3 t/m 9 mei 2016: Met de Toerzeilers naar Ipswich

2 en 3 mei: Inschepen in Andijk

(bijna) klaar voor vertrek!

Elk jaar brengt de voorbereiding wel een beetje stress met zich mee, maar dit jaar spant wel de kroon. Door het koude voorjaar zijn we later gestart dan anders en het feit dat we bijna vier maanden weg zijn speelt natuurlijk ook een rol. Als we op de avond van 2 mei nog een autolading spullen wegbrengen en ook de gerepareerde kotterfok op de boot willen zetten, blijkt de lus van de tophoek doorgesneden te zijn. Dat was nodig omdat de voorstag is vervangen, maar hijsen kan niet. De fok gaat mee naar huis, evenals de grootzeilhuik waar ook nog iets aan moet gebeuren. Het betekent dat Jan Willem op 3 mei een extra rit naar Enkhuizen maakt om het boeltje bij de zeilmaker in te leveren en af te spreken dat we de volgende ochtend het spul per boot komen ophalen. Ik maak ondertussen de laatste dingen thuis in orde. Enfin, dat alles kost allemaal meer tijd dan je denkt en zo komt het dat we pas ’s avonds tegen tienen naar Andijk rijden om in te schepen.

Onderweg komen we er achter dat we de cd’s zijn vergeten. Vier maanden geen muziek. Ook dat nog!

In het donker gooit Jan Willem de watertank nog snel vol. En dan kunnen we gaan slapen.

4 mei: Richard komt aan boord

Al vroeg vertrokken uit Andijk

Hebben we gedaan!

De volgende ochtend vertrekken we met prachtig weer al vroeg naar Enkhuizen. Onderweg  blijkt dat de watermeter het niet doet. Dat is heel vervelend als je net gestart bent met een tocht naar afgelegen oorden. Is de vlotter blijven hangen of is het een elektrisch probleem? Voorlopig is het een raadsel.

Gezicht op Enkhuizen

Wachten voor de sluis bij Enkhuizen

In Enkhuizen staat onze eerste opstapper voor de overtocht naar Ipswich al op de kade. Richard is met de trein gekomen en heeft een  grote plunjebaal op een karretje bij zich. Wat heeft een mens toch allemaal nodig heeft voor een weekje zeilen! Hij installeert zich en heeft er duidelijk zin in. Terwijl de heren de zeilen ophalen en de kotterfok erop zetten, haal ik een tas vol lekker brood bij bakker Rood.

We gaan op weg naar Amsterdam. Na de sluis gaan de zeilen omhoog, maar er staat niet veel wind, dus gaat na een rustig tochtje uiteindelijk de motor aan.

Omdat de Schellingwouder brug (voor Amsterdam) pas om acht uur ’s avonds draait, ankeren en eten we bij Holysloot. Tijdens het koken hoor ik dat de waterpomp blijft lopen. We hadden het eerst niet gemerkt, maar als er geen water uit de kraan komt, hebben we een nieuw probleem erbij. Dat gaat lekker, hoe kan dit nu weer?

Waste en water scheelt maar één letter!

Dan vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Jan Willem had in het donker het water  per ongeluk in de vuilwatertank gegooid. De watertank was bijna leeg, vandaar dat de meter niet uitsloeg. En nu is het water dus helemaal op. Twee problemen opgelost!

In verband met de dodenherdenking draait de brug vandaag pas om half negen. In de Marina Amsterdam ontmoeten we de eerste andere schepen die mee naar Ipswich gaan.

Bij het Paard van Marken hangt de vlag halfstok op 4 mei

 

5 mei: Bevrijdingsdag in Amsterdam en nog een opstapper

Bloemen op de Dam

Om nog wat van Bevrijdingsdag in Amsterdam te kunnen zien, gaan we pas eind van de middag naar IJmuiden om voor de tocht naar Ipswich te verzamelen.

