-er tot 70-er jaren van de vorige
eeuw en van ‘Slow Art’, kunst waarbij de arbeidintensiteit op de eerste plaats
staat.
 |
| Tentoonstelling van jurken van Zweedse vorstinnen |
 |
| Voorbeeld van 'Slow Art': Boa met ring |
Na de rondleiding wandelen we de wijk in die eens de oude
stad moet zijn geweest, maar daar is weinig van over.
Op onze wandeling komen we langs een lange schutting met een
poortje erin met het opschrift ‘Café'. We hebben wel trek in een kop koffie.
 |
| Even een momentje uitrusten in de theetuin |
 |
| Verrassend cafeetje in een mooie tuin |
 |
| Een musje aast op onze worteltaart |
Door de poort worden we verrast door een
prachtige tuin met bloemperken en onder de fruitbomen op het gras overal
zitjes. Achterin staat een houten schuur van waaruit koffie en koek geserveerd
wordt. Heel charmant. We zoeken iets lekker uit en een tafeltje onder de bomen.
We amuseren ons met de mussen en de kauwtjes die veel belangstelling voor ons
gebak hebben.
De avond besteden we aan een goed boek en de tochtvoorbereiding
voor de volgende dag.
Of toch niet? Als we de haven uitvaren is het vrijwel
windstil, dus gaan we motoren. Het is zo warm dat de bikini aan kan. Zonnen op
het voordek. Nou, dat is zeldzaam! Na een uur of vier krijgen we opeens genoeg
wind, …maar wel uit de verkeerde hoek, namelijk zuidzuidoost, dus gaan we
kruisen. De wind trekt aan en we zetten een reef. Als we een tijdje later
willen ontreven ontstaat er een probleem. De grootzeilval zit verkeerd op de
lier en komt zo klem te zitten dat we hem niet meer los krijgen. Jan Willem
probeert het nog door de val via een blok naar een andere lier te leiden.
Helaas trekt het blok scheef en breekt een van de wangen eraf. De scherpe kant
die daardoor ontstaat, snijdt de val door. Die is nu te kort om ontreven of te
strijken. Wat nu? Gelukkig hebben we nog
even de tijd voordat we bij de haven zijn om een oplossing te bedenken. In elk geval hebben we een nieuwe val nodig, want deze is nu
te kort, dus besluiten we naar Sandhamn, een haventje voor Utklippan, te gaan,
waar volgens de boeken een scheepswinkel is. Hoe nu de val eruit te halen zonder dat je de mast in moet
klimmen? Voor de haven van Sandhamn is een baaitje waar we de klus kunnen
klaren. Voor de liefhebbers, het gaat als volgt.
 |
Aan de kapotte grootzeilval heeft
Jan Willem een dunne lijn gebonden
voordat hij de val doorsneed |
Jan Willem heeft nog een flinke klos met een dunne dyneema
lijn. Het uiteinde van de lijn verjongt hij (maakt hij dunner) en bindt hij met
een dun lijntje stevig vast aan de val, vlak boven de klem. Onder de klem bindt
hij een andere lijn vast aan de val, die hij op de lier zet. Dan snijdt hij de
val zo dicht mogelijk bij de lier door. Pang! …en de kracht zit op de lijn die
op de lier zit. Daarna kan deze lijn worden gevierd en met de hand losgemaakt
van de val. Vervolgens wordt de dunne lijn gehesen aan de dikke lijn. Omdat die verjongd en
lang genoeg is, loopt hij niet klem in de mast en kan hij helemaal doorgehaald
worden. De oude val is eruit en aan de dunne lijn kan de nieuwe val
vastgemaakt en door de mast gehaald worden. Klaar is Kees!
In Sandhamn worden we welkom geheten door een bijzonder
enthousiaste havenmeester. Het is een kleine haven met eenvoudige
voorzieningen. Maar wel met internet en gratis fietsen! En morgen kunnen we bij
de havenmeester terecht voor een nieuwe val. Helemaal goed!
Na het eten maken we nog een praatje met Pieter van de
Marilena. Hij had vandaag ook het plan gehad om naar Utklippan te gaan. Maar
ja… Het weer zat tegen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten