16 t/m 22 juni: Uitrusten in A Coruña voor de grote oversteek

 16 juni: Uitrusten in A Coruña 

De kade van de Porta Real

‘S Ochtends wandel ik langs de haven en de enorme visafslag naar Pombo, - een bijzonder uitgebreid tagrijn, als ze het hier niet hebben, bestaat het niet -,  om metalen veren om de schokken op de landvasten op te vangen te kopen. Ik kijk mijn ogen uit naar de bedrijvigheid, het drukke verkeer, de leuke parkjes en prachtige jugendstilpanden, - modernisma heet die stroming in Spanje -, tussen de fantasieloze flatgebouwen. In de winkel staat een vrouw die slecht Engels spreekt, maar met handen en voeten en een tekenblokje komen we eruit.

Het gebouw van de Spaanse televisie is een waar paleisje!

Rozetuin en gouvernementsgebouw van Galicië 

Sandwich primavera

Terug bij de Iskander staan de monteurs net hun gereedschap in te pakken. Ze hebben de accu’s nogmaals nagemeten en zijn tot de conclusie gekomen dat de accu’s en de dynamo goed zijn, maar dat de accumeter een onjuiste stand aangeeft. Lastig als je onderweg op zo’n instrument wilt vertrouwen. We bespreken hoe we dat het beste kunnen omzeilen. 

‘S Middags verkennen we de stad. Omdat het nog siësta is, gaan we lunchen bij een cafeetje in een parkje en daarna wandelen we naar de Santa Margaritaheuvel waar het planetarium staat in een groter park. Opvallend is hoeveel koelte die parken brengen. 
De Galiciërs zijn heel behulpzaam. We hoeven maar zoekend op de kaart of rond te kijken, of ze vragen of ze kunnen helpen. Zo ook een man als we het Santa Margaritapark uitkomen en ons oriënteren om terug te gaan. We hebben zijn hulp niet echt nodig, maar hij weet van geen wijken. Eerst stuurt hij ons naar het strand, maar als duidelijk wordt dat we naar de haven moeten, legt hij dat omstandig uit. Minstens drie keer wordt de boodschap herhaald, om zich ervan te vergewissen dat we het goed begrepen hebben. Dan stelt hij zich voor als Luis en vraagt hoe we heten. En passant meldt hij nog dat de burgemeester van A Coruña zijn zuster is. We hebben zojuist dus met een heel belangrijke burger van deze stad gesproken. Als we dat maar beseffen!
Daarna halen we een koffietje bij een panaderia. Een uitstekende cafe con leche uit de espressomachine voor € 1,20. In Nederland betaal je in een schoolkantine meer voor een slechtere koffie! 

Steigerborrel van de Azorengroep

Terug bij de boot is er een steigerborrel van de Toerzeilers Azorengroep waar we gezellig de ervaringen over de overtocht over de Golf van Biskaje en de plannen van het vervolg uitwisselen. Een deel van de groep wil van hieruit direct naar de Azoren. Anderen willen eerst via de ria’s naar Lissabon. Wij weten het nog niet. Wat wel duidelijk wordt is dat iedereen zijn mindere momenten op de Golf heeft gehad. Op de Essequibo zijn ze met zijn drieën behoorlijk zeeziek geweest, maar de Azoren is nog steeds hun reisdoel. Op de Sark is de vaarboom overboord gegaan in een onhandig moment, vertelt Elsa met een brede glimlach. Maar elk nadeel heb zijn voordeel: nu hoeft Jaap niet meer op het voordek voor die enge manoeuvre.

17 juni: Santiago de Compostela 

De kathedraal op het centrale plein in Santiago de Compostela

Detail: Sint Jacobus

We gaan naar Santiago de Compostela, het bedevaartsoord dat het einddoel is van de pelgrims die de ‘camino’ lopen. Vanuit heel Europa komen ze. Lang geleden hebben we op een kampeervakantie een aantal plaatsen van de route aangedaan, maar bij Burgos zijn we toen naar de noordkust gereden. Nu dus per trein vanuit A Coruña. Die missen we nog bijna, omdat het heel omslachtig blijkt om een kaartje uit de automaat te kopen.
Eenmaal aangekomen volgen we de mensen die de stad inwandelen. Naarmate we dichter bij de oude stad komen, neemt het toeristisch gehalte toe, met overal winkeltjes met religieuze souvenirs: sint-jakobsschelpen, beeldjes, medailles, kettingen en oorbellen. Je kunt het zo gek niet bedenken. In het centrum gekomen, zijn we onder de indruk van de robuuste kerken en kloosters. Op het grote plein voor de kathedraal worden de arriverende pelgrims onder luid gejuich onthaald. Iedereen zit op de grond. Overal liggen stapels rugzakken en wandelschoenen. Er heerst een feestelijke sfeer. We bezoeken eerst het klooster van San Martin, waar nog steeds een seminarie is.  De gebouwen dateren uit de 11e tot 14e eeuw, in laat-romaanse stijl, maar de enorme barokke altaren en koren zijn uit de 17e eeuw. Ze zijn uitbundig, over the top, versierd met veel houtsnijwerk en goud. Hoeveel mensen moeten hier niet aan gewerkt hebben? En hoe is al deze weelde ooit gefinancierd? Over de ruggen van heel veel arme mensen waarschijnlijk.

