18 t/m 24 juli 2021: Van Cherbourg naar Camaret-sur-Mer

Zondag 18 en maandag 19 juli: Van Cherbourg naar Roscoff 

Napoleontische versterkingen voor de Rade de Cherbourg

Na een paar gezellige dagen in Cherbourg wordt het weer tijd om verder te gaan. Nog even een wasje en andere klusjes. Ik concentreer me op het blog. Hier is goede WiFi en kan ik misschien nog net publiceren. De mannen overleggen op de steiger over de te nemen route. De Chiara wil naar Camaret, de Zeerob naar L’ Aberwrach en wij vinden Roscoff wel ver genoeg. Of toch L’ Aberwrach, of misschien toch nog verder? Gaan we door de Race of juist boven Alderney langs? En langs welke kant passeren we Guernsey? Rond half vier ‘s middags gooien we los. Er staat weinig wind, die ook nog achterlijk is, zodat we hem dood varen. De Chiara en de Zeerob zijn ons al voorgegaan. In de Grande Rade, de voorhaven van Cherbourg, hoor ik opeens een gesnuif vlak naast het schip en worden we getrakteerd op een grote groep dolfijnen, die weer verdwenen zijn voordat ik de camera kan pakken. In de verte maken ze mooie sprongen. 

Stroomrafelingen in de Race van Alderney, 
op de achtergrond de vuurtoren van Cap de la Hague

In Race van Alderney is de stroom beperkt. De snelheid komt niet boven de 10 knopen uit. Maar er komt wel wat wind bij, de kotterfok wordt gewisseld voor de Code-0 en we gaan en blijven zeilen, hoewel de snelheid ‘s nachts terugloopt tot minder dan drie knopen. Een mooie oefening voor volgend jaar, als we naar de Azoren gaan, - Corona volente-, en je ook niet onbeperkt kunt motoren. 

Zonsondergang

Op een prachtige zonsondergang, waarvan Jan Willem geniet, volgt een ongekend mooie sterrenhemel, die mij ten deel valt. Terwijl het schip rustig voortkabbelt, geniet ik liggend op mijn rug op de bank. 

Jan-van-genten in de buurt van Les Sept Iles, een beschermd vogelparadijs

Eigenlijk wilden we naar Morlaix, dat verderop aan de rivier ligt, maar vanwege onze lage snelheid staat het getij tegen en lukt dat niet. Begin van de avond komen we in Roscoff aan. Nog tijd genoeg voor een lekkere wandeling door dit prachtige Bretonse plaatsje. 

 

Roscoff heeft een prachtig oud centrum

Dinsdag 20 juli: Naar Camaret 

Roscoff in de ochtendzon, bij ons vertrek

Onze volgende bestemming wordt Brest. Om in het Chenal du Four de stroom mee te hebben vertrekken we ‘s ochtends om half negen en moeten we voldoende snelheid houden. Waar we een dag eerder ervoor kozen om niet te motoren, doen we dat nu dus wel. Tussendoor proberen we nog wel even om ‘melk meisje’ te varen (voor de wind, met de fok te loevert), maar dat wordt geen succes.

De vuurtoren ‘La Vierge’ bij L’Aberwrac’h

Ter hoogte van de vuurtoren ‘La Vierge’ bij L’ Aberwrac’h, - by the way de hoogste vuurtoren van Frankrijk -, zien we vissende dolfijnen springen. Ik heb ze in een eerder blog al eens beschreven. Ze werken samen en jagen terwijl ze in cirkels zwemmen de de makrelen bij elkaar en hoeven vervolgens alleen nog maar met hun bek open te zwemmen voor een feestmaal. De janvangenten en de meeuwen eten mee. Maar helaas te ver weg voor een foto. Onderweg appt Jan Willem met Nynke van de Grote Mees, die ook in deze contreien rondvaart. Zij zegt dat Brest veel te warm is met dit weer en we beter voor Camaret kunnen kiezen.

 

Eten aan boord kan heel lekker zijn

Een driegangendiner bestaande uit tomatensla, quiche en een citroenmeringue dessert eten we in de kuip. Als we de bocht bij het Chenal du Four nemen, kan eindelijk de motor uit en gaan we weer melkmeisje zeilend verder.

De prachtige vuurtoren van Saint Mathieu

Voorbij de Pointe de Saint Mathieu komen we in de Ranse de Brest. Een tropisch warme föhnwind komt ons tegemoet. Nynke heeft toch gelijk. Het laatste stuk naar Camaret motoren we en we maken de boot klaar voor afmeren. Aangekomen maken we vast aan een meerboei, vlak naast de Zeerob, die ons is voorgegaan. Even verderop zien we nog een bekende liggen: de Temptation van Rainier en Annet. 

