10 t/m 17 juli 2021: Eindelijk op weg

 10 en 11 juli: Van Den Helder naar Oostende

Vertrek uit Den Helder

 Na een week vol onderhoudsperikelen gaat het nu dan toch gebeuren. Jan Willem heeft bekeken wanneer het getij goed staat om door het Marsdiep naar het zuiden te spoelen en om iets voor tienen vertrekken we uit de KMJC-marina in Den Helder. 

Marineschepen in de 
haven van Den Helder

Even een Whatsappje naar de kinderen, om te vertellen dat we onderweg zijn. Op het Marsdiep staat de wind nog pal tegen, en houden we de motor erbij, maar als we dat voorbij zijn gaat de wind meelopen. Alhoewel, we vragen ons af welke wind. Uiteindelijk zullen we de hele tocht naar Oostende motoren.

Ter hoogte van Petten ziet Jan Willem twee bruinvissen, een mooi begin van de vakantie. Hopelijk zullen we ook deze zomer weer veel dolfijnen ontmoeten. 

Duinen aan de Noord-Hollandse kust

De wind zakt terug naar 2 knopen. De Noordzee wordt als een spiegel en de horizon is nauwelijks meer te onderscheiden. Als we rond zes uur ‘s avonds ter hoogte van Scheveningen zijn, vraagt Jan Willem of we naar binnen zullen gaan voor een overnachting, maar de verwachting is dat het morgen niet veel beter wordt en dus gaan we verder naar Oostende. 

Gezicht op Scheveningen

De rustige zee nodigt uit tot uitgebreid koken, dus maak ik mijn favoriete risotto met witloof en zalm, naar een recept van de Belgische kok Jeroen Meus, dat ik ooit van Adelheid van de Pat Panick kreeg. 

Rond negen uur passeren we de Maasmond, waarbij we één keer onze koers verleggen om achter een vrachtvaarder langs te sturen en daarna gaat JW te kooi. 

Een vrachtschip bij de Maasmond

Als het donker is geworden, licht de boeggolf fel blauw op vanwege de zeevlam, dat is een soort alg. Een even prachtig als intrigerend verschijnsel. Helaas lukt het me niet om het te fotograferen. Het licht van de camera maakt me nachtblind en ik stop mijn pogingen, want dat is onveilig. Rond half twee ‘s nachts wisselen we de wacht. Jan Willem dealt met de drukke scheepvaart voor Zeebrugge. Om zes uur ‘s ochtends ben ik weer aan de beurt en geniet van ‘Turneriaanse’ luchten van wolken en zon. Een uurtje later naderen we Oostende en haal ik JW uit zijn bed vanwege de approach.

Turneriaanse luchten bij Zeeland

Vlak voor Oostende zitten we plotseling in dichte mist. Dat voelt altijd onheilspellend. Gelukkig hebben we radar, want niet elk schip is via AIS zichtbaar op het scherm van de kaartplotter. Even later zien we achter ons de mistbanken over het water wegdrijven. Ook weer heel Turneriaans (naar William Turner, een van de grootste Engelse schilders uit de 19e eeuw).

Om kwart voor acht varen we de sluis van het Mercatordok binnen. De Havenmeester verwelkomt ons persoonlijk, nadat we ons hebben aangemeld met “Hier zeiljacht Iskander” en de afmetingen van de boot hebben opgegeven: “Welkom terug, meneer Schouten”. Het was in 2017 dat we hier voor het laatst waren, maar het voelt wel heel warm.

11 en 12 juli: Vakantiestemming in Oostende

Op bezoek in het Ensorhuis

Als we om half negen in de box liggen, gaan we eerst maar eens even afkicken en opruimen, en dan bepalen we onze plannen voor de dag. Naast de haven staat een reclamezuil met een aankondiging van een tentoonstelling van werken van James Ensor in het Ensorhuis. Nu lijkt dat vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Het zijn werken uit de KBC-bank collectie die daar tijdelijk zijn te zien. Het Ensorhuis is het vroegere woonhuis van de schilder, maar heeft geen eigen originele werken in bezit. Die zijn niet te betalen voor zo’n lokaal museum. Het Mondriaanhuis in Amersfoort heeft bijvoorbeeld ook slechts enkele schetsen van Mondriaan zelf in bezit, en geen enkel schilderij. Desalniettemin brengen we er een aangename middag door, constateren dat die James Ensor een geniaal buitenbeentje was.

