Zomer 2019 - 9 t/m 14 juli: Verder naar het westen langs de Engelse Zuidkust

9 juli – Naar Yarmouth en the Needles

Een oude en een nieuwe uitkijktoren langs de rivier

Vroeg vertrokken om van de stroom te profiteren, al om half acht ontbijten in het zonnetje op de rivier, terwijl we genieten van het uitzicht. Aangekomen op de Solent hijsen we de zeilen en kruisen naar Yarmouth, de westelijk gelegen haven op het eiland Wight. Het is maar een kort tochtje, om elf uur meren we alweer af.

Op de reddingsboot van de RNLI

‘s Middags nemen we de bus naar de Needles. 

Maar eerst nog brengen we een bezoek aan de reddingsboot van de RNLI, die open dag heeft. Gul als we zijn schenken we ze onze oude briefjes van ponden, die zij nog wel te gelde kunnen maken en wij niet meer. 

Met de bus over het eiland Wight naar The Needles

De bustocht op het bovendek van een open dubbeldekker is een soort rollercoaster. Vanaf The Needles wandelen we over de heuvels naar het monument van Tennyson op Tennyson Down, dat op de hoogste heuvel van Wight blijkt te liggen. Meer Tennyson High dus. Het uitzicht is er adembenemend.

Op de foto bij The Needles (en toen was de batterij op)

Terug in de haven zijn er twee  schepen naast ons komen liggen, zodat we nu vast liggen in een hoekje van twee steigers.  Jan Willem haalt nog een lekker brood bij de lokale bakker, veel beter dan die kleffe Engelse broden uit de supermarkt. En verder hebben we veel discussie over onze volgende bestemming: wordt het Alderney of de Engelse zuidkust? In elk geval wordt het morgen vroeg op.

10 juli – Naar Weymouth

Vertrokken uit Yarmouth, varen we langs Wight richting Needles

4,5 knopen stroom mee bij The Needles!

St.Albans Head

We hebben gekozen om westwaarts langs de Engelse zuidkust te varen en staan nog vroeger op dan gisteren om zo lang mogelijk van de stroom te profiteren. Zeven uur vertrekken we en prutsen we onszelf met hulp van de buren uit het hoekje tussen de andere boten vandaan. Ook vandaag moeten we weer kruisen. Dat is nu eenmaal meestal het lot van de zeiler die naar het (zuid)westen wil. Maar we moeten niet klagen want het is ook vandaag weer prachtig weer.

Op St. Albans Head wappert de rode vlag als
waarschuwing voor de schietoefeningen bij Lulworth

Na St. Albans Head dreigen we in de firing zone van Lulworth Cove terecht te komen en worden we door een wachtschip opgeroepen om onze koers te verleggen. Er zijn twee wachtscheepjes en die hebben het maar druk met al die zeilers, die zich van niets bewust zijn. Ze kunnen beter een dag met regen en windkracht teveel kiezen voor hun schietoefeningen.

Schepen voor anker in de baai van Weymouth,
wachtend op lading

Het is een behoorlijke omweg en uiteindelijk krijgen we ook nog de stroom tegen. Rond drie uur ’s middags meren we af in het leuke vissersplaatsje Weymouth. De Iskander ligt als derde schip gestapeld en, verrassing, langs de kade ligt de Kwinte van Wim en Mieke, die we nog kennen van ons rondje Engeland drie jaar geleden. 

Klok op de boulevard in Weymouth

Overal langs de boulevard staan mooie overkapte banken

Sophie en ik wandelen het stadje in naar het strand aan de andere kant van het centrum. Als we terug komen zit Jan Willem met Wim op de Kwinte aan het bier herinneringen op te halen. Alleen het leugenbankje ontbreekt nog.

In de 19e eeuw kwam King George naar Weymouth om heilzame baden te ondergaan, vandaar het Royal Hotel

11 juli – Naar Salcombe

Vertrek uit Weymouth om half zeven 'sochtends

Vier knopen stroom mee!

Nog een half uur eerder opstaan dan gisteren. Is dit vakantie? Als zeiler wordt je door de getijden geleefd, zeker als je een behoorlijke afstand wilt afleggen. Maar de ochtenden zijn wel prachtig. Ook vandaag is het weer zonnig, maar het eerste deel van de tocht is er wel te weinig wind. Gezien onze ambitie, Dartmouth of Salcombe (65 Nm), gaat de motor aan. We beginnen met langs de beruchte Portland Bill te varen. Bij harde wind moet je hier niet zijn en ook nu kolkt het water al van de stroom.

