23 t/m 29 juni: Van A Coruña naar Vigo

 

23 juni: De viering van San Juan

Overal BBQ-tjes in de stad

 We lopen om zes uur ‘s avonds de Marina Real binnen. Moe als we zijn lonkt het bed, maar het is vandaag de avond voor San Juan. Dat betekent groot feest in A Coruña. Vanavond is er vuurwerk aan de andere kant van de stad zegt Anna van het havenkantoor. We eten en douchen. Opgepept gaan we om half elf op stap.

We weten niet wat we meemaken. Al in de haven ruiken we de vuurtjes van de barbecues die overal in de stad staan opgesteld, al dan niet bij de restaurantjes. In de straatjes is het een drukte van belang met etende en wandelende mensen.  

Het strand van A Coruña tijdens de viering van San Juan

EHBO en ambulances: ze zijn op alles voorbereid

De politie heeft de boulevard afgezet voor alle verkeer en er wordt volop geflaneerd. Aangekomen op het strand staan daar honderden houtstapeltjes, een aantal al aangestoken, de andere moeten nog. Tienduizenden jongeren zitten in vriendengroepjes om die vuurtjes te kletsen, te eten en te drinken. De andere mensen, ouders met kinderen of de ouderen flaneren vooral over de boulevard. Bij de cafés staan lange rijen om een biertje te bemachtigen. Iedereen is vrolijk en overal is muziek. Veel kleine bandjes en aan het eind van de boulevard een groot podium met de band Los Mecánicos. Ze schijnen hier wel populair te zijn, want iedereen zingt mee. We proberen een schatting te maken hoeveel mensen hier bij elkaar zijn: 50-, 60-duizend? De volgende dag zien we op de tv in een restaurant dat het er 125.000 zij geweest. Op een plek langs de boulevard staan een aantal grote tenten van de EHBO en het rode kruis en zeker tien ambulances. Dat belooft wat. Loopt het hier dan zo uit de hand? Daar is nu nog niets van te merken. We vragen het een man die bij een ambulance staat. Hij zegt dat het wel eens een drukke nacht zou kunnen worden.

Eerst vuurwerk….

De Torre de Hercules
in papier-maché …

…en later op de avond
 in de brand

Langs de boulevard staat een soort bouwwerk als van carnaval opgesteld. Het stelt de Torre de Hercules voor, het symbool van de stad, met daarvoor een aantal heksen met bezems. Het geheel ziet er prachtig uit en is wel 15 meter hoog. Wel staan er drie brandweerwagens naast, met uitgerolde slangen…

Om kwart voor 12 begint het vuurwerk en dat is groots. Als dat is afgelopen gaat de Torre de Hercules in de fik. Het brandt als een tierelier met dikke zwarte rookwolken. Maar alles gaat goed en de brandweer hoeft niet in te grijpen. 
Nog nagenietend van het mooie festijn wandelen we terug naar de boot, waar we ons bed in duiken en een gat in de dag slapen.

24 juni: San Juan

Lekker eten met Robert en Wendy

 Hoewel de 24-ste de officiële feestdag van Sint Jan is, zijn in A Coruña de feestelijkheden wel zo’n beetje voorbij. We hebben het ontbijt net achter de kiezen als we op de boot horen kloppen. En daar staan Robert en zijn vriendin Wendy. Kom binnen!
Wendy is vier dagen eerder aangekomen met het vliegtuig, maar helaas was haar bagage niet meegekomen. Die is nu pas gearriveerd, terwijl zij inmiddels naar Camariñas,  een haven verder, zijn gevaren. Dus vandaag met de taxi terug om de spullen op te halen, omdat er op San Juan geen normale bus rijdt. De boot van Robert staat iets verderop bij een werf voor een reparatie aan de roerdoorvoer. Daar daar gaan ze ook nog kijken. Maar eerst koffie en lunch en uitgebreid bijpraten. 

Wij maken die middag een wandeling in de stromende regen. Halverwege keren we maar weer om.

Die avond doen we dat bijpraten met Robert en Wendy nog eens dunnetjes over in een restaurantje. En dat blijkt toevallig hetzelfde restaurantje te zijn dat wij een paar dagen eerder hebben bezocht. Lekker en gezellig. Robert is ook naar Santiago de Compostela geweest en heeft daar een afzichtelijk beeldje van een pelgrim gekocht om op zijn mast te monteren. Zijn schip heet namelijk Ora Pro Nobis, ‘bid voor ons’.