Jan Willem en Richard gaan de stad in en ik ga met de trein naar huis om toch maar een paar mapjes met cd’s op te halen. Op de terugweg zit de bus naar Utrecht vol met bevrijdingsfestivalgangers. In Amsterdam staan Jan Willem en Richard me op het perron op te wachten. Er was in de stad minder te beleven dan gehoopt, dus lopen we terug naar de pont.

Een pontonbrug over het IJ ter gelegenheid van Bevrijdingsdag

De boot voor de koninklijke gasten bij
het bevrijdingsdagconcert ligt al klaar

Bij het Centraal Station staat een lange rij met mensen die een kaartje hebben om over de pontonbrug te wandelen, die ter gelegenheid van Bevrijdingsdag over het IJ is gelegd en die er de oorzaak van is dat we een dag eerder dan gepland uit Andijk zijn vertrokken.

Terug in de haven arriveert Rudolf, onze tweede opstapper, ook weer met een gigantische plunjebaal. Hij wordt gebracht door zijn vrouw. We hebben twee opstappers uitgenodigd, omdat we graag onze zeilervaringen willen delen.

Onze opstappers, Rudolf en Richard, in de sluis bij IJmuiden

We eten tijdens de tocht over het Noordzeekanaal. De kleine sluis staat al voor ons open als we iets voor zevenen aankomen.

6 en 7 mei: De overtocht

Druk scheepvaartverkeer bij ons vertrek uit IJmuiden

Met weinig  wind op de genaker langs het windmolenpark

Een week geleden dachten we nog dat het een extreem koude tocht zou worden. Maar we boffen. Wat ben ik blij met het prachtige weer en de heerlijke temperatuur!

Het wachtschema

Half negen is er palaver op de steiger en om negen uur vertrekken de eerste schepen. Wij varen om tien uur als laatste uit. In de voorhaven hijsen we de zeilen. Ondanks dat er niet zoveel wind staat blijven we zo lang mogelijk zeilen. Omdat we het snelste schip van de groep zijn, kunnen we dat langer volhouden dan de rest. Er is immers geen noodzaak om als eerste aan te komen. Het is genieten! Een groot deel van de dag staat de genaker erop. We eten zelfs samen in de kajuit terwijl boven aan dek de genaker ons voort trekt. Tegen zonsondergang strijken Jan Willem en Richard de genaker toch. Veiligheid voor alles.

De Happy Days aan het motorsailen

Na het avondeten worden de wachten ingedeeld en vanaf zeven uur gaan we wachtlopen. Het is een prachtige heldere nacht. Omdat het nieuwe maan is, is er geen maan, maar de fantastische sterrenhemel maakt dat het niet erg donker is. Het gaat langs windmolenparken en deep water routes, waar enkele grote schepen ons relatief dichtbij passeren. Het is vol geworden op de Noordzee.

‘s Nachts valt de wind weg en moeten we motoren, maar in de vroege ochtend kan er weer gezeild worden. Voor Felixstowe is de wind op. We varen op de motor tussen de zandbanken door en de River Orwell op en genieten van de prachtige glooiende oevers.

Om half twee ’s middags meren we af in Ipswich Haven Marina, met 118 zeemijlen op het log. Het is een relaxte ‘oude herentocht’ geworden.

De monding van de River Orwell, rechts Felixstowe en links Shotley Point

 

8 mei: Cultuur en ontspanning in Ipswich

Zondagochtendontbijt in de kuip

Het zondagochtendontbijt is een ritueel dat we met onze opstappers ook hier voortzetten.

