26 mei t/m 2 juni 2017: Met de Toerzeilers naar Londen

Liever naar Londen

Het is knap laat als we bedenken dat we tussen Hemelvaart en Pinksteren liever naar Londen zeilen dan een weekje naar Spanje gaan om in de zon te liggen. Als we Commissie Uiterton bellen of we nog mee mogen, is de kennismakingsavond al geweest. Gelukkig mogen we mee en kunnen ze voor ons nog een ligplaats en diner regelen, meer hebben we niet nodig. Hulde! De deelnemerslijst bevat een aantal oude bekenden en de nodige nieuwe deelnemers. Het wordt vast gezellig.

Inschepen

Op de valreep hebben we de zwemvesten nog getest

Met de koude voorjaarsweken is er van varen niet veel gekomen. Er ontbreekt nog de nodige uitrusting aan boord. In een rush heeft Jan Willem de kaarten bij elkaar gezocht en nog een nieuwe Noordzeekaart aangeschaft. Ik moet vandaag de complete foerage inslaan. Veel tijd om daarover na te denken heb ik nog niet gehad, dus doe ik mijn inspiratie op in de Appie. Met een afgeladen boodschappenkar verlaat ik de supermarkt.

's Avonds na het eten gaan we naar de boot. We zijn best wel moe, wat eigenlijk niet zo'n goede voorbereiding is voor een zeiltocht. 

Op Hemelvaartsdag naar IJmuiden

Stroom mee op de Waddenzee

Het wordt zonnig en warm. Het KNMI voorspelt weinig wind. Daarom kiezen we ervoor om vanuit Andijk 'buitenom' naar IJmuiden te gaan. Vorige week hadden we met windstilte op het IJsselmeer behoorlijk last van muggen. Ze steken niet, maar het is wel smerig. Zelf op het NOS-journaal is er aandacht aan besteed vanwege een muggenplaag in Stavoren. 

Met hoogtevrees
een lijntje inscheren

Het tij werkt wonderwel mee. Om acht uur losgooien in Andijk en om tien uur sluiten we als laatste schip aan in de sluis bij Den Oever. Een half uurtje later gaan we met afgaand tij de Waddenzee over. Eerst nog op de motor, maar eenmaal op de Noordzee krijgen we de zeewind waarop we gehoopt hadden. Het gaat lekker relaxed, niet al te hard.

Op het eind van de middag zakt de wind weer in, maar dan zijn we al in de buurt van IJmuiden. 

In de Marina moet er nog een lijntje voor de ophouder van de boom in de mast. Ik ga naar boven, als oefening om mijn hoogtevrees te overwinnen en krijg veel commentaar van de mensen van de naast de haven gelegen strandhuisjes. Eigenlijk is het best leuk, maar toch kom ik wat verkrampt weer beneden.

's Avonds om acht uur is er palaver bij het kanon voor het havengebouw. Het weerbericht wordt doorgenomen. Morgenochtend om 8 uur vertrek.

26 en 27 mei: De overtocht naar Queenborough

De genaker kleurt de wereld roze

Vertrek om acht uur. De Ora Pro Nobis is wat later, die moeten nog gas halen. Het beetje oosten wind dat er 's ochtends staat, varen we dood en tot een uur of een 's middags staat de motor erbij. Omdat de wind zal gaan ruimen, kiezen wij ervoor om ten oosten en zuiden van de Engelse windmolenparken te varen door het 'Princess Channel'. Een deel van de anderen vaart juist te noorden en westen van de windmolenparken. Het blijkt een goede keus. We zijn eerder van de achterlijke wind af en kunnen gaan zeilen als we naar het zuiden afbuigen. De hele rest van de tocht is helemaal bezeild met genoeg wind. Tot in de avond zelfs met de genaker erop, die prachtig stabiel staat. Hij gaat eraf als de wind boven de 16 knopen komt. We zijn tenslotte maar met zijn tweeën.

Zonsopgang in het Princess Channel

Aan de mooring in Queenborough

De nacht voelt koud aan, als de wind over het koude zeewater trekt. Winterondergoed en de zeilpak zijn geen overbodige luxe.

