11 juli: Wandelen en verse krab
 |
| De Iskander helemaal alleen in de baai Acarseid Mhor bij Rona |
 |
| Bloeiende vetplantjes op de rotsen |
De andere schepen in de baai vertrekken in de ochtend en zodra de
Iskander als enige over is, zoeken we de beste ankerplek. Terwijl wij koffie
drinken in de kuip komen Bill en Hugh langs met hun vissersboot en roepen dat
ze prawns voor ons gaan vangen.
Wij daarentegen gaan wandelen op het eiland. De route gaat over grindpaden
die hier en daar fors steil zijn. Met een gewone auto valt hier niet te rijden.
Het eiland is ruig en rotsig, en op veel plaatsen erg nat. Als je de
noordelijke route volgt, kom je bij een verlaten dorp. Alleen de ruïnes staan
er nog. Eind 19
e eeuw woonden op dit eiland zo’n 180 mensen, nu nog
maar drie. In de twintigste eeuw is het eiland een tijd militair terrein
geweest, maar nu is het eigendom van een Deense dame. We nemen een bospad dat
ons steeds verder naar het noorden voert door onherbergzaam terrein. Omdat er geen andere weg terug is,
keren we om. Het blijft de hele dag droog, hetgeen het vermelden waard is,
gezien het weer van de afgelopen weken.
 |
| Verse krab, gekregen van Bill Cowie |
 |
| Krabvlees eruit halen is een prutswerkje |
Terug bij de haven komen we Bill tegen. Dat van die prawns is niet gelukt, maar hij heeft wel drie mooie crabs voor ons, die mogen we zo hebben. We krijgen het recept erbij: vier minuten koken in zout water (zeewater), af laten koelen en dan kraken en het krabvlees eruit halen. Het is een heel gepruts, maar zó vers hebben we krab nog nooit gegeten.
 |
| Hugh en Bill aan de Beerenburger |
Als dank gaan we met een toerzeilersvlag en een fles
Beerenburger naar de wal om een Nederlands schippersglas te heffen.
www.isleofrona.com.
 |
| De kippen op Rona zijn dol op spijkerbroeken |
De warmte
en gastvrijheid die we hier hebben ervaren, zullen we ons nog lang heugen. Als
je meer over Rona wilt weten:
Thank you Bill, for your warmth and hospitality. We will
remember you and Rona and hopefully we may return some day.
 |
| Rona Lodge, gelegen aan de baai Acarseid Mhor |
12 juli: Naar de Outer Hebrides
 |
| Tussen de rotseilandjes door verlaten we Rona |
Het traject voor vandaag is zo’n 45 zeemijl naar de
Westelijke Hebriden. Om niet al te laat aan te komen vertrekken we rond 11
uur, ondanks dat de stroom tegen staat.
Voorzichtig varen we de baai uit en dan hijsen we het
grootzeil. Blijkbaar is de wens de vader van de gedachte, want er staat veel te
weinig wind. Dan maar de motor erbij en op hoop van zegen varen we naar het
noorden langs de oostkant van het eiland Skye. Gelukkig komt er even later een
bui en is er genoeg wind om te zeilen en dat blijft zo. Behalve tijdens deze
bui hebben we de hele zeiltocht zon en dat is in Schotland een bijzondere
ervaring.
 |
| Gezicht op Skye en in de verte de Highlands |
 |
| Tussen Skye en Eilean Trodday door |
De route gaat tussen de kop van Skye en het eiland Eilean
Trodday door. Dat is eerst niet bezeild, maar de krimpende wind en de stroom,
die nabij het eiland langs het eiland loopt in plaats van dwars op de
vaarrichting, helpen voldoende om er toch zonder te laveren langs
te kunnen. In de verte spotten we een stuk of vier dolfijnen, die mooie
sprongen maken. Helaas geen foto.
Voorbij Skye moeten we verder naar het zuidwesten, naar Loch Maddy, op het eiland North Uist op de westelijke Hebriden, alleen is de wind nu pal tegen. Het hotst en klotst ronduit onplezierig. Motorsailen helpt ook niet.
 |
| Vuurtoren op Eilean Glas voor de oostkant van het eiland Scalpay |
Het alternatief is om een meer noordelijk gelegen haven te
kiezen die wel bezeild is, te gaan waar de wind ons brengt. Het wordt de
noordelijke baai van Scalpay, een eiland gelegen tussen North en South Harris,
voor de haven van het stadje Tarbert. Het gaat als een speer. Als we nog een
slag naar het zuiden moeten maken om een ondiepte te ontwijken, met opnieuw van
die vervelende golven die het schip stil leggen, weten we dat we de juiste keus
hebben gemaakt.