Naar het Ispwich Museum

Lunch  op het terras van Christchurch Mansion

Hinke, van de Optie, en Irene, van de Gwaihir, hebben samen een programma bedacht. We gaan en groupe naar de Art School en het Christchurch park. In de Art School is een tentoonstelling van contemporaine kunstenaars. In het park genieten Engelse gezinnen en stelletjes van de zomers aandoende zondag. En wij ook natuurlijk. Het park was onderdeel van een landgoed en het landhuis, Christchurch Mansion, is nu ingericht met stijlkamers en opengesteld voor publiek. ’s Middags is het zelfs zo warm dat we ons zonnetentje boven de kuip installeren.

Een zomerse zondag in Christchurch park

Goede gesprekken ....

In het havenrestaurant ‘The Last Anchor’ is die avond een dinerbuffet voor de Toerzeilersgroep georganiseerd. Traditioneel worden de certificaten en glaasjes aan de schippers en opstappers uitgedeeld. Het wordt een gezellige avond met mooie gesprekken.

..... en een lekker buffet

9 mei: Naar Pin Mill

De sluis van het Ipswich dock staat open rond hoog water

Die ochtend nemen we afscheid van Rudolf. Hij stapt over op de Floating Point bij schipper Edo, om in één ruk mee terug naar de Roompot te varen.

Een tocht naar de River Orwell is niet compleet zonder een bezoek aan de beroemde pub ‘The Butt and Oyster’ in Pin Mill. Dat is dan ook ons volgende doel. Daarom wordt de bijboot opgeblazen en de buitenboordmotor getest. Een deel van de boten gaat er al vroeg heen om te lunchen. Omdat de Iskander 2,10 meter diepgang heeft, wil Jan Willem niet te vroeg aankomen.

Aankomst bij Pin Mill met hoog water, met The Butt and Oyster op de achtergrond

Jan Willem biedt Rudy en Bea een klein cadeautje aan

Hij heeft berekend dat er bij hoog water plus of min twee uur voldoende water staat. We vertrekken rond één uur en als we aankomen zit iedereen gezellig op het terras. Jan Willem heeft een paar kleine presentjes die hij met een mooi verhaal aanbiedt aan de organisatoren, Rudy en Bea.

Het is springtij en bij hoog water stroomt het water over de weg.

Inmiddels is het water al weer behoorlijk gezakt

Aan het einde van de middag varen we naar Shotley Marina, gelegen aan de monding van de Orwell. Daar nemen we na het diner hartelijk afscheid van Richard, onze tweede opstapper. Hij zal zijn tocht vervolgen op de Happy Days van schipper Robert. Hij gaat samen met enkele schepen naar de River Deben.

Doorkijkje door The Butt and Oyster

We zeggen nog een aantal andere bemanningen gedag, want de volgende ochtend vertrekken we vroeg om ons rondje Engeland met zijn tweeën te vervolgen. 

Rondje Engeland: Voorbereiden op een reis van 4 maanden

...... en kaarten

Voorpret met kaarten en pilots

Heel veel pilots

De winter hebben we vooral doorgebracht met het bestuderen van de pilots van de mooie kusten die we gaan bezoeken, genietend van de voorpret bij de open haard, na een bezoekje aan de snoepwinkel van Datema Amsterdam, die tegenwoordig niet in Amsterdam, maar in Gorinchem aan de haven te vinden is. Joop Datema heeft ons goed op weg geholpen. Jan Willem heeft vervolgens eindeloos veel uren besteed aan het verwerken van kaartcorrecties. En hebben we nog een paar trainingen gevolgd: 'Overleven op zee' van de Toerzeilers en 'Navigeren met bits en bites' van de Kustzeilers, beide aan te raden.

Boot klaarmaken

In de takels om te water te gaan

En toen kwam de lente, welke lente eigenlijk? Het bleef veel te lang koud, maar op 2 april ging de Iskander toch te water. De roerschade van vorig jaar is netjes verholpen. De mast staat erop en alle bedrading is weer netjes aangesloten. En dan een rondje proefvaren. Alles werkt: plotter, windmeter, stuurautomaat, verlichting, het doet het allemaal. Alleen de toeter blijft hardnekkig zijn mond houden als we op het knopje drukken. Gelukkig hebben we een handmatige workaround aan boord: blazen.