In Queenborough liggen al een aantal schepen uit Zeeland. Als we de mooring willen oppakken, grijpen we de eerste keer mis. We doen een tweede poging en juist dan steekt er een fikse wind op. Op de Thalassa, die al vastligt, zijn er gelukkig veel extra handjes beschikbaar om alles in goede banen te leiden. De schepen liggen onrustig tegen elkaar en het wordt pas beter als de Ventoux aan de bakboord naast ons afmeert. Blijkbaar geeft dat evenwicht. De wind houdt de hele middag aan, hetgeen  tot het nodige 'vuurwerk' bij het aanleggen leidt. 

Op een Queenboroughs terras drinken we een Engels biertje met oude bekenden. Britse ponden hebben we nog niet. In het hele dorp is geen flappentap te bekennen, maar gelukkig heeft de havenmeester een pinautomaat, waarschijnlijk door ervaring wijzer geworden. Ook hier heeft de modernisering zijn intrede gedaan, al zou je dat niet zeggen als je om je heen kijkt. Het blijft tenslotte Engeland!

Laag water in de avondzon bij Queenborough

28 mei: De Theems op

Door de Thames Barrier

Het is springtij. Rond 10 uur vertrekken we gezamenlijk van de mooring de Medway uit en dan met de stroom mee de Theems op. Eerst nauwkeurig navigeren over de ondiepte bij Isle of Grain en daarna is het een sport om op de meanderende rivier steeds de plaats op te zoeken waar het het hardst stroomt. Af en toe varen we meer dan 10 knopen! De wind van gisteren is weer verdwenen, zeilen zit er vandaag helaas niet in.

Wel moeten we opletten op de grote scheepvaart. Er liggen een paar grote containerschepen aan een terminal. Hoewel er via de marifoon gewaarschuwd wordt dat er verschillende schepen zullen gaan 'zwaaien' om te vertrekken, zien we er geen enkele daadwerkelijk afvaren. 

Langs de Docklands

Londen binnenvaren blijft een bijzondere ervaring. Eerst is de omgeving landelijk, met hier en daar dorpjes met moorings voor plezierbootjes, heel kneuterig en knus. Daarna volgt meer industrie en komt het financiële centrum in de Docklands in zicht. Vervolgens passeren we de Thames Barrier, de Millenium Dome en het Naval College bij Greenwich en naderen we de City. Aan beide zijden van de rivier staan tot appartementen omgebouwde pakhuizen met af en toe een pittoreske pub aan het water ertussenin geklemd. Pas als je de laatste bocht heb gehad, rijst de Tower Brigde voor je op. Wat een majestueus gezicht! Vlak voor de brug ligt aan stuurboord de sluis van het Saint Katherine Docks verscholen. We arriveren er rond een uur of vier en mogen met de eerste lichting de sluis in.

Het Naval College in Greenwich vanaf de Theems

Als de laatste groep de sluis in wil zit er een borgpen in de sluisdeur vast, zodat ze niet naar binnen kunnen. Het duurt een hele tijd voordat de sluiswachters die met een grote hamer, zeer onhandig, er hebben uitgeslagen. Vooral op de Ora Pro Nobis, die 2,60 m diep steekt, knijpen ze hem behoorlijk. Het loopt tegen het einde van het openingswindow. En het is de vraag of er straks nog voldoende water onder de kiel is om de sluisdrempel over te gaan. Als dat niet het geval is, moeten ze snel de rivier af om een mooring te zoeken. Gelukkig komt alles goed en zo hebben we genoeg gespreksstof tijdens de steigerborrel. 

29 t/m 31 mei: Drie dagen Londen

Mooi weer bij de Tower Bridge

Het weer is goed. Af en toe een druppel regen mag geen naam hebben in Engeland.

Allebei een keelontsteking maakt dat we minder kunnen genieten dan anders, maar wat geeft deze stad een energie! 

St. Katherine by the Tower

Voorname cresent in Chelsea

Maandag is een bank holiday en dat geeft grote drukte bij alle bezienswaardigheden in de stad.

