13 augustus: Opnieuw
vertrekken we uit Peterhead
 |
| Vertrek uit Peterhead |
 |
| Boddam Lighthouse bij Peterhead |
We worden wakker als de schipper van de boot naast ons op ons kajuitdak klopt
omdat hij hulp bij het afvaren nodig heeft. De andere jachten om ons heen zijn
al weg. Jan Willem komt met het plan om ook te vertrekken, niet naar Arbroath
maar naar Eyemouth, 110
mijl verder, een nachtje doorvaren dus. De voorspelling
is gunstig en de wind is inmiddels wat afgenomen en het weer is zonnig. Het is
even schakelen, maar een uurtje later gaan we weer ‘naar buiten’. Het eerste
uur zeilen we redelijk, maar dan zakt de wind weg en wordt veranderlijk en dat
met een golfslag die nog ‘van gisteren’ is. De motor gaat afwisselend aan en
uit. Het is allemaal niet goed voor mijn humeur.
 |
| Tanker voor anker bij Aberdeen |
Het logboek meldt dat we pas om zeven uur ’s avonds
westenwind hebben om te zeilen, maar nog wel vervelende deining. Met een knik
in de schoot gaat het hard, met snelheden van meer dan acht knopen door het
water en ook nog in de juiste richting!
Tegen de schemering zetten we een tweede reef en de kotterfok, om rustig de nacht in te gaan en niet in het donker aan te komen. Maar de wind neemt toe en de snelheid blijft hoog. Weer is er een mooie sterrenhemel met nog een vallende ster! Het is zo jammer dat je dat nooit goed op de foto krijgt.
 |
| De zon tussen de wolken door |
14 augustus: Aankomst in Eyemouth
Vanwege de hoge snelheid komen we in het donker aan, waar een onbekende haven met smalle en bochtige vaargeul op ons wacht. Omdat we met daglicht de haven van Eyemouth willen binnen varen kunnen we gaan bijliggen om de tijd door te komen. Helaas is op deze plek net een vaarroute van
tankers die uit Edinburgh komen. Dus keren we om en gaan een paar mijl
noordelijker bijliggen. Rond half vijf hervatten we onze tocht naar Eyemouth,
waar we rond zevenen aankomen. We worden verwelkomd door een zeehondenfamilie die langs de havengeul ligt. Wij duiken na het afmeren, ondanks het zonnige
weer, eerst nog een paar uur ons bed in. Twee nachten op zee heeft behoorlijk
uitputtend gewerkt.
 |
| Zeehonden op een rots nabij Eyemouth |
 |
| Het gaat hard! |
 |
| Vuurtoren en wachtershuizen bij St. Abbs, ten noorden van Eyemouth |
 |
| Vissers voeren hun overschotten aan de zeehonden |
‘s Middags maken we een wandeling eerst langs de golfbaan om
een rondje golf voor de volgende ochtend te boeken. En daarna door het
plaatsje, een drukke vissershaven en een vakantieplaatsje met een leuk strand.
Ook zijn er de nodige fish-en-chipstenten, en veel mensen op de boulevard die
onaantrekkelijke smurrie met smaak uit een kartonnen doosje verorberen. Het aantal
obesitasgevallen is hier behoorlijk groot. Dat geldt ook voor de zeehonden. Aan
de kade staat een zeer populaire viskar waar je vis kunt kopen om de zeehonden
te voeren. Die beesten liggen de hele middag lui te wachten op hun fastfood.
Vandaar dat hier in de haven zo’n grote groep zit.
 |
| En voor de mensen |
 |
| Fastfood voor de zeehonden ... |
 |
| De haven van Eyemouth |
15 augustus: Genieten op de golfbaan in Eyemouth
 |
| De meest spectaculaire hole is nummer 6 .... |
 |
| ...die over de klif gaat. |
Eyemouth heeft een golfclub uit 1897 met een prachtige
18-holesbaan die vrijwel naast de haven boven op de kliffen ligt. We hebben er
een ‘early bird’-rondje geboekt tegen gereduceerd tarief. Het weer is warm en
zonnig en we hebben er zin in.