Na het eten wandelen we terug naar de haven en worden we getrakteerd op een prachtig avondlicht.

Het gebouw van de Real Club Nautica de Coruña in de laatste avondzon 

..en ook de gebouwen langs de Porta Real

25 t/m 27 juni: Nog een paar dagen in A Coruña 

Joaquín Sorolla - El bolero castellano (1913)

Fernando Alvarèz de Sotomayor - Ceres o desnudo (1946)

Francesco Llorèns - Costas Gallegas (1917)

Op zaterdag wil ik het museum voor schone kunsten nog graag bezoeken. Er is werk van de 16e tot en met de 20ste eeuw te zien. Naast Spaanse barok hangen er twee kleine schilderijtjes van Rubens waar ze erg trots op zijn en een aantal werken van de Vlaamse school. Het meest interessante vind ik de collectie uit de 19e en begin 20e eeuw met schilderijen van Sotomayor, Sorolla en de Galicische schilder Francisco Lloréns. Van de laatste heb ik een paar dagen eerder ook een kleine expositie gezien bij de Fundacion Barrié. Mooie portretten, landschappen en stillevens.
Jan Willem legt de kaarten op tafel om de mogelijkheden om naar het zuiden te gaan te bekijken. Wat de puzzel ingewikkeld maakt, is dat we ook weer terug moeten en de zogenaamde ‘Portugese noord’ is berucht. In grote stappen naar het zuiden en in kleine stapjes terug lijkt de beste strategie.

Jardines Mendez Nuñez

Ondertussen zoek ik een plekje om een aquarel te maken. Ik vind een hoekje in een park bij een rozentuin en een mooi gebouw op de achtergrond. Er is hier veel moois, maar vaak ook heel complex om te tekenen.
Jan Willem helpt op de Vrijbuiter, de J 12.20 van Jan en Monique, als Jan voor een klusje de mast in moet. Daarna worden we uitgenodigd voor een borrel. Leuke en gezellige mensen. Ook zij gaan naar het zuiden, maar om de Middellandse zee in te gaan. We bespreken het weer en de hoge deining die komende dagen nog door blijft staan met weinig wind. Beter om nog even te blijven liggen. Voorloping lijkt dinsdag de beste dag om te vertrekken.

Zondag is het prachtig weer en doen we de wandeling over die op San Juan in het water viel. We willen graag met de kabelbaan naar de top van de heuvel van San Pedro, maar die doet het helaas niet. Daarom wandelen we nog een eind verder en draaien dan om. Op de terugweg strijken we neer op een terras aan de haven. 

Vogeltje tijdens de wandeling

Jan Willem bij een kunstwerk met een knipoog langs de kustweg

Uitzicht op A Coruña tijdens de wandeling

‘S Avonds neemt de deining in de haven toe en we hebben een onrustige nacht vanwege het gekraak van de lijnen en en de veren. Jan Willem zoekt de achterhut op en ik slaap met oordoppen in. Morgen wat aan doen!
Na een relaxte start gaan we maandag eerst naar Pombo, de scheepsbenodighedenwinkel. We kopen er nog twee rubbers voor aan de landvasten en want andere kleinigheden. Hopelijk kunnen we daarmee de herrie van de landvasten verminderen. Terug aan boord istalleren we de rubbers direct. Het helpt, maar niet genoeg. Dan de rvs-veren maar een smeren. Mmmm….  De laatste truc is de landvasten op de kikkers bewerken met wasverzachter. Ooit een tip van mijn oud-collega Ingrid. Het schijnt niet zo goed voor de landvasten te zijn, maar het is een genot voor onze oren. Had ik eerder moeten doen.

In de oude stad van A Coruña

‘S Middags wandel ik de oude stad in met mijn schetsboekje. Er zijn een hoop mooie plekjes: drie kerken, een oud garnizoensgebouw, enkele leuke parkjes. Ik maak een boel foto’s waar ik misschien later nog wat aan heb en kies een klein straatje waar ik vanaf een hoger gelegen terras in kan kijken. 
Vanavond de laatste avond in A Coruña. Morgen gaan we naar Vigo.