Als we de huik erop zetten hebben we een mindere verrassing. Ze hebben alle bandjes verstelbaar gemaakt met een bandsoort die veel te glad is, zodat er na aantrekken direct weer speling op komt. Die moet nog even terug. En bij de kotterfok, die is gerepareerd, klopt ook nog niet alles. Dus rijdt Jan Willem op 3 mei, de dag voor vertrek, naar Enkhuizen om het spul in te leveren. Als we morgen naar het zuiden varen, halen we huik en zeil op.

Fourageren 

Verzamelen van spullen in de hoek bij de keuken.

Rijst, pasta, soepen, snacks, sappen, bier, wijn en pakken Bar-le-Ducwater zijn vaste prik. Maar omdat we in onherbergzame streken gaan vertoeven, hebben we een behoorlijke hoeveelheid vlees in blik van de Texelse slager en blikgroenten ingeslagen. De Texelse slager kunnen we iedere zeiler aanraden! Gewoon via internet bestellen. Natuurlijk gaat de broodbakmachine mee, met meel van de IJsselsteinse molen.
En dan nog winter- en zomerkleren, ski-ondergoed, mutsen, handschoenen en sjaals. Om maar niet te spreken van EHBO, leesboeken en spelletjes, zwemvesten en laarzen. De kasten puilen inmiddels uit en de Iskander is ruim door de waterlijn gezakt.

Nog geen pro!

Golf

Nieuw is dat we golfsets meenemen. Bij het voorbereiden hoorde deze winter ook golflessen op de
golfbaan in Nieuwegein en het halen van Handicap 54. We gaan tenslotte naar het Walhalla van de golfsport. En, aangestoken door een aantal vrienden, stond die wens al lang op ons lijstje.

We zijn er klaar voor!

Zomer 2015: Naar de Isles of Scilly en de Engelse rivieren - week 4

17 augustus: Op weg naar huis

Langs de Seven Sisters

Een Breehorn 37 bij Beachy Head

Natuurlijk hebben we al eerder de terugweg aangevangen, maar nu komen we in het deel van de tocht waar de mijlen belangrijker zijn dan de omgeving, die we al vaker hebben gezien. Het eerste traject willen we naar Dover. Het wordt een zonnige dag met te weinig noordoostenwind en overwegend motorzeilen. Omdat we te laat zijn vertrokken krijgen we op het eind van de middag teveel stroom tegen, waardoor de verwachte aankomsttijd in Dover te laat wordt. We kiezen ervoor om in Eastbourne te stoppen. Later op de avond gooien we de tank vol, om voorbereid te zijn op wat misschien nog komen gaat.

18 augustus: Van Eastbourne naar Ramsgate

Zeehonden zonnen op de platen in de voorhaven van Eastbourne Marina

Rond half negen zijn we door de sluis. Het is een bewolkte dag met westelijke wind die overwegend niet sterk genoeg is. Weer motorzeilen dus. 's Middags regent het, we zien nog een ruggetje van een bruinvis, en verder gebeurt er weinig bijzonders. Het laatste stuk kunnen we gelukkig nog stevig zeilen.

De haven van Dover, met het kasteel op de heuvel

Eenmaal in Ramsgate aangekomen gaan we een borrel drinken bij de Royal Temple Yacht Club die barst van de historie. Opgericht in 1857 en gevestigd in een prachtig pand. We bewonderen een vitrinekast met prijzen. Grote zilveren bekers, sommige al vele tientallen jaren oud. Dineren kunnen we er helaas niet dus zoeken we een Italiaans restaurant op waar we heerlijk eten.

De Royal Temple Yacht club torent uit boven de werfbogen in Ramsgate

19 en 20 augustus: De noordzee over naar Sail Amsterdam

Vertrek uit Ramsgate met een stevige wind

We hebben de vaart erin!

