30 juli t/m 5 augustus 2016: Terug in Schotland door het Caledonian Canal

De route van deze periode

Van Dunstaffnage naar Fort William

30 juli: Terug in Schotland!

Een geslaagde diploma-uitreiking

Lopend langs de file naar Schiphol

Na een week vol huiselijke besognes en een geslaagde diploma-uitreiking vliegen we terug naar Edinburgh. Matthijs en Martine brengen ons weg met de auto. Sophie en Myrthe die met ons meegaan zullen we op Schiphol ontmoeten. Alles loopt op rolletjes, totdat we vlak voor de afslag naar het vliegveld in een file belanden. Na een kwartier zonder voortgang en zicht op de oorzaak van de ellende stappen we uit, zeggen de uitzwaaiers gedag en gaan te voet verder. Ons voorbeeld wordt al snel gevolgd.

Toch op tijd in het vliegtuig

Dan wordt duidelijk wat de file heeft veroorzaakt: een controle van Marechaussee, waar de auto’s een voor  een doorgelaten worden. En dat op een van de drukste dagen van het jaar! Er staan een paar auto’s aan de kant met Arabisch uitziende jongens ernaast. Omdat we niet op de snelweg mogen lopen, mogen we er niet door, maar we krijgen in elk geval geen bon. Gelukkig zijn er vriendelijke mensen die de lopers een lift geven en zo komt alles toch nog goed. Sophie vertelt later dat zij zijn aangehouden, maar toen ze herkend werden als militairen door mochten. Voor het vliegtuig zijn we ruim op tijd, want dat vertrekt een bijna uur te laat.

Hop on hop off in Edinburgh

In Edinburgh aangekomen stallen we de bagage en gaan een rondrit met een Hop on Hop off-bus maken. Zo krijgen Sophie en Myrthe een beeld van de stad waar ze op het eind van hun vakantie nog een paar dagen zullen zijn.

Eind van de middag vertrekt onze trein richting Oban, waar we om half tien arriveren. Terwijl Jan Willem en ik foerageren bij de Tesco in Oban, nemen de meiden alvast de taxi naar de boot in Dunstaffnage. Wij komen er met volle tassen achteraan.

Gezicht op de oude stad van Edinburgh

31 juli: Van Dunstaffnage naar Loch Spelve

Regenboog bij Dunstaffnage

We doen rustig aan, het is tenslotte voor de meiden ook vakantie. Freda van de Micky Fin IV heeft in Loch Boisdale Jan Willem een heleboel leuke ankerplekjes en moorings aangewezen. Daarmee plannen we nu nog een paar leuke tochten voordat we het Caledonian Canal in gaan, zodat Sophie en Myrthe een indruk krijgen van de westkant van Schotland. De eerste tocht gaat naar een baai aan de oostkant van Mull, Loch Spelve.

Zonsondergang in Loch Spelve

We vertrekken aan het begin van de middag uit Dunstaffnage. Direct na afvaart steken we twee reven vanwege bui, maar die kunnen er al snel weer uit. We steken langs de westelijke kant van Kerrera de Firth of Lorne over en verbazen ons opnieuw over de stromingen die in het noordelijke deel van de firth staan. Vanwege rotsen en ondiepten manoeuvreren we voorzichtig door de ingang van Loch Spelve. Het is een mooi loch, waar behalve een paar fishfarms niet veel is: wijds en verlaten. We ankeren in de noordelijke tak. Voor we de mooring oppikken varen we er eerst een rondje omheen om de diepte in de zwaai te checken. Als de wind draait willen we immers niet met laag water aan de grond lopen. Het wordt een rustige avond met spelletjes: Bevers en Regenwormen zijn onze favorieten! Sophie, Myrthe en ik spelen fanatiek, terwijl Jan Willem de tocht van de volgende dag voorbereidt.

De avondzon zet Loch Spelve in een prachtig licht

Bijna met het mes op tafel

1 augustus: Van Loch Spelve naar Tobermory

De volgende ochtend is het windstil en genieten we van de weidsheid en de rust. 