Als we bij de Saatchi Galeries komen blijken ze gesloten voor publiek. Jammer, maar zo houden we nog wat over voor een volgend bezoek. Voor het Victoria & Albert staat een enorme wachtrij, dus dat wordt het ook niet. Een wandeling  door de woonwijken van Chelsea en Belgravia maak veel goed. Wat een prachtige cresents in relatieve rust. In sommige straten waan je je in Amsterdam Nieuw-Zuid of in het Gooi, vanwege de Arts & Craftarchitectuur. De Range Rover fungeert hier als volkswagen. In Hyde Park genieten stelletjes en families van de vrije dag. Onze voeten raken vermoeid en de metro brengt ons terug naar St. Kat.

Bijzondere architectuur in Arts and Craftstijl

's Avonds is er het traditionele Uiterton groepsdiner. We hebben vooraf onze menukeuze moeten indienen. Met  zoveel mensen is het altijd een heel gedoe voordat iedereen het juiste bord heeft. Als iemand zegt dat hij denkt dat hij de Calzone die hij krijgt voorgezet niet heeft besteld, antwoordt Lotte, die de boel coördineert: Jij vindt dit heel lekker! Ze duldt geen tegenspraak. 

Uitreiking van de oorkondes tijdens het groepsdiner van Toerzeilers Uiterton

De Tower of London vanaf de zuidoever gezien

Dinsdagochtend wandelen we via de Zuidoever naar Tate Modern. Op de altijd gezellige Borough Market kopen we een broodje. Dat plaatst voor ons die verschrikkelijke aanslag van 3 juni in een ander perspectief. Londen, we zullen blijven komen! 

In Tate zien we vooral veel geëngageerde kunst uit de 20e eeuw. Als we wat fitter waren zou het ons ongetwijfeld meer hebben bekoord. Nu vinden we het vooral erg vermoeiend en een kop thee in het restaurant op de zesde verdieping brengt uitkomst. Het uitzicht over de skyline, met Saint Pauls Cathedral als middelpunt is er fantastisch. 

Uitzicht vanuit het restaurant van Tate Modern op Saint Paul's Cathedral

De kapel van het Naval College in Greenwich

Het is een lang gekoesterde wens: woensdag staat Greenwich (spreek uit: grennitsj) op ons programma.
Je kunt er met de trein of met de DLR heen. De Cutty Sark bewonderen we van de buitenkant, want er zijn nog genoeg andere interessante dingen op het programma, te beginnen met het Naval College, dat aan de Theems staat. Ooit was het een ziekenhuis en daarna een Marineopleiding.
Vooral de kapel en de painted hall worden geroemd, maar de laatste is helaas in restauratie en kunnen we daarom niet vrij bezoeken. De kapel is gelukkig wel toegankelijk. Inmiddels worden de woongebouwen voor andere doeleinden gebruikt. Er is bijvoorbeeld een conservatorium gevestigd. Uit de open ramen waaieren de klanken ons tegemoet: mooie loopjes van een trompet en een jazzformatie die uitnodigt tot swingen.

De koninklijke sloep van Prince Frederick

Het Maritime Museum is het grootste in zijn soort ter wereld met veel verschillende thema's. Veel aandacht is er voor de kolonisatie en er ligt de koninklijke sloep van Prince Frederick. Een mooie tentoonstelling is die over de slag bij Jutland in 1916, waar de Britten de Duitsers de doorgang tot de Atlantische Oceaan versperden, maar daarbij grote verliezen leden. Een belangrijk deel van deze tentoonstelling hebben we vorig jaar tijdens ons rondje UK en Ierland ook in Hartlepool gezien.

Wenteltrap in het Queens House

Zeegezichten van Hollandse schilders in het Queens House

Van het Queens House wordt ikzelf heel blij. Er hangt een prachtige collectie maritieme schilderijen van vroeger, maar ook modern werk. En veel portretten van zeelieden en vorsten.

Het observatorium met op de toren de bal die dagelijks wordt gehesen en exact om één uur 's middags naar beneden valt.

Het heerlijke park brengt ons naar het Observatorium op de heuvel. Op de toren staat een paal met een bal, die elke dag wordt gehesen en om exact 13.00 uur naar beneden valt. Hierop konden de schepen op de rede hun klokken gelijk zetten. Jammer alleen dat het observatorium 35 meter van de nul-meridiaan verwijderd staat. Foutje...