Om de stroom mee te hebben en om bij IJmuiden met daglicht binnen te komen vertrekken we pas rond een uur of een. 's Ochtends is er daarom nog tijd voor de laatste boodschappen.

We vertrekken met 5 Beaufort ruime wind en een zonnetje. Voor de haven van Ramsgate zetten we vol tuig om de stevige golfslag te trotseren. De wind trekt aan tot 22 knopen ware wind en het gaat héél hard.
Met uitschieters van 10 tot 11 knopen door het water surfen we de golven af. Die zijn inmiddels behoorlijk hoog, maar het gaat fantastisch. We gaan langs het windmolenpark bij de monding van de Thames. Als we wacht gaan lopen en overwegen om voor de nacht te reven zakt de wind in. Al gauw staat er niet meer genoeg wind om druk in het zeil te houden en moeten we strijken en op de motor verder.Zo gaan we de nacht in.

Wedstrijdzeiler op de Noordzee,
een van de weinige zeilschepen die we zien.

Jan Willem heeft een waypoint gezet op de ton Noordhinder-Noord. Daar verleggen we koers en de wind trekt aan, zodat we vanaf drie uur 's ochtends in een streek naar IJmuiden kunnen zeilen met een flinke gang. Om 12 uur 's middags meren we af in de Kleine Sluis van IJmuiden.

Ankerplaats en windmolenpark bij IJmuiden op de radar

We gaan door naar Amsterdam om een rondje over Sail te maken. Naarmate we dichter bij Amsterdam komen wordt het drukker. In een massa van bootjes en schepen varen we langs de tall ships. Ondertussen vaart er een konvooi vrachtschepen van west naar oost en ook de veerponten moeten zich tussen de massa bootjes door wringen. Na het rondje hebben we genoeg van de drukte, We verlaten het IJ via de Oranjesluis en gaan naar Volendam, waar we in alle rust ankeren in de Gouwzee tegenover het dorp, achter de dijk. 's Avonds zien we in de verte het vuurwerk boven het IJ ter gelegenheid van Sail.

IJmuiden is in zicht!

Een rondje over Sail is een feestje!

21 en 22 augustus: Terug in Andijk

Gezicht op Volendam, voor anker in de Gouwzee

Veel waterplanten aan het anker

We slapen heerlijk uit, zoals altijd na een nacht doorvaren. Het waait niet hard maar met de gennaker erop genieten we van een tocht in de zon. Helaas is er na de sluis bij Enkhuizen geen wind meer, dus het laatste stuk gaat op de motor.

De volgende dag staat in het teken van de boot ontzilten en poetsen. De zoutkristallen zitten overal. Onze vrienden Peter en Barbara komen gezellig lunchen en we gebruiken voor het eerst het zonnetentje dat ik in mijn optimisme voor de reis heb gemaakt. 

De vakantie is voorbij en wij gaan weer naar huis.

Gennakerend op weg naar Andijk

Zomer 2015: Naar de Isles of Scilly en de Engelse rivieren - week 3

10 augustus: Naar Dartmouth

Een deken van mist boven de heuvels, terwijl het helder is op zee

Dartmouth is een van die plaatsen die je niet mag overslaan als je langs de Engelse zuidkust vaart. Op advies van de havenmeester Newton Ferresvertrekken we rond 12 uur, maar achteraf was dat niet nodig. Het is druilerig en nevelig. Eenmaal op zee is het zonnig en helder, terwijl boven de heuvels een deken van mist hangt.

