Week 19 t/m 25 augustus: Van Cuxhaven naar huis

19 en 20 augustus – Door de Duitse bocht naar Vlieland

Opslag van tonnen naast de jachthaven van Cuxhaven

Als we die ochtend wakker worden zijn er al de nodige schepen weg. Gisteren waren er veel gesprekken op de steiger over wat het beste vertrekmoment is. In die gesprekken zie je de spanning en het ongeduld toenemen. Vooral bij mannen die zonder vrouwen oversteken.  Die zijn dus vannacht om twee uur al vertrokken. Wat je daaraan hebt is ons een raadsel. In elk geval twee gebroken nachten en waarschijnlijk te weinig wind.

Gezicht op Cuxhaven vanaf het water bij afvaart

De beroemde 'Kugelbake' markeert het einde
van de Elbe en het begin van de Noordzee

Omdat de wind volgens de verwachting in de ochtend zwak en variabel is en vanmiddag pas aantrekt en dan noordwest wordt hebben wij besloten om pas om één uur vanmiddag te vertrekken. Dan hebben we het meeste voordeel van het uitgaand tij als we de Elbe afvaren en krijgen we daarna waarschijnlijk goede wind. We maken rustig alles klaar, doen nog een boodschap en dan is het tijd voor vertrek: 12.42 uur, staat er in het logboek. Voorlopig varen we op de motor tegen de zwakke noordwesten wind in. De stroom trekt er ons lekker doorheen, op een gegeven moment zelfs met drie knopen extra. Om drie uur passeren we de ton ‘Elbe 1’ en kunnen we afbuigen naar het zuidwesten. We hijsen de zeilen, maar  tot een uur of vier staat de motor aan omdat het niet hard genoeg waait. Dan trekt de wind aan tot zo’n 10 knopen, precies zoals op de steiger in Cuxhaven was voorspeld door Wolfram van de ‘Pier 10’.

Visser op de Elbe, met op de achtergrond een bomenrij,
die uit het water lijkt te komen

Met 3 knopen stroom de Elbe af

Een SAR-bootkomt ons met grote snelheid tegemoet

Dan kunnen we in één streek door naar Nederland. Met af en toe een beetje trimmen loopt de Iskander lekker. In het logboek staan boot-snelheden tussen de zeven en acht knopen genoteerd. Het gaat zo stabiel dat ik gewoon kan koken. We varen aan de zuidkant van het verkeerscheidingstelsel dwars door een ankergebied waar tientallen schepen liggen. Na het eten gaan we wachten draaien. Ik draai de eerste wacht tot tien uur en Jan Willem volg van tien tot een, en zo verder.

Het ankergebied met in het midden
de Iskander op de plotter

We slapen op de kajuitbanken waar we de slingerzeiltjes hebben
geïnstalleerd. Midden in de nacht komen we langs een windmolenpark bij Borkum. Dat lag hier drie jaar geleden nog niet. Een woud van rode lichten is al van verre te zien, maar de kardinale tonnen, die de grenzen aangeven, zijn daardoor niet te zien. Jan Willem koerst er recht op af, om voor het windmolenpark naar bakboord af te buigen en er aan de zuidkant langs te gaan. We worden opgeroepen door het guarding vessel ‘Osprey’, dat constateert dat we netjes op tijd onze koers hebben gewijzigd. Fijn zo, die man moet ook zijn tijd doorkomen. Even later roept hij ons nog een keer op. Of we nog twee graden willen bijsturen. Lekker belangrijk!

Zonsondergang inde  Duitse bocht

De volle maan over de golven
zorgt voor een feeëriek gezicht.
Dit is wat het nachtzeilen zo leuk maakt.

Het is bijna volle maan en we genieten van een werkelijk prachtige nacht op zee. Boven Schiermonnikoog en Ameland zien we een heel lint van vissers. Volgens de AIS zijn het voornamelijk Urkers. In de loop van de nacht krimpt de wind en gaan we steeds hoger aan de wind varen. Als rond een uur of zes we boven Ameland varen,                                                      is het niet meer bezeild en maken we onze eerste slag.

Terschelling met de Brandaris, .... bijna thuis!

Jan Willem kruist fanatiek tegen de stroom in...

Ik ga naar bed en Jan Willem kruist fanatiek richting Vlieland. Helaas tegen de stroom in, dus het schiet voor geen meter op. Als ik dinsdagmorgen rond elf uur mijn bed uit kom, zijn we Terschelling nog steeds niet gepasseerd. Inmiddels is Jan Willem wel gaan motorsailen. Omdat het bijna hoog water is snijden we de bocht af voor het gat van Vlieland.