Aan de boulevard …

Van Oostende

Daarna wandelen we over de boulevard, waar je niet meer kunt ontkomen aan het vakantiegevoel. Zonnig weer, drukte, gehuurde trapkarren in verschillende uitvoeringen en heel veel etende mensen.

De schipper van de Madame Chilet, een Breehorn 41 met thuishaven Oostende komt langs. Hij had ons zien liggen en wilde toch even gedag zeggen. Hij wil naar de Faroer eilanden. Misschien zien we hem in september bij het `Breehornweekend.

De volgende morgen slapen we een gat in de dag, zoals altijd na een nacht te hebben doorgevaren. Het wordt een dag van klusjes en foerageren. En opeens staan daar twee mensen die vanaf de kade onze activiteiten gadeslaan. Het duurt even voordat we het opmerken. Het zijn Ad en Joke, waarmee we vroeger vakantietochten hebben gemaakt, bijna in een vorig leven, zo lang geleden. De klussen gaan aan de kant en ze komen aan boord om bij te praten. Zo gezellig om te horen hoe het hun en hun kinderen vergaan is. Die hebben immers ook met onze kinderen opgetrokken. En nu zijn wij dus allemaal gepensioneerd.

13 en 14 juli: Naar Cherbourg 

Klaar voor vertrek in de Mercatorsluis

We zouden koffie gaan drinken op de Chiara, die gistermiddag is aangekomen, maar Michiel belt dat ze direct willen vertrekken, na een alarmerend bericht van de havenmeester dat er slecht weer aankomt. Wij zien dat niet in de voorspellingen. Nou, dan volgen wij ook maar en om 11 uur varen we uit, twee uur eerder dan gepland. Er staat een perfect noordoostenwindje en we schieten goed op. Op het begin loopt ook de stroom nog mee en regelmatig tikken we de acht knopen aan. We passeren Nieuwpoort, Duinkerken en Calais en zien op de AIS dat de Chiara, die een uurtje voor ons ligt, naar Boulogne gaat, maar wij varen strak langs het verkeersscheidingsstelsel verder terwijl de zon in een rode gloed onder gaat. Jan Willem gaat te kooi en ik neem de eerste wacht. Met de zonsondergang neemt ook de wind af en moet de motor erbij.

Zware industrie bij Calais

Zonsondergang voor Boulogne

Boven Boulogne licht het vuurwerk op ter ere van quatorze juillet, de Franse nationale feestdag. Ze pakken flink uit!  Het verkeersscheidingsstelsel reikt tot halverwege het kanaal en er lijkt geen einde aan te komen. Het is er druk met al die reusachtige containerschepen die de consumptiehonger van West-Europa moeten stillen. Ernaast, in het gedeelte waar wij varen is bijna niets te doen. Eén ander jacht zien we op de radar, de Belava, waar we in het donker mee op varen. Zodra de wind aantrekt en we weer kunnen zeilen gaan we er in de nacht voorbij. Later, in Cherbourg, zal blijken dat dat een Russisch schip is. Die heeft al een flinke trip achter de rug.

Heel veel verkeer in het verkeersscheidingsstelsel

Onder helling eten zonder knoeien is een kunst

Hoe maak je een driegangendiner als het schip aan de wind op de golven ligt te stampen? Nou gewoon een tonijnsalade uit blik van RioMare vooraf, een kant-en-klaar lasagne van de Delhaize als hoofdgerecht en een mokkapuddinkje in een plastic bekertje als dessert. Daarna oploskoffie met een chocolaatje.

Ondanks dat we zoveel mogelijk hoogte te houden, kunnen we niet voorkomen dat we op het laatste stuk nog een paar slagen moeten maken. En dan gaat ook de stroom nog tegen staan, wat ons een paar uur extra kost. 

Voor Cherbourg krijgen we onze tweede 14 juillet-vuurwerkshow. Ook hier is het groots.

