16 t/m 22 juni Kuressaare tot Tallin

16 en 17 juni – Sightseeing op Saaremaa

Kurassaare, waar we momenteel zijn,ligt op het Estse eiland Saaremaa. Saaremaa betekent zoveel als ‘land dat opgestegen is uit de zee’. De eerste dag verkennen we het plaatsje Kuressaare met een wandeling. 

... de haven van Kurassaare is nog lang niet vol

Het havengebouw en ...

We hebben het schip langs de steiger gelegd in plaats van
aan een hekboei, i.v.m.de harde wind

We beginnen met het kasteel en willen daarna naar de haven ‘Roomassaare’ lopen, die aan de andere kant van het plaatsje ligt. Helaas hebben we de plattegrond die we van de havenmeester hebben gekregen vergeten en verwalen we hopeloos. 

Na een goed uur lopen komen we uit bij zee en besluiten we naar huis terug te keren. Leuk om te ervaren dat de Iskander inmiddels thuis is geworden.

Mooie houten huizen in Kurassaare

Eik, gepland door Koningin Beatrix
in 2008 in het park bij het kasteel

Inscriptie op de steen

Het Episcopaal  kasteel van Kurassaare

De mooie zaal van de 'Kursaal', het restaurant naast
 het kasteel waar we de eerste dag lunchen

We blijven nog een dagje en huren een auto om het eiland Saaremaa te verkennen. Aan de hand van een boekje met bezienswaardigheden, ook van de havenmeester,  zetten we een route uit.

Maar eerst even een berichtje naar dochter Sophie die vandaag 22 wordt. We kunnen haar niet zelf bereiken omdat ze op de ZMs Evertsen vaart en waarschijnlijk nu op zee zit.

Hier in Estland is de mentaliteit duidelijk anders dan in Polen en de andere  Baltische staten. De mensen zijn zeer behulpzaam en de jonge mensen spreken allemaal uitstekend Engels. Alles is hier tiptop geregeld. Dat blijkt ook bij onze rondrit.

Een dagje toeren met een huurauto

Om 12 uur ‘s middags staat een keurige Mercedes A-serie voor ons klaar. Onderweg zijn er wegwijzers naar de verschillende bezienswaardigheden en ter plekke nette parkeerplaatsen, paden en voorlichtingsborden.

Het eiland is groen, met veel bossen en weilanden. Erg mooi en vriendelijk.  Af en toe zie je koeien in het weiland. Veel minder dan bij ons. De veeteelt is hier duidelijk (nog?) niet intensief. Dat ziet er wel gezonder uit. Het eiland is vrij plat, hier en daar een beetje heuvelachtig. Het hoogste punt is 54 meter hoog. 

Begraafplaats in Kaarma

Tijdens onze rondrit zien we vrijwel alleen gehuchten. Kurassaare is de grootste plaats.

We belanden in Kaarma bij een prachtige begraafplaats is het bos. Zo wil ik ook ooit wel liggen! Later op onze rit zien we er nog meer. 

De kerk van Kaarma

Opschrift boven de deur van de kerk

Een klein eindje verderop staat een mooie robuuste kerk uit de 15^e eeuw midden in de natuur.

Meertje door meteorietinslag bij Kaali

We rijden door naar Kaali waar zo’n 7500 jaar geleden een meteoriet is ingeslagen. Daardoor is een perfect rond meertje ontstaan met een wal eromheen, ongeveer als een druppel die in het water valt.  In de omgeving zijn nog een aantal inslagen van brokstukken geweest.

Zo geeft men hier mannen en vrouwen
aan bij de toiletten

Vijf houten molens op de heuvel bij Angla

In het noorden van het eiland staan bij Angla op een hoge heuvel vijf molens bij elkaar. Eerst dacht ik nog dat ze er omwille van de toeristen zo zijn neergezet, maar dat blijkt niet het geval. Ze zijn uit de 19^e eeuw en helemaal van hout. De afgelopen vijf jaar hebben een paar enthousiastelingen het initiatief genomen ze te restaureren. En nu zijn ze dus opengesteld met een klein museum erbij.

