18 t/m 25 juli: De Hebriden, Edinburgh en eventjes naar huis

18 juli: Golfen de mist in

Slecht zicht in Eriskay

Het waait niet meer zo hard en een aantal schepen vertrekken. Wel regent het pijpenstelen, maar dat is naar verwachting rond de middag voorbij.

Wij hebben geen haast en drinken eerst gezellig koffie met onze buren Freda en Mike. We wachten het droge weer af en vullen de tijd met bloggen en de was doen.

Golfen in de mist

Ons plan is om als het droog is met de fiets naar de golfbaan in Eriskay te gaan. Als het in de loop van de middag droog wordt, vult het loch zich met mist. We kunnen de bergen aan de overkant van het water niet eens meer zien en zo breed is het niet.

Fietsen is nog wel te doen, maar de holes zie je echt niet liggen in deze omstandigheden. We besluiten om dan maar zonder golfclubs naar de golfbaan te fietsen om er toch even uit te zijn. Eerst nog even bij de garage de banden oppompen en dan erop uit. Op de golfbaan zijn er toch een paar mensen aan het spelen hoewel het behoorlijk heiig is en hebben we spijt dat we onze spullen thuis hebben gelaten.

19 juli: Eindelijk naar Canna

De marina van Loch Boisdale is bijna leeg

Gisteren konden we deze bergen niet zien!

In het weerbericht wordt gesproken over ‘fog patches at first’. Als we ’s ochtends losgooien in de haven van Lochboisdale is het gelukkig stralend weer. Heerlijk, daar zijn we na al die regen wel aan toe. Maar zodra we de uitgang van het Loch naar zee naderen is daar een muur van mist. Het is heel vreemd om daar in te varen. AIS en Radar vormen een extra paar ogen en maken dat we ons veilig voelen.

Een muur van mist hangt over de ingang van het loch

Een kustvaarder vaart voor ons langs
en verdwijnt in de mist

Zo plotseling als we de mist invoeren, komen we er ook weer uit en de rest van de dag blijft het stralend weer. Met een zacht windje en een knik in de schoot trimmen we de Iskander en zetten het roer vast in plaats van de stuurautomaat te gebruiken. Dat gaat uitstekend, maar later zakt de wind weg en moet de motor aan.

Canna in zicht

Zeekoet met jong

Onderweg zien we nog dolfijnen langskomen. Ze spelen verstoppertje met ons en we krijgen ze niet op de foto. Als we Canna naderen komen aan alle kanten de watervogels langs vliegen: zeekoeten, jan van genten, alken, stormvogels en papegaaiduikers.

Alk

Papegaaiduikers

En dan varen we eindelijk de baai van Canna binnen

We zijn niet de enige die hier ankert

En  dan varen we eindelijk de baai binnen. Eindelijk, want na een uitzending van ‘Floortje (Dessing) naar het einde van de wereld’ was Canna de plek in Schotland die we in elk geval wilden zien. Nou, we zijn niet de enige! Er liggen al 16 schepen en alle moorings zijn bezet. Op de bodem van de baai groeit veel kelp. Pas na de vijfde poging houdt het anker. Tijd om in het zonnetje te gaan zitten. Het is zo warm dat de korte broek aan gaat. Dat is in Schotland nog niet voorgekomen.

Het anker houdt slecht vanwege de kelp op de bodem

We liggen vlak bij de uitgang van de baai en niet zo beschut. Als de golfrichting en de windrichting dwars op elkaar staan klotst dat heel ongemakkelijk. Met een rotsige wand achter het schip voelt dat onplezierig en Jan Willem stelt het ankeralarm in.

We ankeren dicht bij de kust op een tamelijk onbeschutte plaats, in de loop van de nacht draait de wind

’s Avonds gaat het onweren en komt de regen met bakken uit de hemel, maar er zit gelukkig geen wind in de buien. Laat ik zeggen dat we weleens beter hebben geslapen.

20 juli: Wandelen op Canna

Onze eerste actie, nog voor het ontbijt, is om een mooring te bemachtigen, zodra er een is vrijgekomen. Met al het kelp op de bodem voelt het ankeren toch niet safe.