Het aanvaren van de stad in het donker is lastig. Zie tussen al die lichtjes maar eens de verlichting van de juiste tonnen te vinden. En hoewel we uit eerdere ervaring weten dat hier heel veel manoeuvreerruimte is, zijn we toch heel onzeker als we de havenhoofden passeren. We zijn blij als we aan het langsponton zijn afgemeerd. Eerst even afkicken en dan naar bed en lekker slapen.

15 t/m 17 juli: Cherbourg

Rue du Commerce - Cherbourg

Het is heerlijk weer als we na een lange nacht wakker worden en naar een gastenbox verkassen. Overal zijn schepen uitgedost met vlaggen. Morgen start hier een etappe van de Tour de la Manche regatta en er liggen over de honderd schepen gestapeld aan twee lange steigers. Er heerst een speciale opgewonden sfeer. Bemanningswissels vinden plaats met afscheid en begroetingen alsof Corona nooit heeft bestaan.

Een paar boxen verder ligt de Chiara van onze vrienden Michiel en Annet. Zij zijn vanochtend aangekomen, na een hele snelle tocht vanuit Boulogne. Op de Iskander spoelen we het zout van de boot en doen we de was. 

Tijdens de borrel op de Chiara maken we kennis met Evelien en Hidde van de Via Mio, ook toerzeilers.

‘s Avonds is er een feest bij de haven voor de bemanningen van de wedstrijdboten met disco en optredens, En met veel drank, zoals we de volgende ochtend aan de rondslingerende flessen kunnen zien. De schepen zijn dan al vertrokken. Als ik ga joggen zie ik in de verte een woud van mastjes.

In de loop van de dag komt de Zeerob van Robert en Dianne binnen, ook Breehornzeilers. Zij komen rechtstreeks uit Scheveningen.

Jan Willem wisselt ideeën uit met Michiel die zijn boot heeft voorbereid op een rondje Atlantic en binnen de kortste keren ligt de Iskander vol met lijnen die toch weer net anders georganiseerd moeten worden. Er worden nieuwe takelingen gemaakt en een ketting aangebonden. Als hij klaar is, is hij heel tevreden! 

Breehornreünietje aan boord van de Zeerob

Ik struin samen met Annet de stad door op zoek naar iets lekkers voor bij de borrel op de Zeerob vanmiddag. We vinden een fantastische kaaswinkel en worden daarna van het kastje naar de muur gestuurd voor een poissonnerie, een viswinkel dus. Enfin, anderhalf uur en een hoop uitgewisselde verhalen verder vinden we een winkel met heerlijke vis.

Op de Zeerob is het een warm weerzien. We zijn Robert en Dianne al verschillende reizen tegengekomen en altijd hebben we het goed met elkaar. Dianne heeft lekkere happen en ook onze kaasjes zijn een succes. 

Terug aan boord genieten we van de verse gamba’s uit de viswinkel. We bellen met Matthijs, die in IJsselstein is. Het is een prachtige avond om in de kuip aan het blog te werken.

Die nacht slaap ik slecht: pijn in mijn rechter onderbeen. Misschien toch iets te fanatiek gejogd, terwijl ik toch echt heb geprobeerd om netjes te doceren.

Zaterdagochtend gebruik ik om een schets te maken van de Cathédrale Sainte Trinité, die naast de haven ligt. ‘s Middags fietsen we naar het Musée de la Liberation, in het fort boven op de berg. Nou ja fietsen? De berg op lopen we met de fiets aan de hand. Halverwege komt een wielrenner ons achterop gefietst. Hij wel. 

Uitzicht op Cherbourg vanaf het fort

Het uitzicht vanaf het fort is prachtig en het museum ook. Indrukwekkend vond ik de zaal van de krijsgevangenen, waar de verhalen van geallieerde krijgsgevangenen naast die van Duitse  krijgsgevangenen werd verteld. Aan beide kanten gewone militairen die hun plicht deden voor hun land.

‘s Avonds dineren we met de bemanningen van de Zeerob en de Chiara in het Café de Paris aan de binnenhaven, een toprestaurant, dat ik iedereen kan aanbevelen. En de sfeer is ook uitmuntend. Een afzakkertje op de Iskander sluit de avond waardig af. Morgen gaat ieder weer zijn eigen weg.