Voor het Maritime Museum staat een kopie van Nelsons schip
Victory met Afrikaanse zeilen van de kunstenaar Yinka Shonibare

Met een traditionele curry in een van de vele restaurants rondom st Kath sluiten we het Londen bezoek symbolisch af. 

Terug naar huis

Klaar voor vertrek in Saint Katherine Docks

Afscheid van London City

Op donderdagochtend om half zeven liggen we in de sluis van het dock, terwijl de eerste lichting al weg is. 

De Theems ligt achter ons

De terugreis kenmerkt zich door motoren, 30 van de 38 uur en paracetamol, omdat mijn keelontsteking nog steeds opspeelt en ik natuurlijk wel mijn wachten wil lopen.

Motoren onder de brandende zon. Onze Tilly hoeden doen goed dienst. En elk kwartier de wekker.
Erg enerverend is het allemaal niet, eerder slaapverwekkend. Het lukt me om een compleet boek uit te lezen tijdens de oversteek.

Windstilte bij zonsopgang

We zijn blij als we op vrijdagavond de KMJC-haven in Den Helder binnenlopen. Gauw vergeten en hopelijk morgen beter weer.

De Lange Jan in zicht, we zijn er bijna, na 30 uur motoren!

De volgende ochtend ziet het er beter uit. Met stroom mee en een oostenwind kruisen we de geulen door naar Den Oever. De weekendgangers voor Texel komen ons tegemoet. Eenmaal op het IJsselmeer is de wind aangetrokken tot een mooie vier Beaufort en weten we weer waarom we een zeilboot hebben. 

25 t/m 31 augustus: Terug naar huis

25 en 26 augustus: Overtocht naar Vlieland

Door de brug van Whitby

Een laatste blik op Whitby onder een grijze lucht

Om half tien gaan we door de brug. Het weer is bewolkt en er staat niet al te veel wind. De hele tocht staat in het teken van motor aan, motor uit. We varen samen met de Kobbe en de Bo op.

Overal zeehonden .....

... met nieuwsgierige blikken

In het begin zien we tientallen zeehonden, die heel nieuwsgierig zijn. De Kobbe waarschuwt ons dat er een Minke Whale aankomt. En warempel daar zien we de rug, met daarbij een jong. Onze reis kan niet meer stuk. Helaas krijgen we ze niet goed op de foto.

Een ongenode maar welkome gast aan boord

Later op de middag komt in een forse plensbui, na zo’n 40 mijl varen, een klein geel vogeltje (een fitis?) aan boord schuilen. Hij is heel schuw en schrikt iedere keer weer van ons, och arm. Zodra het droog is gaat hij weer verder.

Eind van de middag beginnen we met wachtlopen en kunnen we gelukkig een tijdje zeilen.
Later op de avond, het is al donker, roep ik enkele schepen aan die precies achterop komen. Ondanks de AIS (of moet ik zeggen dankzij de AIS?) wil ik zeker weten dat ze de Iskander gezien hebben. De nacht is helder met een prachtige sterrenhemel, terwijl we tussen de boorplatforms doorvaren.

's Nachts langs een boorplatform

Zonsopkomst

De ochtend van de tweede dag kunnen we eindelijk hijsen en lekker zeilen, ‘s middags zelfs met de gennaker op. Maar de pret is uit als er een visser die dicht langs komt, zulke golven veroorzaakt, dat het een Chinese gijp van de gennaker om de lijn van de slurf oplevert. Snel bergen we het zeil, om het binnen te ontwarren.

De Kobbe en de Bo gaan naar Den Helder, terwijl wij naar Vlieland gaan, om nog even af te kicken. In de loop van de avond nemen we afscheid. 

Met de gennaker langs een vrachtschip

Ook de tweede nacht is weer heel helder met een prachtige maan en sterren.

Jan Willem heeft een lichtenlijst gemaakt voor de aanloop van Vlieland. Zodra we de uiterton naderen maak ik hem wakker om samen naar binnen te varen. Om drie uur Engelse tijd, vier uur Nederlandse tijd meren we af in de haven. Lekker slapen!

