10 t/m 15 mei: Van Dover tot aan Wight

10 mei: Op weg naar het zuiden

Vertrek uit Shotley Point

De wekker loopt om vijf uur af. Ai, dat is vroeg! We moeten anderhalf uur vóór laagwater de sluis door, want anders staat er onvoldoende water voor ons schip. Om zes uur liggen we in de sluis. Het is heel ander weer. Het is behoorlijk heiig en het miezert. Het zicht is matig en bij tijd en wijle slecht. Leve de radar en de AIS! De wind is wel nog steeds uit oostelijke richtingen.

We varen door het windmolenpark London Array

Eerst motoren we de geul uit langs Harwich naar het oosten. Omdat het nog afgaand tij is, loopt de stroom mee. Bij de kardinaal Cork Sand gaan we stuurboord uit naar het zuiden. Vanaf dat moment is het traject bezeild. Al gauw is het tij gekeerd en hebben we weer stroom mee.

Jan Willem heeft de route door het windmolenpark London Array gepland.

Langs de 'white cliffs of Dover'

Ons doel is Ramsgate. We hebben goede wind en met de stroom mee gaat het veel sneller dan voorzien. We meten snelheden tot ruim 9 knopen over de grond. Daarom besluiten we om door te gaan naar Dover. Zo’n acht mijl voor Dover keert het tij, waardoor het laatste stuk toch nog lang duurt. En dan moeten we nog even wachten op twee ferries. Tja, dat is Dover, hè?

We meren af in het Granville Dock, omdat dat ruimere openingstijden heeft dan het Wellington Dock.

11 mei: Voor het eerst naar Dover Castle

Het machtige Dover Castle boven de stad

 Vorig jaar waren we hier nog. Toen nam Rudy van de Optie, die nu ook mee naar Ipswich was, onze landvast nog aan bij het afmeren. Alles bij elkaar hebben we toch zeker al een keer of vier, vijf in Dover gelegen en toch zijn we nog nooit naar Dover Castle geweest. Gisteren speelde nog even door ons hoofd om vandaag verder te zeilen naar Eastbourne, maar er is mist op zee voorspeld. Op het land is het echter zonnig. Dover Castle en het weer is een combinatie die we niet laten lopen. We smeren boterhammen en pakken een drankje in, - je kunt tenslotte niet elke dag buiten de deur eten als je zo lang op reis bent -, en dan gaan we op weg. Het kasteel torent machtig boven de stad uit en het is een hele klim ernaartoe.

Vice Admiraal Bertram Ramsey
leidde operatie Dynamo in mei 1940

Operationele ruimte in de onderaardse gangen bij het kasteel

Op het terrein komen we als eerste bij het onderaardse gangenstelsel. Er begint net een rondleiding. Zelf op onderzoek mag niet, want de kans dat je in zeven kilometer gangenstelsel de weg kwijt raakt is niet ondenkbeeldig. De gangen bevinden zich op drie niveaus en zijn in verschillende tijden gebouwd. Vanuit het middelste gangenstelsel heeft de Engelse marine onder leiding van Admiraal Bertram Ramsey in mei en juni 1940 operatie Dynamo  gecoördineerd. Toen werden 338.000 geallieerde soldaten die bij Duinkerken ingesloten waren door het Duitse leger in een actie samen met de burgerbevolking van Frankrijk en België naar Engeland geëvacueerd. Ook in de rest van de oorlog hadden de marine en de luchtmacht hier een commandocentrum. Tot in de tachtiger jaren zat hier een militair hoofdkwartier in verband met de nucleaire dreiging in de koude oorlog.

Grote zaal in Dover Castle

Het kasteel zelf is gebouwd door Henry II, de machtigste vorst in Frankrijk in de twaalfde eeuw, die bovendien aanspraak maakte op de Engelse troon. Het is met meubelstukken in de stijl en kleuren van toen ingericht.

Een wandeling over de wallen van het kasteel geeft een fantastisch uitzicht over de omgeving.

Bij ons vertrek worden we attent gemaakt op het lidmaatschap van de English Heritage, waarmee we in de UK en Ierland vele bezienswaardigheden gratis kunnen  bezoeken. Het lijkt ons een goede investering voor de komende vier maanden.