Het strand van Vlieland

Warm welkom door Henk en Ina

Als we langs het strand varen staan Henk en Ina daar uitbundig te zwaaien. Leuk hoor! Om kwart voor drie liggen we eindelijk in de haven. Het voelt een beetje als thuiskomen. Twee boxen verder ligt de ‘Stormvogel’ van Henk en Ina, een van de eerste Sint Petersburggangers die we op onze reis zijn tegengekomen en dus nu ook een van de laatste. Het is ontzettend druk in de haven. Eind van de middag is hij vol. De rode vlag gaat omhoog en er mogen geen schepen meer in. Die moeten een eindje verderop gaan ankeren. Het hoogseizoen is hier nog niet voorbij!

In de haven zijn verschillende Toerzeilers en we drinken een borrel bij Rainier en Annet, waar het schip vol zit.

Drukte in de haven van Vlieland

21 en 22 augustus – Afkicken op Vlieland

Willem de Vlamingh,
ontdekkingsreiziger geboren op Vlieland

Het is prachtig weer en er heerst een ontspannen vakantiesfeer. Wat is Vlieland toch een heerlijk eiland. Jan Willem haalt broodjes en verse jus d’orange voor het ontbijt in de luxe, biologische havenwinkel. We rommelen en lezen de ochtend door.

Droogvallen met een Lemsteraak

Pieren steken bij laag water

Later op de middag maken we een fietstocht naar het Posthuis aan de westkant van het eiland. ’s Avonds eten we heerlijke kabeljauw van Gerrit de Oesterman. Ik realiseer me nu dat ik dat op de Oostzee heb gemist. Daar is weinig verse vis te krijgen.

Op MarineTraffic.com zien we hoe de meeste Sint Petersburggangers richting Nederland komen.

Mooi scheepje

Foeragerende grutto's  

Uitgebloeid, maar nog steeds prachtig

Vogels kijken, we zien er niet zo veel

Het Posthuis, we drinken er ouderwets koffie met appelgebak. Dat is lang geleden.

Meeuwen op het strand

De volgende dag maken we een strandwandeling en aan de zuidoostkant van het eiland zien we de ‘Plons’ langs varen. We proberen de bandensporen van de grote strandtrucks, waarin tekstregels van gedichten staan op de foto te krijgen, - dezelfde die ook in de kop van ons blog staan -, maar in de meeste staan nu voetstappen:
Lippen branden van verlangen 
naar het zilte van de jouwe.
De wind maakt ruimte en
in vrijheid kan ik van je houden.

Gedichten in de bandensporen van de strandtrucks 

Een fraai zandkasteel

Met blote voetjes door de branding

  

Geen commentaar

Jonge meeuw

Aalscholver

VlieNamese Loempia's, de lekkerste ooit!

Op weg naar huis komen langs een tentje met ‘VlieNamese loempia’s’. Er staat een jongeman achter de toonbank die op overtuigende wijze zijn waren aanprijst. De loempia’s worden gevouwen door zijn familie en hij bakt alles helemaal vers. Het duurt even voordat we wat krijgen, maar dan heb je ook wat. Hij heeft niet gelogen: het zijn misschien wel de lekkerste die we ooit geproefd hebben.

Da nog even langs Gerrit de Oesterman, vandaag voor mosselen. Dat wordt weer genieten vanavond.

De 'Stoute Louise' van Joop Braakhekke ligt ook in de haven 

23 augustus – Naar Medemblik

Vertrek uit Vlieland, een Breehorn 37 gaat ons voor

Voor zaterdag 24 augustus wordt windkracht zes voorspeld. Dus gaan we vandaag, vrijdag, naar het IJsselmeer. Nou, we zij niet de enigen! Heel Vlieland en Terschelling lijkt leeg te lopen. Rond half elf vertrekken we.

3000 mijl op het triplog!