22 t/m 24 juli: Luieren, verwaaid liggen en wandelen

Trotse Breehorns, op de voorgrond onze Iskander en daarachter de Zeerob van Rob en Dianne

We blazen de dinghy op, zetten het motortje erop en ik vaar een beetje onwennig een rondje. Motoren in de bijboot was nooit mijn sterkste kant. We gaan langs de Temptation en dan worden we toegezwaaid van een ander schip, de Noorderzon. Een stoere stalen Koopmans tweemaster. Daar treffen we, naast de bemanning van de Temptation, Oebele en Marjolein, een jong en enthousiast stel dat hun zekerheid in Nederland heeft verruild voor een vrij bestaan, om met dit mooie schip de wereld rond te zeilen. Weer terug op onze Iskander vaart JW nog even een rondje in de bijboot om foto’s te maken nu de zon precies goed staat en voordat de Zeerob in de loop van de ochtend vertrekt. Wij hebben behoefte aan onthaasten en blijven nog even. 

Camaret-sur-Mer, beroemd om de scheepswrakken en de Tour Vauban

De bijboot heeft een oude reparatie in de opblaasvloer, die verdacht begint op te bollen. Die houdt het niet meer lang uit en zonder harde vloer kunnen we er niet mee varen, dus verkassen we naar een steiger. We moeten immers reparatie spul kopen voor het lek. Na de siesta gaan we aan de wandel door het langgerekte dorp. Camaret staat bekend om de Tour Vauban en de kadavers van vissersschepen die hier als toeristentrekker te rusten zijn gelegd. Langs de kade zijn veel restaurants voor moules-frites en crêpes, en in de straten daarachter veel galerietjes met kunst van wisselende kwaliteit. Helemaal aan het einde van de kade ligt ‘Le Comptoir de la Mer’, een watersportwinkel waar we onze lijm vinden. Terug maak ik een salade van alle restjes die we nog hebben: aubergine, paprika, kikkererwten, abrikozen, rode ui, komkommer, tomaat en feta. Morgen doen we weer boodschappen. De volgende morgen lijmen we het vloertje van de bijboot met tweecomponentenlijm. Droogtijd is 48 uur voordat we het weer kunnen opblazen, dus ruimen we de bijboot ook maar op. Jan Willem heeft de lijm gemengd met een plastic lepeltje in een plastic bekertje.

Agressieve tweecomponentenlijm 

Al gauw lost het lepeltje op. Het idee was om het restant lijm in het bekertje te laten uitharden, maar als ik een tijdje later kijk is ook het bekertje helemaal zacht geworden. Gelukkig hebben we nog een leeg blikje. Gauw zet ik het bekertje veilig erin. 

Aan de overkant van de steiger ligt een stevig schip met een Duits stel met wie we aan de praat raken. Zij spreekt uitzonderlijk goed Nederlands. Ze willen naar de Middellandse zee en eventueel volgend jaar oversteken, als Corona geluwd is. We komen steeds meer mensen met zulke plannen tegen. Is het Europese werkende bestaan voor veel mensen te jachtig en teveel door regels beperkt? Bij heel veel mensen trekt in elk geval de vrijheid van de zee. Natuurlijk zitten we door ons type schip ook in zo’n omgeving. En eerlijk gezegd, af en toe kriebelt het ook wel, maar er zijn teveel dingen die ons tegenhouden. 

‘s Middags komt er een regatta van klassieke Bretonse schepen binnen. Prachtige traditionele schepen en scheepjes met gaffeltuigen en topzeilen, klassieke houten plezierjachten uit vroeger tijden, en ook nog een grote houten roeisloep met zeilen. In het rustige weer varen ze hun ererondje door de binnenhaven voordat ze naast elkaar afmeren. ‘s Avonds is er een bescheiden feestje op de kade. Vanuit de verte waaien de flarden muziek over. 

Regatta van klassieke schepen 

Als de regatta op vrijdagochtend naar Douarnenez vertrekt, staan we op de pier om foto’s te maken. Later op de ochtend volgt een fikse onweersbui met regen en veel wind. We hebben het te doen met die scheepjes, zo groot zijn ze niet. Ze zijn vast nog onderweg en het laatste stuk hebben ze de wind op de kop. De hele dag blijft er onweer en in de buien draait de wind alle kanten uit. 

De roeisloep vaart ook uit

Hij is al vaker mee geweest

Omdat morgen de troggen nog steeds het weer beeld beheersen, stellen we ons vertrek uit tot zondag. Maar dan willen we ook in één keer naar La Rochelle aan de Frans-Atlantische kust. Volgens planning is dat zo’n 38 uur.

De kliffen kleuren voorzichtig paars 

De volgende ochtend is het weerbeeld een stuk beter en wil Jan Willem die middag toch vertrekken. Helaas zijn onze buren niet aan boord en kunnen we niet weg, dus wordt het een wandeling over de kliffen, ook geen straf. De hei begint al voorzichtig paars te kleuren. En de vergezichten zijn indrukwekkend. Camaret is ook leuk voor niet-zeilers.

Monument bij Pen Hir

Aan de wandel

Terug aan boord kondigen onze buren aan dat ze morgenochtend om acht uur vertrekken om door de Raz du Sein te gaan. Wij sluiten graag aan. 

Maar eerst gaan we nog moules-frites aan de kade eten. De mosselen zijn heerlijk, maar vallen bij mij jammer genoeg totaal verkeerd. Later op die avond kan ik het toilet opzoeken, want mijn darmen… Enfin, daar zal ik nog een paar dagen last van houden.