Mooi uitzicht vanaf de wallen van het kasteel

12 mei: Van Dover naar Brighton

Vertrek uit Dover in de ochtendzon

 Omdat het een lange trip is vertrekken we al vroeg. Om kwart over zeven passeren we de havenhoofden van Dover. We beginnen te zeilen met 10 knopen halve wind uit het noordoosten. Het is behoorlijk heiig en dat zal het een groot deel van de dag blijven. Zeilen kunnen we helaas niet de hele dag. Het wisselt: als de wind wat ruimer invalt en afneemt moet de motor erbij en even later trekt de wind aan en kunnen we weer zeilen.

De kerncentrale van Dungeness

Het laatste uurtje, na Beachy Head, draait de wind eerst naar het zuiden en valt helemaal weg, draait vervolgens door naar pal noord en trekt fors aan tot zo’n 15 tot 20 knopen. Zo scheuren we met een knik in de schoot naar Brighton. Wim en Mieke, onze reisgenoten voor het rondje Engeland, verwelkomen ons op de steiger. Ze zijn een uurtje eerder aangekomen met hun schip, de ‘Kwinte’. Vermeldenswaard is dat deze tocht ons 10 mijl stroomvoordeel heeft opgeleverd: 55 zeemijlen door het water tegenover 65 zeemijlen over de grond.

Met windstilte langs de 200 meter hoge klif van Beachy Head

De vuurtoren van Beachy Head lijkt niet
zo groot, maar dan is maar schijn

De Royal Navy waakt over ons

13 mei: The Royal Pavilion en The Lanes in Brighton

Met het treintje naar Brighton

Het onthaasten moeten we nu maar eens serieus aan gaan pakken. Ook Brighton is voor ons tot nu toe steeds een doorgangshaven geweest,waar we nooit langer dan één nacht zijn gebleven. De stad hebben we dan ook nog nooit bekeken. Volgens Wim en Mieke is dat een gemis. Op hun advies pakken we de ‘Volks Railway’ vanaf de haven naar de stad, een klein elektrisch treintje op 110 Volt met open wagonnetjes. Vlak bij de beroemde Pier stappen we uit en genieten er van het vakantiesfeertje.

Pierewaaien in Brighton

The suikertaart van The Royal Pavilion

Thee met taart op het terras

Vervolgens lopen we de stad in en komen uit bij de Royal Pavilion, een paleis in Indiase stijl gebouwd door King George IV tussen 1780 en 1815. 

De goede man was nooit in India geweest en zijn architecten ook niet, dus is het meer een interpretatie van  de Engelsen dan echte Indiase architectuur. Dat geldt ook voor het interieur, alleen is dat Chinees. Het geheel is ongelofelijk overdadig. Het paleis domineert Brighton en de stad heeft veel aan The Pavilion te danken. In 1850 werd het paleis aan de stad Brighton verkocht door Koningin Victoria. In WO I heeft het dienst gedaan als ziekenhuis, vooral voor Indische soldaten.

Zomer in het park

Muurschildering

Onder de indruk van alles wat we gezien hebben, gaan we op zoek naar The Lanes, een wijk met kleine straatjes en leuke winkeltjes, vooral veel juweliers met antieke sieraden. Het is rond sluitingstijd, maar hier en daar vangen we nog een glimp op van het moois voordat het uit de etalage wordt gehaald.

Lekker gegeten bij Donatelli

Dan maar op zoek naar een restaurantje. Na een Italiaans dinertje wandelen we over de hoge boulevard terug naar de haven en bekijken met lede ogen de vervallen staat van de ooit prachtige hekwerken.

’s Avonds drinken we koffie met Wim en Mieke om te palaveren over de tocht van de volgende dag.

De pier van Brighton in de avondzon

 

Verroeste hekken langs de boulevard

14 mei: Naar Cowes op het eiland Wight
 

Brood bakken tijdens het zeilen ...

...en het resultaat

Eerst was het idee om naar Gosport, de voorhaven van Portsmouth, te gaan. Bij nader inzien kunnen we beter doorvaren naar Cowes. Het is zonnig als we rond tienen vertrekken, maar  het winterondergoed komt op het water nog goed van pas. We varen op met de Kwinte.

We varen op met de Kwinte

We beginnen met halve wind uit het noordoosten, maar door het landeffect wordt die tegen de middag teniet gedaan en moet de motor erbij. Later op de middag gaat het landeffect overheersen en krijgen we zeewind. Omdat het rustig weer is kiezen we  de route langs de Boulder Bank bij Selsey Bill. Als het te hard waait kan het daar heel onstuimig zijn en kun je beter verder op zee blijven.