Windstilte bij Loch Spelve, het water is als een spiegel

Ganzen in de zon

Fishfarm op Loch Spelve

Omdat het mooie Tobermory toch een van de toeristische trekpleisters is van de Inner Hebrides, willen we dit Sophie en Myrthe niet onthouden. Het is een tochtje van 25 mijl dus kunnen we alles op ons gemak doen. Bij de overgang van Firth of Lorne naar de Sound of Mull staan overfalls(staande golven) en eddies (kolken). Met veel wind uit de verkeerde hoek moet je hier niet zijn!

Myrthe staat aan het roer als we het loch uitvaren

Vreemde stromingen bij de overgang
van de Firth of Lorne naar de Sound of Mull

Helaas staat er weinig wind en is die ook nog achterlijk, dus motoren we de hele tocht. De stroom loopt het grootste deel van de tocht mee en dat is fijn, want het kan hier fors stromen. Het levert ons vijf mijl stroomvoordeel op.

De noordoostkust van Mull

Afmeren in Tobermory

Rond half drie meren we, voor de derde keer deze vakantie, af aan de steiger van Torbermory Marina. Het is zonnig weer en de meiden gaan het plaatsje ontdekken. Jan Willem en ik wandelen naar een winkeltje aan de rand van het dorp waar ze uitstekende lokale producten verkopen, waaronder gerookte zalm en hertenbiefstuk. Het is ons aangeraden door Mike en Freda.

Gezicht op Tobermory

2 augustus: Van Tobermory naar Shuna Island

Trainingschip van de Royal Navy 'TS Royalist'

Vertrek uit Tobermory

Sea cadets op de ra's van de 'TS Royalist'

Lekker kruisen op de Sound of Mull

Langzaam maar zeker moeten we ons richting Caledonian Canal begeven. Ons doel voor vandaag is Shuna Island. We vertrekken om kwart over negen. Het is nog steeds oostenwind. Omdat we stroom mee hebben, kruisen we lekker door de Sound of Mull. Met een mooie 4 tot 5 beaufort zeilt het fantastisch en met twee paar extra handen loopt het overstag gaan soepeler dan ooit. ’s Ochtends hebben we nog volop zon, maar rond de middag betrekt het. Dat is typisch Schots weer.

Zeehonden op Eilean Glas

Ze zijn niet schuw, maar vooral nieuwsgierig

We buigen af naar het noorden, door de Lynn of Morvern, langs de westelijke kant van het eiland Lismore. De wind zakt in en dan is het gedaan met zeilen.

Ten noorden van Lismore liggen tal van kleine eilandjes. We varen zo dicht mogelijk langs Eilean Gainihm en Eilean Glas waar een grote groep zeehonden ligt te chillen. Aan stuurboord zien we het indrukwekkende Castle Stalker, vaak afgebeeld op prentbriefkaarten.

Castle Stalker

Dan naderen we onze bestemming. Tussen het vasteland en Shuna Island door komen we in Shuna Bay waar we een mooring oppikken. Bij Shuna ligt de Bristol cutter met een Nederlandse vlag, die we een paar weken eerder in Tobermory hebben gezien. Hij zei toen dat hij hier een eiland had gekocht. Blijkbaar is Shuna Island eigendom van de eigenaar van het schip. Dat wordt later door de  havenmeester bevestigd. In het boek “the Schottish Isles’ staat dat het eiland in 2012 is verkocht aan een ‘European investor’.

Bristol cutter gelegen bij Shuna Island

Plastic zak in de schroef

Jan Willem gaat kijken of er iets in de schroef zit, omdat we bij het afmeren problemen hebben met achteruit slaan. En ja hoor, er zit een grote blauwe plastic zak in. Omgeven door kwallen door probeert hij hem eruit te halen. Als het hem niet lukt, gaat Sophie het klusje klaren. Zij past de flippers die we aan boord hebben wel en kan daarom gemakkelijker onder het schip komen. Met het wetsuit van Jan Willem aan, een ‘beetje’ groot, maar met een goede bescherming tegen de kwallen.