In de buurt van de Westelijke Hebriden vliegen de papegaaiduikers
langs.
 |
| In de noordelijke baai van Scalpay liggen we heel beschut |
 |
| De kade van Scalpay |
Dan nadert de Iskander Scalpay. We varen om het eiland heen
voorzichtig de beschutte baai in. Het is een kleine vissershaven met genoeg
plek om te ankeren.
Rond de havenpier staan gepleisterde huizen verspreid over
de glooiende heuvels. Aan de kade in de haven liggen twee kleine vissersboten.
Later op de avond komt er nog een grote visserskotter bij.
De Iskander is het
enige zeilschip dat er vanavond voor anker ligt. We gaan niet van boord, maar horen later van andere zeilers dat er hier een erg goed café is.
13 juli: Regenbogen en een oldtimer
 |
| Op de Hebriden zie je overal fishfarms. Er wordt zeeforel en zalm gekweekt. |
De vissers zijn vanochtend al weer vroeg uitgevaren. Aan de
kade ligt nog een bootje. Verder heerst hier volstrekte rust. Naarmate we
noordelijker komen lijkt het land leger te worden.
 |
| Regenboog met bijboog boven North Uist |
Na het ontbijt gaat het anker op terwijl er net een buitje
valt. We pakken ons plan van gisteren om naar Lochmaddy te varen weer op. In
het begin staat er te weinig wind en ook nog recht van voren, dus gaat de motor
aan. Gelukkig komt ook het zonnetje erbij.
Onderweg zien we een prachtige
regenboog. Daarna komt de bui die dit veroorzaakt over ons heen, maar dat
hebben we er graag voor over.
We doen
een paar keer een poging om te zeilen. Pas tegen elven is er voldoende wind om de
rest van de tocht de motor uit te zetten en het wordt uiteindelijk een prima
zeiltocht.
Terug in de haven raken we in gesprek met Denen. Ze zijn
hier met drie zeilboten en komen uit Kopenhagen. ’s Avonds komen Kartsen en
Dorte van de Marianne IV op de koffie.
Jan Willem heeft het weerbericht bekeken en dat voorspelt
vanaf vrijdag windkracht zuidenwind 6 Beaufort. Met zoveel wind willen we graag
in een beschutte haven liggen. Lochmaddy is redelijk beschut, maar we willen
morgen verder afzakken naar Souht-Uist. Lochboisdale heeft een splinternieuwe
zeer beschutte haven, waar we prima voorbereid zijn op de harde wind. Van
daaruit kunnen we oversteken naar Canna, als het weer beter wordt.
Voor Karsten is dit nieuws. Hij is blij dat we hem
waarschuwen, want hij had het plan om naar Talisker op Skye te gaan. Dat is met
deze voorspelling niet zo’n goed idee.
14 juli: Turf en schapen
 |
| Windstilte in de haven van Lochmaddy |
 |
| Vertrek uit Lochmaddy (het huis in de verte is hetzelfde huis als op een eerdere foto) |
Als we wakker worden komt in de weersvoorspelling de harde
wind vanavond al, daarom wil Jan Willem gauw vertrekken. Het is zonnig en waait
vrijwel niet. Ontbijten kan onderweg wel. Thee en heet water in de kannen en
dan gooien we los. Inderdaad moeten we het grootste deel van de tocht motoren.
Als er even iets meer wind komt, wordt dat veroorzaakt door een bui of omdat
het trekt door een loch. In beide gevallen is het zo weer over.
 |
| Surrealistisch beeld bij windstilte |
De tocht is
overigens niet saai want er is genoeg te zien: de zeevogels, verschillende
malen passerende dolfijnen en zeehonden houden ons bezig. En we raken niet
uitgekeken op de mooie kust. Dan weer hoog en dan weer laag met heel veel
eilandjes, waardoor je af en toe een doorkijkje hebt naar de Atlantische
Oceaan.
 |
| Cumuluswolken in de verte boven Skye |
Helaas neemt de bewolking toe en het wordt steeds kouder. Op
het eind sta ik met een muts, fleece col en handschoenen aan achter het roer.