Er is een behoorlijke tijd overheen gegaan sinds
we voor het laatst gespeeld hebben en het valt het niet mee. Maar we genieten
van het prachtige uitzicht, de leuke holes, en af en toe een hele mooie slag. Bij de meest spectaculaire hole gaat
de afslag over de kliffen. Als dat niet lukt mag je een eindje verderop je bal
droppen. Dat doe ik dus ook.
 |
| Genieten op de golfbaan |
Na de 18
e hole volgt de 19
e: we lunchen in het restaurant van de club met
uitzicht over het stadje en over zee. En dan wordt het tijd om lekker op de
boot te chillen, maar niet nadat we nog een rondje voor de volgende ochtend
hebben afgesproken.
16 augustus: Golf, het museum
en community rowing
 |
| Uitzicht vanaf de golfbaan over de kliffen bij Eyemouth |
 |
| Roeiboot in het museum |
Omdat het golfen gisteren bij tijd en wijle best aardig ging
en we dit willen bestendigen, spelen we vanochtend nog een ronde. Maar zo
gemakkelijk gaat dat allemaal niet. Golf speel je vooral tegen jezelf. De
eerste twee holes worden een strijdtoneel, maar daarna gaat het gelukkig beter
en lukt het om wat meer ontspannen te spelen.
’s Middags gaan we het Maritime Museum bekijken. Het vertelt
verhalen over de walvisvaart en de haringvisserij. Vrouwen en kinderen waren
betrokken door het repareren van netten en het voorzien van de haken van de
vislijnen met aas, meestal mosselen. De oudere ongehuwde meisjes reisden achter
de vloot aan om de haring te kaken, zo’n 70 stuks per minuut! Nog steeds wordt
er jaarlijks een Herring Queen gekozen. Aan de lantaarnpalen in het stadje
hangen foto’s van de Herring Queens door de jaren heen.
 |
| Community rowing |
 |
| De boten worden naar het botenhuis gerold |
Een ‘local’, die met zijn zeilboot aan onze steiger ligt,
nodigt ons uit om ’s avonds naar de community rowing te komen, dus gaan we na
het eten naar het strand waar het boothuis is. Ze roeien met twee overnaadse
sloepen (zelf gebouwd volgens traditioneel model) op zee. Als we komen is er
juist een bemanningwissel en we worden uitgenodigd om mee te roeien. We houden
het bij kijken en foto’s maken.
17 augustus: Naar Amble
 |
| Eyemouth in de ochtendzon |
 |
| Jachtje bij Holy Island, met Lindisfarne Castle |
De volgende bestemming is Amble of Blyth, afhankelijk van hoe het vordert. We vertrekken om zes uur ‘s ochtends om met voldoende water de haven van Eyemouth uit te kunnen varen. We kunnen hier niet langer blijven, omdat we bij laag water te weinig water onder de kiel hebben (in Eyemouth is het drie dagen rond springtij voor de Iskander niet diep genoeg aan het visitorspontoon).
Tot onze verbazing horen we Patrick van de 'Rambling Rose' over de marifoon overleggen met de havenmeester. Hij ligt voor anker in de baai met een lijn in de schroef, omdat hij op een kreeftenpot is gevaren en kan niet naar binnen. We wensen hem succes met het oplossen van zijn probleem.
Het is prachtig weer en na een uurtje staat er genoeg wind om de rest van de dag lekker te zeilen. De wind komt uit het zuidoosten. Kruisend worden we door de golfslag over bakboord veel meer geremd dan over stuurboord. Dat is tot nu toe steeds zo sinds we langs de Noordzeekust varen. Het is onduidelijk of dit door het schip komt of door de manier waarop de golven inkomen.