3 augustus: Van Shuna Island naar het Caledonian Canal bij Fort William

Corran Narrows, met vuurtoren

Het pondje bij Corran Narrows

Eind van de ochtend vertrekken we. Afwisselend motregent het of is het net aan droog en er is niet zo veel wind. De route loopt door Loch Linnhe, ten noorden van Shuna, langs de Corran Narrows, een smalle doorgang tussen het schiereiland Morvern en het Schotse vasteland. In het begin kunnen we nog zeilen, maar voor de narrows gaan we motoren, mede vanwege de forse stroming.

Fort William in de regen

Als we ankeren bij Corpach komt de stoomtrein langs

We varen langs Fort William, op zich geen bijzondere plaats, maar bekend als ingang van het kanaal en startpunt voor wandelaars die Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland, willen beklimmen.

Tegen drieën gaan we aan een mooring liggen bij het plaatsje Corpach om te wachten tot we de eerste sluis van het kanaal in kunnen. Dat duurt nog even want er is een tijdslot in verband met het getij. Rond laag water blijft de sluis dicht. Tegen vijf uur mogen we de eerste sluis in. We overnachten in Corpach Basin.

Zeilboten bij Corpach

4 augustus: Door Neptunes Staircase 

Neptunes Staircase bestaat uit een swing bridge en acht opeenvolgende sluizen

Het hoogteverschil is fors!

Neptunes Staircase is de grootste van de drie beroemde staircases in het Caledonian Canal met acht opeenvolgende sluizen. Het is een belevenis op zichzelf en we zijn bovendien bezienswaardigheid voor de vele toeristen.

We horen bij de eerste groep schepen die deze ochtend geschut worden. Jan Willem heeft speciaal voor het kanaal extra lange en dunne landvasten aangeschaft, die we gemakkelijk omhoog kunnen werpen. De boeken hebben ons bang gemaakt met de grote hoogteverschillen en watermassa’s die met bulderend geweld de sluis in stromen. Het valt in de praktijk allemaal hard mee. We zijn blij dat we in de vorm van Myrthe en Sophie extra handjes aan boord hebben, maar zonder zou het ook lukken. De stewards op de wal begeleiden de schepen prima.

Myrthe reikt een helpende hand

Een Engels zeilschip met een wat bangelijk echtpaar erop heeft er moeite mee. De vrouw staat achter het roer en geeft steeds te veel gas, terwijl de man het schip strak tegen de wal aan trekt. Stress alom! Myrthe gaat helpen en er komt wat meer rust in de tent.

Als we rond half twaalf de sluizen zijn gepasseerd, meren we af bij Banavie en gaan we een boek lezen en maken een wandeling langs het kanaal. Sophie en Myrthe zoeken uit hoe we de volgende dag bij Ben Nevis kunnen komen om een mooie wandeling te maken.

5 augustus: Wandelen bij Ben Nevis

Prachtig uitzicht vanaf Nevis Range

Dopheide en korstmos

De boterhammen zijn gesmeerd, de waterflesjes gevuld en de regenkleding ingepakt. Myrthe heeft een taxi besteld bij het hotel naast de staircase, die ons vieren naar Nevis Range brengt. Het is dan wel niet Ben Nevis zelf, de hoogste berg van Schotland, maar wel een van de hooggelegen uitlopers en ’s winters hèt skigebied van Schotland. Daar kopen we een kaartje om met de gondel naar boven te gaan. We willen een enkeltje, maar ze verkopen alleen retourtjes. De caissière zegt dat we niet naar beneden kunnen lopen. Er zijn enkel mountainbikepaden en het is te gevaarlijk om daar overheen te gaan.

Wandelend naar beneden

Wel opletten voor de mountainbikers!

Boven aangekomen wandelen we de twee voorgeschreven paden, samen met nog een paar honderd andere mensen. De paden zijn nogal suf, maar we genieten wel van het prachtige uitzicht over Loch Linnhe en Loch Eil. Enfin, als we klaar zijn, zijn we nog lang niet uitgewandeld en besluiten we om toch via een mountainbikepad af te dalen. Het is een prachtige wandeling met af en toe lastige steile stukjes. Het is er immers nat en glad. Steeds als het onoverzichtelijk wordt gaat er een van ons op de uitkijk staan en zo komen we voldaan en met veel plezier beneden.