De vuurtoren bij Start Point

We ronden Start Point op de plotter

De wind is zuidwest, halve wind. We varen onder de kust en dicht langs Start Point om minder deining te hebben, met prachtig uitzicht op de heuvels van Devon.
In de Dart River aangekomen is het zoeken naar een geschikte plek. We meren af in Darthaven Marina in Kingswear. Dat gaat niet helemaal goed. Bij het manoeuvreren om in de box te komen worden we weggezet door de stroom, die sterker was dan dat ik besefte. Een groot en dreigend anker van een 'strijkijzer' komt tussen de zeereling. Jan Willem houdt uit alle macht af en komt klem te zitten tussen het want. Hij houdt er een gigantische blauwe plek en een pijnlijke pols aan over. Een groep hulpvaardige Engelsen helpt ons uit de problemen en als we vastliggen is de oogst een kromme scepter en paar krassen op de romp. De eerste moet vervangen worden en de krassen kunnen we wel weg polijsten. Even bijkomen!

We varen de River Dart op

11 en 12 augustus: Reparaties 

Gezicht op Dartmouth

De Iskander in de takels

De ferry tussen Kingswear en Dartmouth wordt
aangedreven door een duwbootje

Er is gelukkig een goede chandlery bij de marina en ook een Yanmar dealer. Ze hebben er een nieuwe scepter en polijstmiddel. Omdat het schakelen steeds meer problemen oplevert, besluiten we hier de reparatie te laten uitvoeren. We spreken af dat de boot de volgende dag uit het water gaat om olie af te tappen en dat daarna aan de steiger de reparatie wordt uitgevoerd. Ze hebben er ervaring mee en de service is prima! Het kost ons een extra dag in Dartmouth en veel geld, maar is een belangrijke zorg minder. Je moet er niet aan denken dat de versnellingsbak op een kritiek moment het af laat weten. 

Genieten van het uitzicht en krabbetjes vangen

Jammer dat we door dit gedoe geen tijd hebben voor een mooie wandeling. We steken met de ferry over naar Dartmouth om boodschappen te doen en drinken een cream tea in de prachtige Bayards Cove Inn. Ook zo'n must in good old England, Daar ontmoeten we een Engelsman die voor de British Navy een aantal plezierjachten beheert. Hij mag er zelf ook mee varen. Goeie deal! Hij legt ons het regime van de red, blue and white ensigns uit (spreek uit: ènsin). Red voor het gewone volk, blue voor mensen uit het leger en white voor marineschepen.

13 augustus: Naar Weymouth

Dartmouth Castle

's Ochtends wordt eerst nog  de laatste hand gelegd aan de reparatie en kunnen we rond de middag vertrekken. Omdat de wind naar het noordoosten is gedraaid, varen we hoog aan de wind. De deining is vervelend, waarschijnlijk het resultaat van de dagen ervoor. We steken de Lyme Bay over naar Portland Bill. In de loop van de middag gaat het regenen en verslechterd het zicht. AIS en radar bewijzen goede diensten. Als op het eind van de middag ook nog de wind inzakt gaat de fok eraf en de motor aan. 

Onderweg zien we twee dolfijnen die een tijdje rond de boot spelen. Dat is altijd weer een hoogtepunt. Fotograferen lukt meestal niet, nu ook niet. Je moet het doen met de herinnering.

Nadat we de beruchte kaap van Portland Bill ruim hebben gerond wil Jan Willem voor de ondiepte bij de Shambles langs. Het schemert inmiddels. De stroom die dwars staat zou ons op de Shambles zetten. Daarom gaan we er toch maar omheen zodat we door de stroom geholpen worden. Het is dan nog een heel eind terug naar Weymouth, waar we om half elf in het donker aanleggen aan een steiger met grote borden 'no mooring' erop.

De kades van Weymouth, met op de voorgrond de (roei)ferry

14 augustus: Dagje rust in de regen

Engels weer!