We mikken onze slagen zo uit dat we langs Holy Island, met zijn indrukwekkende kasteel, en tussen de Farne Islands en het vasteland doorvaren. De Farne Islands zijn echte vogeleilanden en op de zee rondom zitten grote groepen vissende zeevogels, zoals zeekoeten, jan van genten en stormvogels.
 |
| De Farne Isles zien wit van de vogelpoep |
 |
| Super zeilweer! |
Eind van de middag hebben we er genoeg van en varen we kort
na hoog water Amble binnen, waar het we in de marina afmeren.
’s Avonds maken we een wandeling langs de kade en de mooie
pier waarop het havenhoofd staat. Voor de kust ligt Coquet Island, een
vogeleiland met een vuurtoren erop.
Met laag water vallen grote delen van de haven droog en
blijft er een smalle geul over. Dan blijkt dat we in de marina lang niet overal
hadden kunnen liggen.
 |
| Coquet River, bij Amble, in de avondzon, met Warkworth Castle aan de horizon |
18 augustus: Warkworth Castle en naar Blyth
 |
| Wandelend langs de rivier naar Warkworth Castle |
 |
| Vistrap in de rivier |
Amble ligt aan de River Coquet. Stroomopwaarts ligt het
mooie plaatsje Warkworth met het gelijknamige kasteel dat al vanuit Amble
zichtbaar ligt te lonken. Dus wandelen na het ontbijt langs de rivier naar het
kasteel om nog eenmaal onze English Heritagekaart te benutten. Alweer is het
een zonnige dag. Langs de rivier zitten watervogels.
Het kasteel is indrukwekkend. Er is een grote ommuurde binnenplaats
met de restanten van een kapel, een grote kerk en de stallen. Hoewel het dak
ontbreekt, zijn de muren van het kasteel zelf goed bewaard gebleven. Het
ingenieuze ontwerp is opvallend. Het kasteel was het (tweede) huis van de Dukes
of Northumberland, die zeer invloedrijk in Engeland waren.
 |
| Warkworth Castle |
 |
| De houten pier van Amble |
Het is een heerlijke middag en veel mensen picknicken op het
gras binnen de kasteelmuren.
Het plaatsje zelf is ook 17e eeuws en ligt in een
bocht van de rivier. De meeste huizen worden verhuurd als vakantiehuis door een
organisatie. Dat is blijkbaar de manier om een dergelijk plaatsje te kunnen
bewaren.
 |
| Opslagtank in de avondzon bij Blyth |
Rond een uur of vier zijn we weer terug op de boot en we
maken ons klaar om nog een stukje te varen.
Tijdens een mooie avondzeiltocht
kruisen we naar Blyth. Daar meren we voor het donker af naast een Westerly, de
Muirgen van Peter en Donna Carris, die vertellen dat ze op het schip willen
gaan wonen.
Blyth is een verenigingshaven, met een oud lichtschip als
clubhuis, waar een gezellig sfeertje heerst als we er later op de avond een
Engels biertje, een Bombarbier, drinken.
Naast de vereniging is een kade waar grote kustvaarders
afgemeerd zijn.
 |
| Grote kustvaarders in de haven van Blyth |
19 augustus: Van Blyth naar Hartlepool
 |
| Havenhoofd bij Blyth, op de achtergrond de oranje opslagtanks |
10 uur vertrek.
Helaas schijnt vandaag de zon niet meer. Er lijkt eerst te weinig wind te
staan, maar al gauw neemt de wind toe en kunnen we zeilen. Ook vandaag komt de
wind weer uit het zuidoosten en moeten we kruisen. Weer dezelfde ervaring: over
stuurboord loopt de Iskander veel sneller en soepeler dan over bakboord. De
omstandigheden zijn de afgelopen dagen natuurlijk wel steeds gelijk.
We passeren de monding van de River Tyne, waar je op moet als je naar Newcastle gaat. In de verte ligt de priorij van Tynemouth. Met de telelens haal ik hem dichterbij.
 |
Ten noorden van Tynemouth ligt de ruïne van de Priory.