Het interieur van de kathedraal

Het altaar in zilver en goud

Sint Jacobus

Detail

Pelgrims arriveren bij de kathedraal

Maar we genieten van de optimistische sfeer die hier heerst. In de crypte, onder de kathedraal staat de schrijn met de resten van Sint Jacobus. Op de trap zit een vrouw, duidelijk een pelgrim, te bidden. Ze lijkt volledig in trance. Te veel paddo’s gegeten volgens Jan Willem.

Die zijn niet meer nodig

Vandaag is onze dochter Sophie jarig, maar we kunnen haar pas in de middag feliciteren, omdat ze op Curaçao aan boord van de ZMs Groningen is. We proberen te zonder succes te appen op een terras. Op de terugweg in de trein bellen we via Whatsapp met haar. De officiële patrouillemissie is succesvol beëindigd (met een aantal drugsvangsten). De komende twee weken leveren ze een bijdrage aan de Nederlandse film ‘Invasie’, die hier wordt gedraaid. Er doen bekende acteurs mee zoals Gijs Scholten van Asschat en Fedja van Huët. Vanmiddag heeft ze een briefing. Vanuit de Marine is ze verantwoordelijk voor de planning. Afwisselende baan heeft die dame!

Jan Willem aan de tapa’s

Appel van sint Jacobus

18 t/m 20 juni: Deining, klussen en foerage voor minstens een week

Die zaterdag gaat de discussie op de steiger vooral over ‘wanneer kunnen we vertrekken?’, - woensdag lijkt een goede dag -, en over of we wel of niet eerst langs de Spaanse ria’s tot aan Lissabon gaan. Inmiddels is ons wel duidelijk dat de windrichting waarschijnlijk minder gunstig is als je vanuit Lissabon oversteekt en dat je mogelijk met de planning in de problemen komt. Elsa en Jaap komen met ‘pasteles de nata’ langs om ons te overtuigen om met de anderen direct naar de Azoren te varen. Die ria’s zijn nou ook weer niet zo bijzonder, zegt Elsa en bovendien kun je daar gemakkelijk volgend jaar weer heen. Of misschien op de terugweg. En de Azoren wil je echt niet missen. 

Fietsers tijdens de triathlon in A Coruña op de kade bij de haven

Op de kade is de triathlon aan de gang. Het is een grootst evenement. En is een parcours uitgezet en er zijn heel veel verschillende categorieën. Het begint met de jongste jeugd en in de avond zijn de echte cracks aan de beurt. Een omroeper schalt de hele dag over het terrein en de aangrenzende haven om ons op de hoogte te houden van de ontwikkelingen. Helaas verstaan we er niets van.

Tentoonstelling met stofontwerpen
van beroemde kunstenaars

‘S Middag bezoeken we de Fundaciòn Barrié. In een groot zakelijk uitziend kantoorgebouw is een tentoonstelling van stofontwerpen door beroemde kunstenaars. Heel veel verschillende kunstenaars hebben zich daarmee bezig gehouden, zoals Picasso, Mirò, Vasarely en Andy Warhol. Er is nog een expositie van de Galicische schilder Francisco Llorèns, die onder andere prachtige portretten heeft gemaakt. Een cadeautje dat we hier zo tegenaan gelopen zijn.

Een overzicht van de tentoonstelling
(je mocht er niet fotograferen)

Die avond probeer ik mijn blog te posten. En dat blijkt zoals altijd meer werk dan gedacht. 

Onze nieuwe trekveer aan de landvast (link)

Jan Willem is druk met het schiemannen van de lijnen aan de schokveren die we hebben gekocht. En gaat een stuk pvc-slang om de lijn heen, die hem moet beschermen tegen het doorslijten. Als hij er een klaar heeft, hangt hij hem direct op zijn plek. In de loop van de nacht gaat het harder waaien en neemt de deining toe. We hebben er meteen voordeel van. Nadeel is dat de boot als een klankkast werkt. In het vooronder, waar ons bed is, horen we het geluid van het rekken en krimpen van de veren, dat via de gespannen lijnen op de boot wordt overgebracht. Het is een behoorlijk kabaal en in de vroege ochtend komt van slapen niet veel meer.

Zondag lopen de gehandicapten in diverse categorieën: blinden met begeleider, mensen die armen of benen missen. Ook zijn er landenteams vanuit de hele wereld.
‘S Ochtends maak ik een aquarel en Jan Willem gaat naar Leon van de Eaumega om ten leren van zijn ervaring met de Hydrovane. 
De deining is nog steeds erg onstuimig en de veren doen hun werk uitstekend. Op het lawaai na dan. De boot beweegt veel, maar zonder abrupte schokken. 

De Oekraïense boot die hier al een jaar in de haven ligt

Elke haven heeft wel zijn bijzondere exemplaren. In deze haven ligt een kleine boot met een enorme bende aan boord. Er woont een Oekraïens gezin, vader, moeder en drie kinderen. Later begrijpen we van een kennis dat ze er in mei 2021 ook al waren. Hoe moet je leven op zo’n boot en waarom zijn ze hier?