Lichtenlijst om Vlieland
in het donker aan te kunnen lopen

27 augustus: Schoon schip

Als we wakker worden is het prachtig weer. We gebruiken de mooie dag om alle luiken open te gooien, het Schotse vocht kwijt te raken en schoon schip te maken. Verder is het vooral luieren, we komen de haven niet af.

Voor we gaan slapen maken we nog een rondje om bootjes te kijken. Er liggen een paar héééle grote motorjachten.

Zeepieren te koop

28 augustus: Wandelen op Vlieland

De begraafplaats van Oost-Vlieland

Uitslapen, relaxt opstaan en ontbijten in de kuip in het zonnetje. Ons idee is om zondagmiddag naar Harlingen te gaan, maar er wordt veel wind voorspeld. Maar eerst gaan we wandelen en we kijken wel hoe het is als we terug zijn.

Eind augustus en het seizoen is al voorbij

Een eenzame badgast bevolkt nog een strandstoel

Het is laag water en de slikken glimmen in met zonnetje. Via de dijk lopen we naar het dorp. Daar is de veerboot net aangekomen. De bagagekarren staan klaar op de kade. In de hoofdstraat is het nodige volk, maar de grootste drukte is voorbij. De scholen zijn blijkbaar alweer begonnen. We lopen richting strand en eten onderweg zelf geplukte bramen en een beroemde Vlienamese loempia. De strandtent heeft koffie en lekkere broodjes voor de lunch en dan wandelen we langs de vloedlijn richting haven. Het strand is bijna leeg. Hier en daar een vlieger of een zandkasteel en een paar wandelaars.

Jonge meeuwen op een krib

Als we bij de oostelijke hoek van het eiland uit de luwte in de zuidwesten wind komen, merken we pas hoe hard het waait. Wij blijven vanmiddag lekker hier. Terug op de Iskander, zetten we de windmeter aan. Die staat bijna permanent op 25 knopen. Een paar extra bolfenders moeten de Iskander van de steiger houden. Ondertussen komen er jachten binnen die zorgvuldig door de havenmeester worden begeleid naar een box.

29 augustus: De laatste etappe: naar Andijk

Vissen op het Wad

Zes uur vertrekken is wel vroeg hoor! Als we de haven verlaten staat het water heel hoog en is Jan Willem in verwarring over zijn tochtplanning. 

Echter, we hebben op het eerste stuk stroom mee, en komen precies op hoog water aan bij Harlingen, zodat ook op de Boontjes de stroom meeloopt. Beter kan niet!

Bij de sluis van Kornwerd aangekomen is het er druk met uitgaand verkeer, terwijl er ook nog een baggerschip voor de brug aan het werk is. Het geeft wat gedoe voordat we

De KNRM oefent op de Waddenzee

het grootzeil gestreken hebben en we missen de sluisopening, dus wijken we uit naar de wachtsteiger. Om elf uur zijn we de sluis gepasseerd, gaan de zeilen omhoog en zetten we koers naar Andijk, waar we kwart voor drie afmeren na een lekkere zeiltocht. We zijn weer thuis!

De haven van Andijk in zicht. Na vier maanden weer thuis!

30 en 31 augustus: Nogmaals schoon schip

Ontbijtje in de kuip

Het is zonnig. Prima weer om schip en zeilen van vier maanden zout te ontdoen. We spoelen, poetsen en ruimen de boot uit. Wat kan er veel in zo’n schip, maar gelukkig ook in onze auto! Eind van de middag is het schip schoon, maar we willen nog graag het een en ander in de was zetten. Nu is het de gelegenheid, dus gaan we morgen verder. 

In de haven van Andijk huizen diverse futenpaartjes met hun jongen. We hebben in Engeland veel vogels gezien, maar futen waren daar niet bij.

’s Avonds komt Jan Willem Hans en Marjan van de Rosa op de steiger tegen en nodigt ze uit voor een kop koffie. We praten gezellig bij. Fijn om in je thuishaven bekende mensen te ontmoeten.

Futen in Andijk

De volgende middag ligt de Iskander erbij als een zonnetje. Tijd om naar huis te gaan, de reis is nu echt ten einde.



We hebben 2436 Nm gevaren in 471 uur waarvan 53% met de motor aan en hebben 58 havens bezocht.