Nothe Fort

Na de late aankomst van gisteren gunnen we onszelf een dagje rust. Na het ontbijt moeten we van de havenmeester het schip verleggen. De regen komt weer met bakken uit de hemel. Het weerhoudt ons niet van een wandeling. Eerst naar de wijk aan de zuidkant van de rivier. In het gebouw van de voormalige brouwerij bij Brewers Quay zitten allerlei rommelwinkeltjes. Na een 'ploughmans lunch' gaan we naar het park en naar Nothe Fort.
Gezien de entreekosten slaan we het bezoek aan het fort zelf maar over en lopen we eromheen. Later op de middag, het is nu bijna droog, gaan we naar het strand aan de andere kant van het winkelcentrum.

Monument voor George III, die in Weymouth kwam baden

Koninklijke strandkoets

Een van de Engelse koningen is hier een groot deel van zijn leven gekomen voor heilzame baden. Met zijn badkoets werd hij naar de zee gebracht. Er staat nog een monument. En we kopen nog lekkere dingen bij de Marks & Spencer food-afdeling, zoals lambroast, ducklegs
en chutney.

Weymouth is ook een leuke badplaats met een mooi strand

's Avonds is het een beetje puzzelen wat nu de beste volgende etappe is. Lymington is een mooie bestemming, maar ik wil ook naar de beroemde Lulworth Cove aan de Jurrasic Coast.

15 augustus: Naar Lulworth Cove en Swanage bay

Langs de Jurassic Coast

Ankeren in Lulworth Cove

De regen is weggetrokken en het klaart op. De wind is westelijk en met een rustig gangetje varen we langs de Jurrasic Coast, die zo heet vanwege de vele fossielen die je hier kunt vinden. Rond lunchtijd passeren we de nauwe doorgang van Lulworth Cove en gaan er voor anker. Het is er gezellig met kanoërs, klimmers op de rotsen en gewone badgasten. Er liggen nog enkele zeilschepen en er staat best wel een deining, terwijl het niet hard waait. De boeken waarschuwen dat je hier weg moet wezen bij wind uit zuidelijke richtingen. Het is nu al duidelijk waarom.

Rond een uur of vier gaat het anker op en vertrekken we richting een van de baaien voor Poole, die aangeprezen worden om te ankeren. Het wordt Swanage Bay, waar we iets voor zevenen het anker laten vallen.

16 augustus: Door de Solent naar Gosport

Strandhuisjes bij Swanage Bay in de ochtendzon

Veel stroom mee bij Lymington

De volgende ochtend vertrekken we al vroeg om stroom mee te hebben bij Lymington. Die wil je daar niet tegen hebben! Met acht knopen noordwesten wind zit de gang er goed in. We meten 6  à 7 knopen door het water. Helaas gaat de wind liggen en moet de motor aan. Maar de timing is goed, want als we Hurt Point, bij Lymington, passeren hebben we ruim drieëneenhalve knoop stroom mee, dat is ruim tien knopen over de grond! Het water is er heel onrustig en we zijn blij dat het niet hard waait. 

The Needles

Als we Cowes naderen is het een drukte van belang met schepen die zich gereed maken voor de start van de Fastnet Race. Omdat om twaalf uur de eerste groep start, gaan we achter de startlijn liggen om het spektakel te aanschouwen.

De start van de Fastnet Race

Portsmouth

Beesten van zeilracers, maar ook sportieve zeiljachten van een voet of veertig doen mee. Het is alleen vrijwel windstil, waardoor de grote catamarans de grootste moeite hebben om overstag te gaan. Kort voor de start komt er vrachtschip vanaf zee op weg naar Southampton, dat dwars door het veld van zeilschepen vaart. Je zult er maar op de brug staan met al die krioelende scheepjes om je heen. Als de eerste groep gestart is, - heel langzaam bij gebrek aan wind -, vervolgen wij onze tocht naar de marina van Gosport bij Portsmouth.
Gosport ligt aan de overkant van de rivier bij Portsmouth. We gaan met de ferry naar de overkant op zoek naar de oude stad. Die lijkt een beetje een openluchtmuseum. Het nieuwe Portsmouth vinden we minder aantrekkelijk.

Fort in de Solent