Uitzicht op het kerkje en de baai van Canna

Ze hebben hier een schooltje met maar een paar leerlingen

Het einde van de wereld, zoals Floortje Dessing ons wil doen geloven is Canna zeker niet. Van Pasen tot eind oktober is het café en het winkeltje open, er is een bed and breakfast en de veerpont komt in de zomer dagelijks langs. Wat dat betreft voel ik me een beetje bekocht. Maar het eiland is niet voor niets zo populair. Het heeft het ware eilandgevoel. Er zijn veel zeehonden in de baai en er broeden heel veel vogelsoorten op de kliffen. Het weer is niet meer zo stralend als de dag ervoor, maar het is overwegend droog en de temperatuur is goed. We maken een prachtige wandeling, als je een stukje loopt zie je vrijwel niemand meer. En bij het Canna Café kun je fantastisch kreeft eten, ‘cach of the day’, en dat gaan wij dan ook vanavond doen. Tijdens het eten horen we van andere Nederlanders dat morgen in Tobermory de Highland Games plaatsvinden. Laat dat nu net onze bestemming zijn! Dat wordt vroeg op om daar bij te kunnen zijn. Maar aan de mooring slapen we heerlijk.

Canna Café 

Bijzondere basaltformatie op Canna

 21 juli: Highland Games in Tobermory

We laten Canna achter ons ...

... en varen langs Rhum en Egg

Het zelfgebakken broodje is al om half zes  klaar en om zes uur varen we af, want de tocht is zo’n 35 zeemijl, 5 à 6 uur varen. Met lichte tegenwind motoren we tussen de eilanden Canna en Rhum door. Heel veel vogels zijn, net als wij, druk met hun ontbijt. Dat geldt ook voor een groep dolfijnen die voor onze boeg langs springt, duidelijk op weg naar een plek waar veel vis zit. Even later zien we ze in de verte plenzen. Dan komt er meer wind en gaan we zeilen. Het is niet helemaal bezeild, maar dat moet dan maar zo. We nemen daarmee tegelijk wat meer afstand van Rhum, waar vervelende kruiszeeën kunnen staan. Helaas zakt de wind in, zodat met de golven die er staan er niet meer te zeilen valt.

Dansen tijdens de Highland Games

..... waar sterke mannen met palen gooien

In Tobermory afgemeerd zoeken we direct de Highland Games op. Die worden gehouden op de golfbaan. Het laat zich raden hoe die er morgen uit ziet. Het is een fraai spektakel, allerlei krachtmetingen van stoere mannen in kilts, zoals gewichten gooien en paalwerpen. Daar tussendoor lokale wedstrijden voor hardlopen, hoog- en verspringen, traditionele dansen en doedelzak spelen. Een gevarieerd publiek, met hier en daar mensen serieus in kilt, kijkt enthousiast toe. Het is allemaal erg grappig. Wij amuseren ons er in elk geval prima.

Familie in kilt  kijk naar het schouwspel

De havenmeester van Tobermory is altijd actief

 

22 juli: Naar Dunstaffnage

Kasteel aan de Sound of Mull

Opnieuw varen we door de Sound of Mull. We gaan ons hier al bijna

thuis voelen. Het weer is mooi en het wordt een relaxt tochtje. Vroeg in de middag bereiken we onze bestemming.
Dunstaffnage is een grote jachthaven, tenminste voor Noord-Schotse begrippen. Er liggen hier een aantal behoorlijk grote schepen. De Iskander kan hier veilig blijven liggen als we terug naar Nederland gaan. Van daaruit kunnen we met een taxi naar Oban, waar het station is om de trein naar Edinburgh te nemen.
De middag gebruiken we om schoon schip te maken, zodat we als we over een week terugkomen onze gasten goed kunnen ontvangen.

23 juli: Met de trein naar Edinburgh

Met de trein gaan we langs pitoreske stationnetjes ...

Om acht uur staat de taxi klaar bij de poort van de jachthaven. Met een vriendelijke taxichauffeur die Jan Willem uitlacht als hij aan de linkerkant van de auto in wil stappen: “Would you like to drive?” Nee, toch maar niet. Met alleen een rugzakje als bagage vertrekken we.

Op het station in Oban is het al druk met reizigers voor de trein naar Glasgow. Nog even een kop koffie en dan een plekje zoeken. Het traject gaat door een prachtig landschap langs verschillende mooie glens (dalen)  en lochs, waaronder het beroemde Loch Lomond. Het traject is grotendeels enkelspoor en dat betekent dat de trein op sommige stations moet wachten op de trein in de tegengestelde richting om elkaar te kunnen passeren.