De Koegelwiek  racet langs een schip van de bruine vloot

Drukte op weg van Vlieland/Terschelling naar Harlingen

Omdat er maar heel weinig wind staat en we vanwege het tij op tijd bij Harlingen willen zijn, zetten we motor aan. Zo crossen we veel zeilers voorbij. In de loop van de tocht trekt de wind wat aan en als we de Pollendam bij Harlingen voorbij zijn hijsen we de zeilen en kan de motor uit. Naast ons vaart een schip met de naam ’SePia’ uit Lauwersoog. Dat kan niet anders dan van Ron Spoelstra zijn, wiens vrouw Pia heet. Voor de tijd van de ’Vol-au-Vent’, ons vorige schip, hebben wij ooit bij hem een schip gehuurd. We vragen of hij aan boord is en ja hoor! Even later steekt hij zijn hoofd naar buiten. De mannen zijn op weg naar de vierentwintiguursrace die vanavond losbarst.

Superjacht met een mast met vijf(!) zalings,
op weg naar Harlingen?

Voor de sluis bij Kornwerderzand is het razend druk. We hebben daar nog ooit zoveel schepen gezien. Het duurt dan ook bijna drie uur voordat we de sluis gepasseerd zijn. Wat altijd weer opvalt is dat er de nodige schepen zijn die niet op hun beurt kunnen wachten. Fatsoen is dan ver te zoeken. Schepen die het laatst aankomen en als eerste de sluis in duiken of aan de remmingwerken voor de sluis vastmaken zodat er niemand meer in of uit kan. We zijn weer in Nederland!

Start van de 24-uursrace voor Medemblik

Eenmaal de sluis door zetten we koers naar Medemblik, waar we de volgende dag onze oude zeilvrienden Paul en Marion zullen ontmoeten.

Vlak voor Medemblik zien we zo’n 30 schepen de start van de 24-uursrace passeren. Leuk gezicht! In veel havens rond het IJsselmeer wordt op ditzelfde moment ook gestart. In een grijs verleden hebben we zelf ook een keer meegedaan. Morgenavond zullen er meer dan 600 schepen in Medemblik finishen.  

24 augustus – Van Medemblik naar Andijk, onze thuishaven

Even lekker zeilen met Paul en Marion

Dat is natuurlijk maar een kippeneindje. Eerst praten we uitgebreid bij met Paul en Marion op de ‘Flegma’. Vervolgens gaan we samen een stukje zeilen. Paul en Marion zijn benieuwd naar de zeileigenschappen van de ‘Iskander’. We hebben stevige discussies over de juiste trim. Ondertussen hebben Paul en Marion wat telefonisch overleg over een BBQ die vanavond zal plaatsvinden. En zo komt het dat we die avond spontaan aansluiten bij een groep gezellige mensen die een scheeps-BBQ in Andijk houdt. 

25 augustus – Aangekomen na 3046 mijl!

Koffie drinken met Hollandse gezelligheid

Aangekomen waren we gisteravond natuurlijk al, maar vandaag voelt het pas echt zo. ’s Ochtends krijgen we eerst nog de barbecueërs van gisteren op de koffie, maar dan wordt het tijd om op te ruimen, het zout van de boot te spoelen, het blog af te maken, enzovoort, want rond vijven verwachten we Sophie met een auto.

Onze reis is ten einde! Het is een fijne tocht geweest, waar we met veel voldoening op terug kijken. Naast een zeilevenement is het vooral ook een culturele reis geworden. We hebben heel veel plaatsen in tien landen gezien, nieuwe mensen ontmoet en ruim drieduizend zeemijlen gevaren. We hebben geen ongelukken of noemenswaardige schade gehad, slechts een val verspeeld en een enkel krasje op de boot (en op de ziel). 

Drie en een halve maand is een lange tijd van huis. We zijn blij om weer thuis te komen en het gewone leven weer op te pakken. Het zal wel even wennen zijn!

Week 12 t/m 18 augustus: Van Stubbekøbing naar Cuxhaven

12 augustus – Reven en ontreven

 

Brug bij Farø

Via internet checken we het weer nog even voor vertrek. Er is een stormwaarschuwing voor de zuidelijke Oostzee. Daar zitten we niet, maar wel dicht erbij. We willen weer een stukje naar het westen opschuiven door naar Vejrø te gaan. Afvaart om half tien, staat in het logboek. En opnieuw is het zonnig. 

De Deense marine patrouilleert

Stevige buien kenmerken de tocht.
Dit is een prachtexemplaar!

Het eerste rak is over stuurboord. De brug bij Farø is nauwelijks bezeild. En weer krimpt de wind en is het stuk na de brug niet meer bezeild. We steken een tweede reef en zetten de kotter erop als de wind tot 23 knopen uit het zuidwesten oploopt. Het gaat er stevig tegenaan. Bij een flinke golf krijgen we massief water over tot tegen de buiskap. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt!