Zonsondergang in de haven van Andijk

21 t/m 24 augustus: Van Hartlepool naar de folkweek in Whitby

21 augustus: Van Hartlepool naar Whitby

Als we vertrekken ligt het oude centrum van Hartlepool in de zon

Overal liggen kreeftenpotten

Een emmer achter de steven
om het gieren te verminderen

Vanmiddag worden in Whitby de eerste schepen van de Toerzeilers Whitby Rally verwacht. Wij sluiten ons daarbij aan en gaan ook die kant uit. De afstand is slechts 23 mijl, maar om met voldoende water onder de kiel Hartlepool te verlaten, moeten we al om half tien vertrekken. We zijn gewaarschuwd voor grote drukte in de sluis, maar liggen er alleen.

We kunnen pas na half vier Whitby binnenvaren, vanwege de waterdiepte aldaar. Er gaan er twee reven in het grootzeil vanwege de wind en om de snelheid te temperen. Vanwege de achterlijke wind (west tot noordwest) met grote golven strijken we al gauw het grootzeil en gaan verder op de fok. Als de wind aantrekt tot 20 à 25 knopen en de golven nog groter worden begint de Iskander behoorlijk te gieren. Creatief zoeken we naar een oplossing. 

De kotterfok over de andere boeg? Dan loopt de Iskander sneller en komen we te vroeg aan. Een emmer in het water achter de boot werkt beter. Het remt de kont en houdt het schip rechter op de golven. Ook loopt de snelheid wat terug en dat komt ons goed uit.

We varen langs het prachtige plaatsje Staithes ten noordwesten van Whitby. Vanwege het drukke programma zullen we er niet komen. Hopelijk een volgende keer.

Het mooie plaatsje Staithes, ten noordwesten van Whtiby

De Kobbe van Kees en Elly voor Whitby
met averij aan het grootzeil

Ondanks alleen op de fok als tuigage en de emmer erachter zijn we een uurtje te vroeg in de buurt van Whitby. Daarom varen we een rak 'naar buiten'. Inmiddels zien we diverse toerzeilers, die met de Uiterton Whitby Rallye meedoen, op de AIS en horen we hoe ze de brug van Whitby oproepen. Het is onduidelijk of er om half vier genoeg water staat, dus komen we liever nog iets later binnen.

Na een uurtje zetten we koers naar de haven en dan zakt de wind in tot 12 knopen, zoals voorspeld. Jan Willem hijst het grootzeil, maar laat een reef zitten. Dat blijkt een goede keus, want vlak voor Whitby trekt de wind in een bui nog even flink aan tot over de 20 knopen. Onder de kust strijken we in vlakker water. Bij het binnenvaren van de havenhoofden staat er een sterke dwarsstroom, net op de plaats waar je dacht dat het voorbij zou zijn. Gas erop! De brug gaat juist draaien als we aan komen varen en samen met de andere toerzeilers gaan we erdoor. De havenmeester staat ons al op te wachten op de steiger. De Kobbe van Kees en Elly komt gezellig naast ons liggen. Elly verblijdt ons met twee zakjes Napoleonnetjes, waar we heel blij mee zijn. Die  helpen ons tijdens het zeilen door de dipjes en zijn in Engeland niet te koop.

Jan Willem maakt zich zorgen over de waterdiepte bij laag water met springtij. De havenmeester stelt hem gerust. Er is nog minstens een halve meter modder om in weg te zakken.

Helaas zijn lang niet alle schepen overgestoken, omdat het weer in het zuiden van Nederland te slechts was. Alleen de schepen uit Den Helder zijn aangekomen, maar ook zij hebben het zwaar gehad.

Whitby Abbey en Whitbey Mansion torenen boven de haveningang uit.

Fleurige strandhuisjes bij hoog water vanaf zee gezien

22 augustus: Folkweek in Whitby

40 cm. in de modder!

Kreeftenpotten op de kade

Vandaag is het springtij. We houden de dieptemeter in de gaten. Hoewel, als het fout gaat is er niets meer aan te doen. Het laagste peil dat we meten is 1.70 meter, 40 centimeter in de modder.