Straatje in de Cuidad Vella

28 en 29 juni: Naar Vigo

Vertrek uit A Coruña 

In de zeekooi lig je lekker geborgen

‘s Ochtends nog even een paar boodschappen, - we hebben nog heel veel groenten vanwege de oversteek -, en dan, op het moment dat we willen afvaren, staat daar ineens een politieman op de steiger, die een paspoortcontrole wil uitvoeren. Hij vraagt onze ‘last port of call’ en Jan Willem zegt: “A Coruña”. Hoe lang geleden? En hoe lang liggen jullie hier dan? Hij begrijpt er niets van. Pas als ik zeg dat we een poging hebben gedaan om naar de Azoren te gaan, maar zijn teruggekeerd, vindt hij het een geloofwaardig verhaal en kunnen we vertrekken. Het wordt een mooie tocht, hoewel in het begin ook stevig, want na twee uur motoren komt er zuidwesten wind bij en die zet vrij snel door naar een stevige 5 Beaufort, die we aan de wind moeten tackelen. Het is even puzzelen, maar met twee reven en een goed getrimde fok loopt het uiteindelijk als een trein, maar het is wel werken. We overwegen een stop in Camariñas, maar om 10 uur ‘s avonds, net na de afwas en precies op het goede moment, draait de wind met een complete windshift van west naar het noordwest en kunnen we met ruime wind verder. Het genoegen is van korte duur, want na een half uurtje zakt de wind in, moet de motor aan en die gaat de rest van de tocht niet meer uit. We strijken de zeilen om het geklap op de deining te voorkomen.

De Galicische kust bij het invaren van de Ria de Vigo

Ik heb de wacht van 02.00 tot 06.00 en geniet van de prachtige sterrenhemel. De melkweg is goed zichtbaar, omdat elk omgevingslicht ontbreekt. Ook is er zeevonk, waardoor de boeggolf en het schroefwater oplichten. Dat is altijd een mooi gezicht, maar doordat er nog wel behoorlijke deining staat, is het niet zo spectaculair als ik ooit op de Noordzee meegemaakt heb, waar ik een messcherpe helderblauwe boeggolf kon fotograferen. Hier krijg ik het allemaal niet op de gevoelige plaat. Dat geldt jammer genoeg ook voor de bijna esoterische ervaring die hier erop volgt. In het zeewater zie ik vreemde figuren langsschieten, een soort witte wieven. Eerst denk ik nog dat het vreemde golven zijn, maar even later zie ik dat het dolfijnen zijn, die het water laten oplichten door de zeevonk. Het is een bijzonder schouwspel.
‘S Ochtends rond tien uur haalt Jan Willem mij uit bed om te genieten van het binnenvaren van de Ria de Vigo, langs de Islas Cies, een van de mooiste natuurgebieden langs deze kust.

29 juni: In Vigo

Aankomst in Vigo

Vigo zelf ziet er vanaf het water nou niet uit als een aantrekkelijke plaats, meer als een werkstad. Gelukkig is dat als we na de lunch de stad ingaan anders. Maar het toont minder gezellig dan A Coruña. 

Real club Nautico de Vigo

Er is een oud centrum en daaromheen drukke straten, deels winkelstraten, met veel grote gebouwen, vaak imposant fin-de-siècle. 

Fin de siècle panden in Vigo

Op de heuvel bij het fort

 

En er is een groot park op een heuvel. We gaan op zoek naar een museum. Het wordt het museum voor moderne kunst, MARCO waar ze drie exposities hebben. Er zitten wel intrigerende werken bij. Vooral het werk waarin een elektriciteitskast is getekend is heel herkenbaar! Op een pleintje strijken we neer op een terras. Ze hebben er een menuutje voor 15 euro, inclusief drank en koffie, maar dat is voor ons te veel, dus bestellen we twee losse hapjes met een drankje. De verrassing komt met de rekening. We moeten meer afrekenen dan wanneer we een menu hadden genomen. Alweer een een les geleerd.

Doorkijkje bij het fort

Museum MARCO - Alfredo Alcain -
Variaties op Cézanne

Museum MARCO - Idoia Montón

‘s Avonds ga ik nog even in de Pinocateca kijken, waar een privéverzameling wordt getoond. Het zijn schilderijen van lokale kunstenaars. Ze kunnen me niet bekoren. Het nationalistische karakter spat van de begeleidende teksten en ik voel me er niet prettig bij. Galicische raszuiverheid, lees ik. Is dat echt waar of een slechte vertaling van Google Translate? JW heeft gelijk dat hij aan boord is gebleven.

Putdeksel Vigo