Het eiland Vejrø

We gaan rond half een ‘s middags overstag, over bakboord richting Lolland om de hogerwal op te zoeken. Een uurtje later volgt een bui met 26 knopen wind, bijna 7 Beaufort. En als ik dat schrijf bedoel ik niet een vlaag en ook niet over het dek (schijnbare wind), maar ware knopen! In de bui ruimt de wind met zo’n 40° en daarna draait hij weer terug.

Vuurtoren op Vejrø

Inmiddels is het drie uur en zitten we vlak voor Vejrø. We zien de haven al liggen. De wind zakt in tot 15 knopen en klaart het op. Het ziet er prachtig uit. Dus besluiten we om toch door te varen naar Spodsbjerg op Langeland, zo’n 20 mijl verder. We zetten de genua weer erop en halen een reef eruit. Maar dat blijkt voorbarig, want een kwartier later krijgen we de volgende bui over ons heen en moet het reef en weer in en de genua ingerold. De buien bouwen uit het niets razendsnel op tot grote zwarte wolken. Maar teruggaan doen we niet.

Het Duitse opleidingsschip
Gorch Fock passeert in de verte

Kruisend varen we naar Spodsbjerg. Het laatste stukje onder de hoger wal van Langeland zetten we de motor erbij om niet te laat aan te komen. Om half acht meren we af naast de ‘Marilena’ die er ook blijkt te liggen en trakteren onszelf op appelpannenkoeken, lekker en snel klaar. De afstand is 45 mijl, maar we hebben 58 mijl door het water afgelegd.

Prachtige regenboog, gezien vanuit
de haven van Spodsbjerg

Pieter en Aafke van de ‘Marilena’ komen ’s avond een borrel drinken en het wordt reuze gezellig! Pieter vertelt over hoe hij chartert en gasten mee opreis neemt. Hij heeft een mooie website: www.ychorizon.nl.

13 augustus – Van Spodsbjerg naar Kiel

Vertrek uit Spodsbjerg

De mooie kust van Langeland

Jan Willem heeft nog een kaart op de bus gedaan en de laatste Deense kronen opgemaakt in de supermarkt. Iets voor elven varen we af uit Spodsbjerg. Onder de hoge wal van Langeland is het water vlak en gaat het, zoals verwacht, als een tierelier. Wel zijn er de nodige buien met 20 tot 25 knopen, waardoor we veel met de zeilvoering bezig zijn.

Volop buien, met in de verte een zeiltje

De kunst is niet teveel zeil te hebben voor de snel opkomende buien, maar wel genoeg om door de golven te komen. Wat we doen is de kotter laten staan en als de wind het toelaat de genua erbij zetten.

Als we de zuidelijke kaap naderen nemen we wat afstand. We zitten niet te wachten op kaapeffecten zoals een fors aantrekkende wind. Maar ook iets verder uit de kust staat er een hoge, steile golfslag als we uit de luwte komen.

Vuurtoren op het zuidelijke puntje van Langeland

We zetten koers naar Laboe, een plaats aan het begin van de Kieler Förde.

We proberen tussen de buien door te laveren, maar krijgen toch nog een flinke bak wind mee. 20 tot 25 ware knopen aan de wind betekent 25 tot 30 knopen schijnbare wind en dat is veel. Onderweg maken we filmpjes, op verzoek van broertje Joep.

Fikse buien, waarin we verzeild raken

http://youtu.be/s2oBV9946RQ

De koers op de plotter: eerst met een scherpe knik overstag
en daarna de winddraai tijdens de bui

Als we te dicht bij de diepvaarwaterroute, waar het druk is met beroepsvaart, komen gaan we overstag van bakboord naar stuurboord, recht op een bui af. We hopen dat hij achter ons langs gaat, maar strijken de genua uit voorzorg en ik zet de motor bij. En dat is maar goed ook want meteen zitten we er middenin. Het waait opeens 32 knopen ware wind, een hele dikke 7 Beaufort, de regen en hagel komt met bakken uit de hemel en slaat het water helemaal plat. Over de zee ligt een waas van water. Het onweert hevig, maar we zien geen bliksemflitsen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt.