Bezoek aan Whitby Abbey

De ochtend besteden we aan huishoudelijke zaken, maar als in de middag de zon gaat schijnen, maken we voor de laatste maal van deze reis gebruik van onze English-Heritagekaart, door de Whitby Abbey te bezoeken, die zo’n kenmerkend baken vormt als je vanuit zee nadert. Van wat ooit een grote abdijkerk met veel bijgebouwen, waar een grote gemeenschap woonde, moet zijn geweest, is nog maar een beperkt deel over. Een deel van de stenen van de abdij is gebruikt om vanaf 1539 Whitby Mansion te bouwen, nadat het katholieke geloof in Engeland in ongenade viel.

Krabvissen is een nationale bezigheid die hier druk wordt beoefend

Jur en Margaretha begeleiden
ons gezang in de Whitby Yacht Club

Samen met de toerzeilers oefenen we de (schippers)liederen die we de volgende avond in de Yacht Club gaan zingen. De stemming zit er al goed in.

Whitby is één groot spektakel, met kermis in de straten en folkmuzikanten in de kroegen. Tegen tienen is er een prachtig vuurwerk op de pier ter afsluiting van de kermis. De folkweek duurt nog de hele week. We genieten van de gelegenheidscombinaties van improviserende muzikanten in de kroegen. De sfeer is geweldig.

De kroegen zitten vol met muzikanten

Traditionele dansen tijdens de Whitby folkweek

23 augustus: Naar Robin Hood’s Bay

Uitzicht over de kliffen tijdens de wandeling naar Robin Hoods Bay

Even bijtanken en natuurlijk de mobieltjes checken!

Robn Hoods Bay

Blijkbaar is niet iedereen hier
goed te spreken over de Nederlanders

Traditioneel maken de toerzeilers tijdens hun bezoek een wandeling naar het pittoreske Robin Hood’s Bay. Het weer is prachtig als we verzamelen, maar eerst verwelkomen we solozeiler Carel Carton, die vanochtend binnenvaart. Ondanks de oversteek is hij zo fit dat hij mee gaat wandelen. Het gaat over de kliffen en door venijnige dalletjes, waar beekjes voor de afwatering zorgen. Een keer zelfs door een weiland met koeien. Wandelend kom je tot leuke gesprekken. In Robin Hoods Bay komen we net te laat aan voor de lunch: kitchen closed.

Een gezellige avond bij de Whitby Yacht Club

Bij sommigen van ons valt dat erg slecht. Bij de gratie gods kunnen we gelukkig nog een sandwich krijgen.

De bus brengt ons terug naar onze boten, waar iedereen zich gaat klaarmaken voor de barbecue bij de Whitby Yacht Club, die ook tot de traditie behoort.
Er gaan een aantal flinke lamsbouten op het vuur en de toetjes zijn niet te versmaden. Na het eten wordt er in het Engels en het Nederlands gezongen. Enkele Engelse dames zingen de Nederlandse liederen (fonetisch) mee. Geweldig is dat.

Later op de avond zoeken we nog even de muziek in de pubs op.

24 augustus: Wandelen door Whitby

Jur, Kees en Margaretha buigen zich over een gescheurd zeil

Opperste concentratie bij Kees

Een aantal toerzeilers neemt de stoomtrein naar de Yorkshire moors. Anderen zijn druk met het repareren van het gescheurd grootzeil.

Folkweek, zomaar op straat

Wij verkennen het mooie plaatsje, wandelend door de minder toeristische straten en langs de boulevard bij het strand.

Whitby is een vankantieplaats:
fraaie huizen rond een 'crescent' in de buurt van het strand

We halen de laatste foerage, verse vis en nog wat cadeautjes, drinken thee in een tearoom. Immers, morgen nemen we afscheid van Engeland.

Het strand van Whitby bij laag water

Strandgenoegens

’s Avonds is er palaver, omdat we de volgende dag de overtocht naar Nederland gaan maken, eerst op de steiger en daarna koffie en ‘a dram’ op de  Iskander. De kajuit is gezellig vol. Niet iedereen gaat morgen terug naar Nederland. Enkele schepen zijn al vertrokken en andere blijven nog even of hebben de reis gebruikt als het begin van hun vakantie.
En dan gaan we op tijd naar bed om uitgerust aan de terugreis te beginnen.

Palaver op de Iskander