We snijden een stuk af door de route langs the Boulder te varen 

Als we de Solent naderen, komen we schepen van een regatta tegen

Een fort in de Solent

In de Solent verkijkt Jan Willem zich op een ferry die naar Portsmouth gaat, waardoor we met hem mee moeten varen, daardoor veel hoogte verliezen en een extra slag moeten maken. Dat is balen!

Als we voor Cowes de fok willen inrollen zit die muurvast. Zo kunnen we Cowes niet invaren. Dan maar eerst het grootzeil strijken. Daarna heeft JW een plan hoe dit moet worden opgelost. Ik ga voor de wind varen en hij haalt beide schoten van de fok af. Daarna moet ik rondjes gaan varen en zo de wind de fok slag voor slag laten oprollen. 

Het cruiseschip Queen Elisabeth

Het laatste stukje kan hij met de hand doen en de fok vastzetten. Klus geklaard! Als we in Cowes aankomen staat Wim al op de steiger. De verschillende akkefietjes hebben ons de nodige tijd gekost.

 

Aankomst in Cowes

15 mei: Naar Newtown of naar Yarmouth?

Drukte in de Cowes Yacht Haven

’s Ochtends ga ik eerst een van mijn goede voornemens uitvoeren en joggen. In het heuvelachtige landschap valt dat zwaar.

Hier was Sophie vorige week nog met de 'Urania',
het zeilschip van de Koninklijke Marine

Tijdens het ontbijt staat er opeens een vriendelijke Duitser naast onze boot, Franz genaamd, die een praatje komt maken in uitstekend Nederlands. Hij is de schipper van de Caramia die al sinds Dover ‘in ons kielzog’ vaart. Hij stapt aan boord voor een kop koffie en we raken uitgebreid aan de praat. Hij vaart solo zijn boot naar Noord-Spanje en vervolgens naar de Middellandse Zee. Zijn vrouw stapt later aan boord. Hij heeft duidelijk behoefte aan een praatje. Het lijkt me ook wel eenzaam, solozeilen. In Dover zijn we er ook al een tegengekomen. Een vriendelijke man met baard en lang grijs haar op een schip dat ‘Rambling Rose’ heet. Ook op weg naar het westen en met een vrouw die maar af en toe een stukje mee vaart. Dan boft Jan Willem toch maar met mij!

Het is nog steeds onduidelijk waarom die fok gisteren niet wilde oprollen. Als Jan Willem ermee aan de slag gaat, blijkt hij weer  feilloos te werken. Da’s toch vreemd! We houden het er maar op dat er ergens in de trommel een kink in de lijn zat.
We maken nog een wandeling langs de kust. Een kort filmpje vind je hier

Pas tegen tweeën vertrekken we uit Cowes en inmiddels staat de stroom al tegen, maar het is maar een klein stukje, dus dat is niet echt een probleem. Via Whatsapp vertelt Wim van de Kwinte dat Newtown erg druk is en dat ze daarom maar naar Yarmouth zijn gegaan. 

Geleidetekens bij de ingang van Newtown

We beginnen onder zeil met kruisen, maar tegen de stroom schiet dat niet op. Daarom varen we op de motor dicht onder de kust, om de tegenstroom zoveel mogelijk te ontlopen. Als we Newtown naderen kan ik de verleiding niet weerstaan om daar toch even naar binnen te gaan. Volgens JW is het diep genoeg.

Newtown is voor de Iskander niet diep genoeg

Er zijn mooie geleidetekens aangegeven. Het is spannend bij de ingang om over de ‘bar’ te varen, omdat het water aan beide zijden vreemd kleurt, maar er staat steeds minstens vijf meter. Als we binnen zijn kunnen we linksaf het natuurgebied in, of rechts naar het stadje. Ik kies voor rechts door het smalle geultje tussen de rode tonnen en de meerboeien. Net links buiten de geul zijn er donkere plekken in het water. Ik wijs Jan Willem erop en direct daarna lopen we vast. 2,30 geeft de dieptemeter aan. Gauw vol gas achteruit en gelukkig komt er snel beweging in. Newtown is niet echt voor ons geschikt. Dan maar naar Yarmouth. Het is een comfortabele haven met nette steigers en alle faciliteiten. Heel anders dan in 2007, toen we hier afgemeerd tussen de palen voor en achter lagen en met de bijboot naar de wal moesten. Daardoor is wel een deel van de charme verloren gegaan.

 

Yarmouth in het avondlicht