Bij het invaren van het loch is er een fishfarm. Die zie je in Schotland en op
de Hebriden op heel veel plaatsen.
 |
| Hier zitten otters! |
 |
| Gestoken turf ligt te drogen op het veld |
Bij het afmeren houden we rekening met de wind die komen
gaat en leggen we de boot met de boeg naar het zuiden en een paar extra lijnen
vast.
Lochboisdale is inderdaad een mooie nieuwe haven mede met Europese
subsidie gebouwd. Het geheel is groots opgezet. In het dorp is een project van
toeristische winkeltjes, dat duidelijk te lijden heeft onder de crisis. Het
ziet er triest uit. Hopelijk vergaat het de haven beter. Aan de
servicegerichtheid van de havenmeester mankeert het niet.
 |
| Deze vriendelijke schapenboer is zijn schapen aan het scheren (shearing, not shaving) |
Op onze gebruikelijke wandeling komen we ditmaal een
schapenboer tegen, die zijn schapen staat te scheren. “Shearing, not
shaving”,legt hij ons uit en vervolgens: “Don’t bother, it’s not your first language”. De geschoren schapen gaan morgen de berg op, zegt hij. Maar de ooien met lammeren blijven nog een tijdje beneden. De schapen lopen op een aantal heuvels rond Loch Boisdale en zijn gezamenlijk eigendom van zo’n vijftig bewoners.
Ze leveren niet genoeg op om te renderen, maar met de EU-subsidie lukt het net.
Hoe dat verder moet na de Brexit weet hij niet.
 |
| Gezicht op Lochboisdale |
We hadden bij het voorbereiden van deze reis niet gedacht
dat we nog op de westelijke Hebriden zouden komen. Het leek zo ver weg, met het
ruige weer als een onoverbrugbare barrière. We zijn vol verwondering over dit
land van vissers en schapenboeren, met huizen die achteloos lijken te zijn
rondgestrooid over het uitgestrekte, rotsige landschap.
15 juli: Met Wim en Mieke naar Barra
 |
| De Kwinte wordt verhaald per 25 knopen wind en in de stromende regen |
Het waait stevig en de Stornoway Coastgard waarschuwt nog
steeds voor ‘force five to seven’. Wim en Mieke van de Kwinte hebben twee dagen
een auto gehuurd. Gisteren zijn ze naar het noorden gereden en tot Stornoway
gekomen. Vandaag nodigen ze ons uit om mee te gaan naar Barra, het meest
zuidelijke eiland van de westelijke Hebriden.
Eerst moet de Kwinte verlegd worden, om beter voorbereid te
zijn op de harde wind. Het waait 25 knopen en regent pijpenstelen als de
exercitie wordt uitgevoerd, met Mieke op het voordek. Jan Willem helpt terwijl
ik probeer een filmpje te maken van onder de buiskap.
 |
| Het vliegveld van Barra is op het strand! |
Rond de middag vertrekken we richting Eriskay, van waaruit
de pont naar Barra vertrekt. De wegen zijn smal met om de honderd meter een
uitwijkhaven waar auto’s elkaar kunnen passeren. Rijden hier is een soort hink-stap-sprong.
Het eiland Eriskay is met een dam verbonden aan South-Uist.
 |
| Het witte zand van de landingsbaan op het strand loopt onder bij hoogwater |
De overtocht is behoorlijk ruig. Het waait stevig en het water spoelt af en toe
over het onderste dek. Wij zitten warm en droog binnen.
Op Barra aangekomen gaan we eerst bij het vliegveld kijken aan
de westzijde van het eiland. Het ligt op een heel bijzondere plek, aan een baai.
De start/landingsbaan is op het stralend witte zandstrand gesitueerd. Bij
hoog water loopt het strand onder.
 |
| Castlebay |
We lunchen bij een hotelletje voordat we het eiland rondrijden.
Af en toe stoppen we voor een mooi uitzicht. Aan de zuidzijde van Barra ligt
het mooie plaatsje Castlebay, what’s in a name?
 |
| De golfbaan van Barra, om de greens staan hekjes om de koeien eraf te houden |
Verderop komen we bij de golfbaan van Barra, een volkomen
natuurlijke 9-holes baan. Hindernissen of out of bound staan niet aangegeven. Je
loop er het risico dat je bal in een koeienvlaai terecht komt. Er staan hekjes
om de greens, zodat de koeien en schapen niet op het mooie gras kunnen komen. Kortom,
fantastisch!