Overstekende koeien onderweg

Uitzicht bij Panga, in het noorden van Saaremaa

Dan rijden we langs de noordkust door naar  de Panga klif. dit is de hoogste klif van het eiland. We genieten er van het mooie uitzicht over zee. Vervolgens gaat de route huiswaarts, naar de boot dus.

De klif van Panga

De langste middeleeuwse brug van Estland ligt bij Kuressaare

In Kuressaare zet Jan Willem mij af bij de supermarkt. Ik ga op zoek naar brood en groenten. De groentevoorraad van de winkel  bestaat uit wat aardappels, een kool en enkele verkreukelde appels. Minder dan ik thuis normaal in voorraad heb.

In de haven aangekomen, zie ik dat daar een ware invasie van Nederlandse schepen heeft plaatsgevonden. De Shearwater, de Stormvogel, de Lyra en de Zwerk liggen aan de steiger. De eerste twee behoren bij de groep die met ons naar Sint Petersburg vaart. Al gauw zitten we op de Stormvogel aan de borrel. Heel gezellig! Grappig is om te ontdekken dat de schipper van de Lyra een collega van Jan Willem was toen hij zo’n 30 jaar geleden bij Fokker werkte en bedrijfskunde heeft gestudeerd in Eindhoven, net als wij. Jaren niet gezien en dan kom je elkaar tegen in Estland.

Kinderen krijgen hier zeilles in Optimisten in de haven

18 juni – Van Kurassaare naar Kuivastu

Mooie cumuluswolken bouwen op boven het land

De eerste foto's van een zeilende Iskander ,
met dank aan de Zee = MC2

Het is zonnig en er staat een lekkere zuidwestenwind. De andere schepen blijven nog een dagje, maar wij gaan verder. Alleen de Zwerk vertrekt ook. Bij vertrek gaat er even iets niet helemaal goed en verwaait  de punt over een aantal meerboeien heen. Foutje bedankt. Eerst nog even tanken en dan de haven uit en door het smalle toegangsgeultje naar open water. Daar aangekomen hijsen we de zeilen. Het lijkt hier wel de Waddenzee, want we gaat van ton naar ton tussen de ondieptes door. Even trekt de wind flink aan en varen we op een traject met halve wind met zo’n acht knopen. Het gaat even heel hard! 

Net dan komen we een Nederlands schip tegen, de Zee = MC². We hebben even contact over de marifoon. Ze zijn al in St. Petersburg geweest en hebben ons blog gelezen. Zij hebben foto’s van ons gemaakt en zullen ons die mailen. Het zijn de eerste foto’s van de Iskander onder zeil en daar zijn we heel blij mee.

De koers wordt steeds ruimer en we gaan weer melkmeisje varen. Dat doen we tot een paar mijl voor Kuivastu de wind op is.
Kuivastu ligt op het eiland Muhu, dat met een brug aan de oostzijde van het eiland Saaremaa is verbonden.

Gezicht op de vuurtoren van  Viirelaid, een eilandje ten zuidoosten van Kuivastu

In de jachthaven, ook weer helemaal nieuw, meren we af langs een veel te kort steigertje, geholpen door Olav, de uitermate vriendelijke havenmeester. Hier is het de eerste keer dat we een sauna tegenkomen in het toiletgebouw bij de douches, keurig dames en heren gescheiden. All inclusive in het havengeld.

De haven van Kuisvastu

De havenmeester hang de vlaggen op van de
nationaliteiten van de schepen in de haven.
Toen de Duitsers vertrokken was binnen
tien minuten de Duitse vlag verdwenen

De Zwerk van Kees en Mieke

’s Avonds drinken we koffie met Kees en Mieke van de ‘Zwerk’, een Ovni 38.5. Zij hebben hier al verschillende jaren rondgevaren en hebben tips voor mooie havens. Van hun horen we ook dat groenten en ook brood hier soms beperkt of niet te koop zijn.

19 juni – Klussen in Kuivastu

Jan Willem monteert een beugel boven de zwemtrap

Het was gisteravond een beetje laat, dus slapen we uit. We blijven lekker liggen om het blog weer eens op internet te kunnen zetten, te wassen en te klussen.