Er staat een stevige zee

Ik sta achter het roer. Jan Willem roept: “Ga een ruime koers varen!”. Dat lukt natuurlijk pas als we ook het zeil vieren, maar ik heb alle kracht nodig om het roer te houden. Bovendien draait de wind meer dan 120 graden. Op de plotter zie je dat we weer terug varen. Als de bui afneemt kan ik weer oploeven en kunnen we onze koers hervatten.

Monument voor "Hen die op zee gebleven zijn" bij Laboe en heel veel parasailers

Helaas hebben we geen tijd om hiervan een filmpje te maken. Het is overigens geweldig om te zien hoe betrouwbaar het schip zich gedraagt. Op dit soort momenten weet je waarom je een Breehorn hebt gekozen.

Op weg naar Kiel maken we nog enkele slagen om het verkeerscheidingsstelsel te ontwijken en we besluiten om in Kiel Düsternbrook, de oude Olympiahaven uit 1936, te gaan liggen en niet in Laboe, omdat die haven aan lagerwal ligt. Iets na half acht meren we af.

14 augustus – Rustdag in Kiel

Engelse klassiekers in de miljonairshaven van Kiel Düsterbrook 

Vaart er zomaar een onderzeeër langs!

Na de enerverende dag van gisteren vandaag een dagje rustig aan. Jan Willem is naar de havenmeester geweest. Daar heeft hij gehoord dat de sluiswachters van het Kielerkanaal staken. Het is dus onzeker wanneer we erdoor kunnen. Ook vertelde de havenmeester dat er bij de sluis naar het Noord-Oostzeekanaal een goede winkel voor zeekaarten is. Hij heeft het plan opgevat om daar naartoe te lopen om nieuwe waddenzeekaarten te kopen. Dus gaan we vol goede moed aan de wandel. Het is een verder dan gedacht en helaas heb ik spierpijn in  mijn benen van het afzetten onder helling van de zeiltocht van gisteren, zodat de wandeling geen succes is.

We komen langs de marinehaven

Bij de winkel aangekomen hebben ze de gewenste kaart ook nog eens niet op voorraad. De stemming is inmiddels tot ver onder het nulpunt gedaald. Op de terugweg komen we een busstation tegen. De bus brengt ons gelukkig een stuk dichter bij de boot. We wandelen terug door een aardige stadswijk met lokale winkels en grote huizen.

Mooie huizen in de stad

’s Middags gaat Jan Willem naar het centrum van Kiel. Ik ga niet mee, want mijn benen hebben nu echt rust nodig.

’s Avonds nemen we samen de bus naar het centrum om een hapje in de stad te gaan eten. Het eten laat nogal op zich wachten en zo komt het dat we pas laat weer op de boot zijn.

Versiering boven het hoekraam

Voor het eerst zien we deze vakantie kwallen ...

..... in de haven van Kiel - Düsterbrook

15 augustus – het Noord-Oostzeekanaal

Oude vuurtoren bij Holtenau

Het wapen van Kaiser Wilhelm in de gevel

De fraai versierde deur van de vuurtoren

Iets na negenen verlaten we de haven op weg naar de sluis bij Holtenau, die toegang tot het Kielerkanaal geeft. Daar aangekomen horen we dat we moeten wachten op de Eems Skye, een vrachtschip dat eerst in de sluis mag. Daarna kunnen de jachten aansluiten. Op de AIS volgen we hoe het schip eraan komt. Later komt daar nog een ander vrachtschip bij en zo komt het dat we ruim een uur moeten wachten eer we de sluis in kunnen. Eenmaal in de sluis horen we dat de kassa niet open is en dat we daarom niet hoeven te betalen. Publieksvriendelijke actie noemen we dat in Nederland. Om elf uur komen we eindelijk de sluis uit.

In de sluis

We varen tussen de vrachtschepen door de sluis uit

Héééle grote schepen komen heel dicht langs

En dan het kanaal, wat zal ik er van zeggen? Eén keertje leuk. Helaas hebben we het al twee keer eerder gedaan, dus is het een kwestie van uitzitten. Om de beurt achter het roer opletten met de stuurautomaat erop. Zo saai! We kachelen door met een snelheid van bijna zeven knopen. Er is bijna geen verkeer. Zou dat nog het effect zijn van de stakingen?

Sein dat aangeeft of je door mag varen

Hangpondje onder de brug bij Rensburg

Zoooo saaaai ........