Op de terugweg halen we verse vis bij een viswinkel, die
inhuist bij een visverwerkend bedrijf in the middle of nowhere.
 |
| Jan Willem stuurt de pont langs drie kardinale tonnen |
En dan weer naar de pont voor de terugweg. Jan Willem heeft
geregeld dat hij op de brug mag kijken. Als hij vertelt dat hij ook een boot
heeft, mag hij de pont langs drie kardinale tonnen sturen.
Het is een zeer geslaagde verwaaidag geworden, met dank aan
Wim en Mieke!
Teruggekomen in de haven zijn de waarschuwingen nog erger geworden,
inmiddels wordt windkracht 8 genoemd. Als Jan Willem extra lijnen uitbrengt,
raakt hij in gesprek met de buurman, een Schot die hier al 50 jaar rond vaart.
’s Avonds na het eten horen we een klop op de boot. Het is de buurman die ons
uitnodigt voor ‘a dram’, dat is een glaasje whisky. Daar geven we graag gehoor
aan, de afwas kan tot morgen wachten. En zo belanden we op de Micky Finn IV bij
Freda en Mike, waar we zeer gastvrij worden ontvangen met koffie, verschillende soorten malt whisky, lokale kazen, dadels en chocola. We worden er verlegen van. Het
zijn heel gezellige mensen met een uitgebreide interesse. Frida laat Jan Willem
heel veel mooie ankerplekjes in de omgeving van Oban zien. En wij kunnen hen
helpen met de gebruiken van een Nederlandse bruiloft. Het is na twaalven
voordat we weer terug naar de Iskander gaan.
16 juli: Nog steeds verwaaid; verder geen bijzonderheden
Het weerbericht van 18.00 vrijdag tot 18.00 zaterdag
Strong winds are forecasted
24 hour forecast:
Wind West or southwest 5 or 7, increasing gale 8 in north.
Sea state Slight or moderate, occasionally rough in far
north and in far south.
Weather Rain or drizzle for a period, showers later
Visibility Moderate or good, occasionally poor.
Ze vertellen er niet bij dat de temperatuur slechts 13
graden is. Zelfs de Schotten klagen.
Het geeft ons gelegenheid voor huishoudelijke zaken, bloggen
en kaarten schrijven.
Morgen zal het niet veel beter zijn. Daarom huren we
voor morgen een auto, die in de loop van
de middag wordt afgeleverd. Mooi op tijd om boodschappen
te doen bij de Coöp.
 |
| Een voorbeeld van de weidsheid en het bijzondere landschap |
Er is hier een hele mooie golfbaan in de buurt, in
Askernish, oorspronkelijk uit 1891, lange tijd verwaarloosd, maar sinds een
paar jaar met lokaal initiatief in oude glorie hersteld. Vandaag is het
absoluut geen weer om te golven, maar we gaan er wel even kijken. Als het
morgen eind van de middag beter weer is willen we het graag weer eens doen.
17 juli: Een rondrit langs South en North Uist in de regen
Jan Willem rijdt. Het is even wennen in een auto met een
links stuur. Regelmatig zoekt hij de pook met zijn rechterhand. En dan moet hij
ook nog eraan denken om links te rijden.
Er loopt slechts één doorgaande weg van zuid naar noord. Die
nemen we, met af en toe een afslag het achterland in.
 |
| De ruïne van Teampull Mor, ofwel van het middeleeuwse klooster van de Drieëenheid |
Zo komen we langs het
Kildonan Museum, verschillende bezienswaardigheden en prachtige stranden langs
de Atlantische kust. Af en toe lopen er schapen op de weg. Een keer zelfs
koeien met vervaarlijk grote hoorns. Als je er heel rustig langs gaat is het
geen probleem.
Op grote stukken staat vrijwel geen enkel huis. En drie huizen bij elkaar is hier al een dorp.
Helaas regent het vrijwel de hele dag. Misschien hoort dat
wel gewoon bij de Hebriden. Opvallend is dat op de foto's in de folders wel altijd de zon schijnt.
Van golf komt vandaag in elk geval niks meer, maar de rondrit is zeer de moeite waard.
 |
| Traditionele boerenwoning omgebouwd tot vakantiehuisje, let op de bijzondere kleuren van het water |
 |
| Runderen op de weg, met horens als blikopeners |
 |
| Scolpaig Tower op North Uist |