... en mooie landschappen

Drukte op Princess Street in Edinburgh

Op Glasgow Queen Street Station stappen we over op de trein naar Edinburgh. Dat traject is een stuk minder interessant. In Edinburgh aangekomen gaan we eerst naar de Tourist Information om een hotel te boeken. De service is beperkt. Als het bij het eerste hotel niet lukt, verwijst de dame achter de balie ons naar een internethoek met PC’s. Allebei verschansen we ons achter een PC en het kost ons behoorlijk wat inspanning, maar dan heb je ook wat. In de buurt van Haymarket Station vinden we een typisch Brits hotelletje, behalve dan dat de eigenaresse een Chinese is, die honderd uit kletst. Blij verrast zijn we met onze kamer waar we neerploffen op een hemelbed, hoe romantisch!

Na de bagage gedropt te hebben gaan we terug naar het centrum, wandelend door de Princess Street Gardens om een restaurantje te zoeken. In de New Town vinden we luxe winkelstraten à la PC Hooft. Op St. Andrew Square zijn allemaal tenten met bars en terrasjes en een heuse Hollandse spiegeltent opgebouwd vanwege het Jazzfestival. Het is er gezellig en iedereen kan meegenieten van de muziek uit de tent.

Het kasteel van Edinburgh torent hoog boven de stad uit

24 juli: De mooie stad Edinburgh

 Het National Museum of Scotland biedt
een grote variatie aan collecties

Bij het ontbijt wordt duidelijk dat we in een familiehotel zijn beland. De zoon van de Chinese verzorgt de bediening. Het is een uiterst vriendelijke, hele dikke jongen, die zich probeert ‘onzichtbaar te maken’. Dat is niet eenvoudig met zo’n postuur.

We hebben het plan opgevat om het National Museum of  Scotland te bezoeken. Bij aankomst kunnen we direct bij een rondleiding aansluiten. De collecties zijn zeer divers en indrukwekkend: geologie, biologie, industriële archeologie en nog veel meer. Het museum is gelieerd aan de universiteit van Edinburgh. Je kunt je hier zonder problemen een week amuseren.

Heerlijke afternoon tea in het Tower restaurant

Op de bovenste verdieping is het chique Tower Restaurant met uitzicht over de stad, waar we genieten van een afternoon tea die zo uitbundig is dat we het avondeten maar overslaan. Dan wordt het tijd om weer in beweging te komen door middel van een wandeling door de Old Town. Dit deel van de stad is op verschillende niveaus gebouwd. Je denkt dat je je op grondniveau beweegt, maar daar loopt een compleet stratenplan onderdoor. Dat is heel apart. Boven de stad torent Edinburgh Castle uit. Op de Royal Mile, de straat die naar het koninklijk paleis loopt, staan allerlei artiesten hun kunsten te vertonen. Het is hier net zo toeristisch als op de Rambla in Barcelona.

Op de Royal Mile staan we stil bij een muzikant die de zingende zaag bespeelt (filmpje)

Brug over het Waverley Station

In Tobermory hebben we een aankondiging gezien van de opera Dido en Aeneas van Henri Purcell door conservatoriumstudenten in een kerk in Edinburgh vanavond. We gaan op zoek en zijn een van de weinige niet vrienden of familieleden die het concert bijwonen. Jammer, want deze voorstelling had beslist meer publiek verdient.

25 juli: Vanuit Edinburgh terug naar Nederland

 

De volgende ochtends wandelen we naar de Scottish National Gallery of Modern Art. Er is onder andere een mooie beeldentuin en een (tijdelijke) tentoonstelling van surrealisten, waaronder Dali en Magritte. En een heel goed museumcafé met uitstekende cakes en salades.

De prachtige vijver is een landschapsculptuur van Charles Jencks

Bij de ingang van het museum

Schilderij van Bridget Riley

Indrukwekkende tentoonstelling 

Langs de Water of Leith en Dean Village ....

Van het museum wandelen we langs de rivier Water of Leith via Dean Village naar de botanische tuinen, waar een Victoriaanse kas te bewonderen is. We hebben onvoldoende tijd om de tuinen goed te bekijken, want het is al weer tijd om in het hotel onze bagage op te halen.

... naar de botanische tuin

Vixtoriaanse kas in de botanische tuin

Begin van de avond vliegen we naar Nederland. Op donderdag 28 juli krijgt onze dochter Sophie haar bachelordiploma Militaire Systemen en Technologie van de Nederlandse Defensie Academie. Het de afsluiting van haar opleiding als marineofficier aan het KIM. Als trotse ouders willen we daar natuurlijk bij zijn! Het is wel een vreemd idee om naar huis te gaan en de boot in Schotland achter te laten.