In het najaar zullen we deze op TV zien in een aflevering van de Engelse detective 'Vera'. |
We moeten opletten voor de grote aantallen kreeftenpotten
die hier liggen. Dat is langs de hele Engelse Noordzeekust zo, maar hier is het
wel heel erg.’s Nachts varen kan hier niet, want je kunt ze echt niet zien in het
donker! Bij Newcastle varen we door een ankergebied waar verschillende schepen
liggen. ’s Middags gaat het regenen en harder waaien. Inmiddels
hebben we twee reven gezet, waarvan er op het eind van de middag weer een uit
kan.
 |
| Souter Point Lighthouse, ten zuiden van Newcastle |
Het is aanlandige wind en voor Hartlepool staan stevige
golven. We maken ons zorgen over de aanloop. Gelukkig doven de golven snel uit
als we naderbij komen. De aanloopgeul is heel smal met een geleidelicht dat je op 308 graden moet aanvaren en geen bebakening. Best spannend. Dan komen we in een sluis waar we
hartelijk welkom worden geheten. Dat is hartverwarmend in de stromende regen.
Eenmaal afgemeerd, kruipen we lekker in de kajuit, hangen de
natte zeilpakken te drogen en zetten de verwarming aan.
’s Avonds zien we op TV de superspannende Olympische
hockeyfinale Nederland - Groot Brittannië, met Engels commentaar. Helaas winnen
de Britten met shoot-outs. Ach, zilver is ook mooi.
20 augustus: Hartlepool verkennen
 |
| De Coastgard oefent in de sluiskom |
Er is veel wind vandaag en morgen lijkt het beter te worden. Laten we onszelf niet pesten! Hartlepool moet een aardig plaatsje zijn en dus gaan we dat maar eens
verkennen. We gaan op weg naar het museum. Als we langs de sluis lopen, is de
Coastguard in de sluiskom demonstraties
aan het geven met het binnenhalen van drenkelingen. In Nederland heeft de
Kustwacht geen mensen in dienst die zelf reddingen uitvoeren, dat doet de KNRM.
Hier dus wel. Ze hebben aardige technieken om een gewonde op een stretcher
binnen te halen. Opvallend is dat alle gewonden erg vrolijk kijken.
 |
| Gezicht op de museumwerf vanaf de Iskander |
Het museum ligt aan de havenkom en bestaat uit twee delen, het
Hartlepool Museum (gratis) en het Royal Navy Museum, met een kade met oude
huizen en een tall ship. Wij bezoeken alleen het eerste, omdat we ook het
plaatsje nog willen zien. Indrukwekkend is de tentoonstelling over de Duitse
aanval op Hartlepool in december 1914, aan het begin van the Great War, waarbij
115 burgers omkwamen, en het gedeelte over de slag bij Jutland in mei-juni
1916, waar zowel de Britten als de Duitsers verrast werden door de grote
tegenstand, waardoor het een gigantische zeeslag werd met zo’n 8500 doden,
waarvan meer dan 6000 aan Britse kant. In de buurt van Jutland liggen nog
verschillende wrakken.
Als we naar de historische kaap willen lopen, blijkt de
afstand groter dan voorzien, dus halen we de fietsen op. Inmiddels regent het.
Ik merk dat ik daar wel tamelijk genoeg van krijg!
 |
| De Sint Hildakerk torent boven de huizen van Hartlepool uit |
 |
| Op de fiets verkennen we Hartlepool |
De fietstocht gaat eerst door het uitgebreide havengebied en dan door troosteloze jaren 60-wijken. Is dat het historische stadje dat zo wordt
aangeprezen? Gelukkig wordt het beter als we op de kaap zelf komen. De St. Hildakerk
torent boven de huizen uit en valt op door de lengte van het schip. Op een
pleintje zijn groepjes jongeren en zelfs een hele familie Pokemons aan het
zoeken.
Met een omweg via het nieuwe West Hartlepool gaan we terug naar de Iskander. Best
een aardig stadje, maar dan moet het wel beter weer zijn.
 |
| De oude kade van Hartlepool |