Jan Willem monteert een beugel boven de zwemtrap, waaraan je je vast kunt houden als je uit het water klimt. Verder stelt hij de lijntjes van het dutchmansysteem af. Op achterste lijntje komt steeds speling en dat is lastig met het strijken van de zeilen.

En ik ben een groot deel van de dag bezig om weer een verhaal het blog te zetten. Dat doe zoveel mogelijk per week en dan in één keer goed, ervan  uit gaand dat belangstellenden geen twee keer hetzelfde verhaal lezen.

Bij alle huizen zie je enorme houtvoorraden voor de kachel

Een vink fluit dat het een lieve lust is
tijdens de avondwandeling

Zwaluwen zie je in alle
havens hier

De avondwandeling gaat over een
pad verhard met keien, 

Sophie belt weer even. Dat doet ze elke paar dagen. Ditmaal is de lijn slecht en de verbinding valt steeds weg. De ZMs Evertsen is nog steeds in de Oostzee aan het oefenen en gaat pas eind van de week naar de Kieler Woche.

We maken een korte avondwandeling in het bos,over een met keien verhard pad, dat aangelegd is door de Russen in de tijd dat Muhu en Saaremaa nog strategisch gebied was. In die tijd konden Esten alleen met een speciale vergunning nar deze eilanden reizen. We worden opgegeten door de muggen maar we worden beloond met de aanblik van een uil die over onze hoofden wegvliegt. We zijn zo onder de indruk dat we vergeten een foto te maken.

Naast de haven van Kuivastu leggen de ferries
naar het vasteland aan

20 juni – Van Kuivastu naar Dirhami

Er staat een heerlijk wind en het is vandaag bewolkt. We maken ons klaar om te zeilen.

Gisteren kregen  we opeens last van een springende muis op het beeldscherm van de computer. Omdat Philip van de Lyra nogal een klusser is, haalt Jan Willem hem er eerst nog even bij om  het probleem op te lossen. Gelukkig lukt het hem. Op de computer zijn nog een aantal andere apparaten aangesloten en het lijkt erop dat een van die apparaten met de muis wordt verward.  De truc is via apparaatbeheer het betreffende apparaat loskoppelen. Het werkt en we kunnen vertrekken. Inmiddels is het wel twaalf uur.

Een van de vele eilanden op onze route

Jan Willem heeft  het goed voorbereid, dus we nemen de kortste weg, oostelijk van het eiland Vormsi tussen de ondiepten door kleine geultjes en met aan weerszijden eilanden en veel stenen. Kort na ons vertrekt de Stormvogel, van Henk en Ina. Die slaat na een tijdje linksaf en vaart ten westen Vormsi langs.

We varen langs Haapsalu

Melkmeisje varen: met de
fok te loevert uitgeboomd

Hier passeren we het smalle geultje bij Rohuküla
net daarvoor trekt de wind aan tot 6 Beaufort

Het is een prachtige route, grotendeels ruime wind of voor de wind. Op het smalste stuk ligt een klein geultje dat betond is, maar niet meer dan 30 meter breed. Juist daarvoor begint het 22 knopen te waaien. Dat is windkracht zes. Het geultje ligt halve wind en we hebben vol tuig. Dus moet eerst de fok eraf, om de boel een beetje onder controle te houden. Het is vooral de angst van het onbekende, want de dieptemeter komt niet onder de 3.80. Op het IJsselmeer zou je je nergens druk om maken. 

Stenen voor de aanloop van Dirhami

Lekker wandelen over het strand bij Dirhami

Daarna komt een voordewinds rak, dat we ‘melkmeisje’ varen, tussen de eilanden door en af en toe een stukje binnen de wind om een ondiepte te mijden zonder te hoeven gijpen. En het gaat hard: door het water een gemiddelde van 6,7 knopen, inclusief hijsen en strijken. Om half zeven ’s avonds liggen we afgemeerd en hebben we ruim 42 zeemijl op het log erbij. Naast ons ligt de Zwerk. Die zijn hier al een dagje.

We eten op het terras bij de haven, dat uitkijkt over de zee. Zo’n anderhalf uur na onze aankomst zien we de Stormvogel binnenlopen. Ze hebben ruim tien mijl meer gevaren. Na het eten maken we een avondwandeling over het strand.