Deze huisjes staan bij elke uitwijkplaats

Om kwart over zes meren we af bij de dieselpomp in Brünsbüttel. Helaas is die maar tot zes uur open. Morgen een nieuwe poging. Even later leggen we aan langs een grote Jeanneau in de haven van Brünsbüttel, naast de sluis. De grote zeeschepen komen op nog geen twintig meter langs als ze uit de sluis komen. Alsof er een flatgebouw langskomt. Door de stakingen van de linesmen, de mannen die de landvasten van de grote scheen vastmaken, zijn dat er maar een paar.

Grote zeeschepen varen dicht langs
de jachthaven van Brünsbüttel

Jan Willem zit ’s-avonds druk te studeren op de weersverwachting en de kaarten. We willen verder maar het is balanceren wat haalbaar is en wat niet. Doorzeilen naar Borkum of Vlieland in plaats van naar Norderney zou kunnen. Vanwege het getij in de geulen naar de eilanden is de tijdsplanning belangrijk. Onduidelijkheid over het wel of niet bezeild zijn kunnen we dan niet hebben. Bovendien komt er over 2 dagen slecht weer aan. We besluiten om morgen alleen de 13 mijl naar Cuxhaven te varen en dan verder te zien. Vanuit Cuxhaven zijn er goede verbindingen met Nederland en je kunt je schip daar veilig achterlaten voor het geval we in tijdnood komen.

Jan Willem bestudeert de kaart van de Duitse Bocht

16 augustus – Van Brünsbüttel naar Cuxhaven

11 knopen over de grond op de Elbe 

Erg vroeg hoeven we niet weg, want de stroom gaat pas na tienen meelopen, dus doen we het vanochtend rustig aan. Naast ons ligt een grote Jeanneau 43 decksaloon, de ‘Everjoy’ uit Drimmelen. We raken aan de babbel met de bemanning, gezellige Brabanders die al tien jaar hier elke zomer drie maanden rondvaren, zoals zo velen die we op onze reis tegen zijn gekomen. En aan de oostkant van Zweden is mooi weer ’s zomers verzekerd, zegt iedereen. Daarvoor hoef je niet naar Zuid-Europa.

Zeehonden op een zandplaat voor Cuxhaven

Rond 11 uur varen we af en zoeken we de sluis op. We krijgen van de sluiswachter te horen dat we nog een half uur moeten wachten. De sluis is dicht en moet eerst openen naar de kant van de Elbe. Als de sluis voor ons open gaat, gaat er alleen nog een motorjachtje mee. Ongekend! 

Buiten gekomen staat er al stroom de Elbe af, die gedurende de tocht alleen nog maar doorzet, uiteindelijk hebben we zo’n vier knopen stroom mee en raken we af en toe een snelheid van elf knopen over de grond. We kruisen met een lange en een korte slag tegen een vlagerige wind in. Het is maar een klein stukje en iets na half drie meren we af in Cuxhaven, nadat we nog even getankt hebben, want dat is sinds Finland niet meer gebeurd.

’s Avonds kijk ik een film. Dat is ook al heel lang niet meer gebeurd.

De jachthaven van CSV Cuxhaven

17 en 18 augustus – Verwaaid in Cuxhaven

De vuurtoren van Cuxhaven

Het is zaterdag 17 augustus. De voorspellingen geven zuidwestenwind aan,de verkeerde richting dus. Bovendien wordt er harde wind verwacht vanaf zaterdagavond. Zondagavond neemt de wind af en draait hij naar het noordwesten. Dan zouden we maandag met halve wind in één keer naar Vlieland kunnen. Hoewel we graag naar Nederland willen, hebben we nog de tijd. En tegen harde wind in kruisen hebben we al genoeg gedaan. Dus blijven we tot maandag hier. We slapen uit, lezen, werken het blog bij en doen boodschappen in een veel te dure biologische supermarkt.

Mooie BMW

Later komen we er achter dat een eindje verder een hele grote gewone supermarkt ligt.

’s Middags fietsen we nog een rondje door het stadje en maken wat foto’s.

Oude auto's op het plein

Het lichtschip de 'Elbe' ligt in de haven

Zondag worden we wakker met flinke windvlagen en motregen. De eerste echte regendag in drie en een halve maand. Dus geen reden voor veel activiteit. Eerst een lekker zondagochtendontbijtje en dan een beetje lezen, beetje bloggen en de tocht van morgen voorbereiden.

Verkeerstoren voor de Elbemonding

Antieke semafoor, die bijna 100 jaar, van 1883 tot 1982, de windsterkte en -richting op Borkum
en Helgoland aangaf, voor de uitgaande scheepvaart