Geen idee. 

Lijk in de haven….

… met alles wat groeit en bloeit

Naast onze boot ligt een van de lijken uit de haven. Een uitbundige vegetatie heeft ervan bezit genomen. Dat ie nog niet zinkt is een wonder. 

Torre de Hercules, een van de oudste 
nog werkende vuurtorens van Europa

De mooie straatlantaarns langs de boulevard
kunnen wel wat onderhoud gebruiken

Emailleerwerk op de voet van de balustrade

‘S Middags wandelen we naar de Torre de Hercules, een van de oudste vuurtorens ter wereld.  Als we naar de toren willen klimmen belanden we in een fikse regenbui met veel wind. Gauw keren we om en gaan schuilen een echt Spaans cafe, met formica tafeltjes. De TL-buizen zijn inmiddels vervangen door LED-spots. Langs de kust zien we de deining op de rotsen kapotslaan. De kracht van het water is enorm. In de verte ligt de ton, waar we langs zijn gevaren bij onze aankomst. Toen konden we de kust niet zien vanwege de mist.

Detail straatlantaarn

Detail straatlantaarn

Die avond komen Pauline en Torwald van de Essequibo langs. Het gesprek gaat over kinderen, over ontwikkelingswerk in de tropen en natuurlijk over techniek aan boord. Torwald heeft zijn Iridium Go satelliettelefoon al aan de praat, compleet met e-mail en weerinformatie. Jan Willem krijgt tips over hoe hij die in kan richten. 

De netjes met groenten en fruit zijn
gevuld voor de oversteek

We slapen op de bank en in de achterkajuit vanwege de herrie van de veren. Als het halverwege de nacht rustiger lijkt te worden zoeken we ons eigen bed weer op.
Maandagochtend regent het pijpenstelen. JW gaat naar het palaver op de Spazio, waar de weerinformatie wordt doorgenomen. Het plan is om dinsdag, morgen dus, al te vertrekken. ‘S Middags regelt JW de iridium in, wat langer duurt dan gedacht, en ik maak mijn aquarel af. We foerageren we bij de lokale supermarkt. Met twee rugzakken en twee tassen komen we weer aan boord. Eten voor minimaal acht dagen, vooral veel verse groeten en fruit, maar ook gemaksvoeding zoals good noodles. Altijd weer een kunst om alles een plekje te geven!
Bijna klaar voor de grote overtocht…

Een mariachi-orkest verrast ons op straat (link)

Op onze laatste avond eten we bij een klein restaurantje in de stad. Het is een eenvoudige doch uitstekende maaltijd met tortilla, gemengde sla en tarte de la abuela (grootmoeders taart) toe. Inclusief bier en koffie zijn we 24 euro kwijt. Als we het restaurant uitkomen staat op straat een mariachi-groep te speler. Wat een sfeer brengen die jongens!

21 en 22 juni: De grote oversteek….

Markante toren, bij het vertrek uit A Coruña 

‘S Ochtends moeten er nog wat boeken gedownload worden op de e-reader, boterhammen gesmeerd, etc. We gaan nog even langs bij de ‘Optie’ om afscheid te nemen. En ook nog check en dubbelcheck van de zeilvoering. Eindelijk het gevoel dat we helemaal klaar zijn. Alle anderen zijn al lang weg als wij losgooien. We zijn de laatste en hebben daarom geen haast. Eerst gaan we de in de andere haven de dieseltank aftoppen. En dan zijn we echt vertrokken met zeven tot acht dagen varen voor de boeg. We motoren de baai uit en dan gaat het zeil omhoog. In de nacht zakt de wind in, de motor moet erbij en in het aardedonker zetten we een dubbel rif om het klapperen van het zeil tegen te gaan. Gelukkig kunnen we in de loop van de ochtend weer zeilen en ik moet zeggen, objectief gezien gaat het heel voorspoedig. We varen halve wind en maken flink tempo, steeds rond de 7 knopen.

Zonsondergang op de oceaan

Maar ik krijg hoofdpijn en wordt zeeziek. Alweer! De derde keer deze vakantie, terwijl ik er vroeger nooit last van had. Eerst wil ik het mezelf niet toegeven, maar op een gegeven moment is er geen ontkennen aan en vertel ik het aan Jan Willem. Dan bekent Jan Willem dat hij zo’n verre tocht eigenlijk helemaal niet leuk vindt. Komt dat door mijn zeeziekte? Nee, dat niet, maar het helpt natuurlijk niet. Dit gaat over, straks zal het vast weer leuker worden, probeer ik nog. Dan zet de zeeziekte in volle hevigheid door en hang ik kotsend over de pot. En dan is het besluit daar: we keren om!
Natuurlijk gaat zo’n beslissing gepaard met gevoelens van spijt en verdriet, we zijn immers maanden bezig geweest met de voorbereiding, maar de opluchting overheerst. Het gemoed klaart op met het vooruitzicht over anderhalve dag weer in A Coruña te liggen. En zo’n beslissing biedt ook weer nieuwe kansen.