21 juni – Dagje in Dirhami

Op een rijtje in de haven van Dirhami, v.l.n.r. de Stormvogel, de Iskander, de Lyra, de Lena uit Höganäs
en de Shearwater. Daarnaast nog en aantal lokale schepen

Omdat de wind uit de verkeerde hoek komt en de voorspelling is dat het morgen beter wordt, blijven we een dagje liggen.

Na uitslapen en brunch gaan we aan het poetsen. Ik binnenshuis en Jan Willem zet de opbouw eens goed in de was. Als ik binnen klaar ben ga ik buiten verder met de scepters. Alles glanst weer. Zo heb je wel eer van je werk.

Het is heerlijk zonnig en warm. Gestaag komen er allerlei boten binnen, waaronder de Nederlanders die we al eerder gezien hebben. Iedereen vaart min of meer dezelfde trajecten. Ook is er nog een Zweeds schip, de Lena uit Högenäs, dat we al eerder gezien hebben. De vakantie is hier duidelijk begonnen. Eind van de middag ligt de jachtensteiger helemaal vol.

22 juni – Van Dirhami naar Tallin

Eindelijk een keer gennakeren!

We zijn niet van die vroege vogels, maar dat hebben onze trouwe volgers inmiddels wel begrepen. Dus als we rond een uur of tien opstaan, zien we de Stormvogel de haven al verlaten op weg naar Tallin. Na een rustig ontbijt en de boot klaarmaken vertrekken wij iets na elven. Veel wind staat er niet, - een knoop of acht -, maar wel uit de goede hoek, zodat we met een rustig gangetje van zo’n 4,5 knoop zeilen.

De Shearwater vaart een eindje voor ons uit en we halen haar langzaam in. Het is zonnig en zo warm dat voor het eerst bij Jan Willem het T-shirt uit gaat en bij mij de bikini aan kan. Alleen neemt de wind wat af. We proberen het nog en tijdje met de gennaker en omdat de wind steeds meer van achteren komt zetten we de boom aan de loefschoot. Zo komen we ter hoogte van de Shearwater. Als de wind onder de zeven knopen komt valt zelfs de gennaker in. Rond één uur gaat die er daarom af en het ijzeren zeil erbij. Jammer maar helaas, de rest van de tocht moeten we bijna helemaal motoren. Ondertussen zijn we lekker aan het lezen en genieten we van de mooie beboste kust.

De Shearwater passeert het eiland Krassi

Kruidentuintje onder de buiskap

We eten in de avondzon: goulash met rijst, kommersla met dille en tomaten met basilicum, de kruiden uit ons tuintje onder de buiskap.

De vuurtoren van Pakri valt bijna van de rotsen. Onder de toren ernaast
is de grond al verdwenen. het gesteente is prachtig gelaagd.

Rond half acht varen we de baai van Tallin binnen. Eerst op de AIS en later in het echt zien we veel grote cruiseschepen die in en uit varen, waaronder de Eurodam, die we eerder in Warnemünde zijn tegengekomen. Het uitzicht vanaf het water op de stad in het licht van de avondzon is veelbelovend.

Klassieke schoener  (?)  in de baai van Tallin

We gaan naar de Piritahaven, die een eindje buiten de stad ligt. Dat is de oude Olympische haven, die gebruikt is bij de Spelen van Moskou in 1980. De haven in hetcentrum van Tallin is namelijk gruwelijk duur. Van het verschil kun je bijna uit eten.

Er liggen in Pirita een aantal jachthavens achter elkaar. Eerst varen we naar de Kalev jachthaven, omdat we hebben gezien dat de Sirius daar ligt. Helaas lopen we daar vast en moeten we afmeren in de voorste jachthaven, die een stuk minder aantrekkelijk is. Het ziet er allemaal wat onderkomen uit. Onderhoud was duidelijk niet de sterkste kant van de Sovjets. Ook is de haven te ruim opgezet voor de huidige Estse watersport, maar dat wordt de komende jaren vast beter.

Gezicht op de oude stad van Tallin vanaf het water in de avondzon