Kolkende stroming bij Portland Bill

Je kunt bij rustig weer vlak langs de vuurtoren varen. 
Het is de bedoeling dat je de bovenkant van de obelisk 
in het verlengde van de top van de vuurtoren ziet. 
Wij varen dus nog niet dicht genoeg bij de kust.

In de verte zien we cumulus bewolking aan de horizon. Als we deze peilen liggen deze wolken precies boven Guernsey en Alderney, ongeveer 50 Nm weg. Zo peilden de zeelui in het verleden, voor het GPS-tijdperk dus, hun bestemming.

Onderweg ziet Sophie dolfijnen. Ze komen dichterbij, duiken onder het schip door en zwemmen verder. Een ontmoeting, te snel voor een foto.

’s Middags komt er wind en kan de motor uit. Met zuidwesten wind moeten we alweer kruisen en in de loop van de middag gaat ook nog de stroom tegenstaan. Het is allemaal verre van efficiënt. Effectief zijn we twaalf zeemijl in vier uur opgeschoten. Zo zijn we vanavond om tien uur nog niet in Salcombe. Dus motorsailen we de laatste vijftien mijl naar de Salcombe. Ondertussen eten we  quiche en groente uit de oven. Als we in Salcombe de rivier opvaren genieten we van de mooie heuvels en buitenhuizen. We slingeren tussen alle boten en bootjes door. Rond half acht maken we vast aan een mooring. We genieten van de stilte en de prachtige avond.

Volstrekte rust aan de mooring in Salcombe

12 juli – Naar Plymouth

Het mooie plaatsje Salcombe wordt gezien als de Rivièra van Engeland

Vandaag mogen we uitslapen. Onze bestemming Plymouth ligt op 20 Nm, een kippeneindje vergeleken met de eerdere tochten. Als we van de mooring losgooien en de rivier afvaren zien we voor ons een gekrioel van zeilboten die wedstrijden aan het varen zijn. Hun rakken de hele rivier te beslaan en het is volstrekt onduidelijk hoe we daar langs moeten. Gelukkig is er aan de rechterzijde van de rivier, vlak langs het stadje een fairway afgebakend waar we vrij baan hebben.

Krioelende zeilbootjes voor Salcombe, hoe komen we hier voorbij?

  

Het gaat er stevig aan toe!

In de riviermonding gaat het zeil omhoog en het wordt een heerlijke zeiltocht, hoog aan de wind kruisend naar Plymouth. Onderweg ziet Sophie alweer dolfijnen en helaas zijn we opnieuw te laat voor een foto.

De HNLMS Friesland oefent voor de kust bij Plymouth

We zien het schip ook op de plotter

In Plymouth zal Myrthe, de vriendin van Sophie, voor het weekend aan boord komen. Zij is met het Kon. Marineschip ZNLMS Friesland samen met de Britse Marine aan het oefenen. Op een gegeven moment zien we het schip in de verte, Sophie herkent het silhouet, en ook horen we een oproep om uit de buurt van haar positie te blijven in verband met een life firing exercise. Even later horen we Myrthe een bootje oproepen dat in de weg ligt. Leuk om de reden van ons bezoek aan Plymouth over de marifoon te horen.

Voor de haven van Plymouth ligt een grote breakwater met daarachter een immense voorhaven. Als je denk dat je er bijna bent  moet je nog minstens een half uur verder. We meren af in Sutton Marina, die vlakbij de oude stad ligt. In de loop van de avond stapt Myrthe aan boord. Gezellig!

13 en 14 juli – Weekend in Plymouth

De oude haven bij de wijk Barbican

Met uitslapen, een wasje draaien en chillen brengen we de zaterdagochtend door, om daarna de oude stad te verkennen. 

Powerboat races voor Plymouth

Vanaf Hoe Park, boven de citadel, heb je een fantastisch uitzicht over de baai. Daar is het een drukte van belang met sloeproeien, zeilwedstrijden en powerboat races.

Prachtig uitzicht over de Plymouth Sound vanaf The Hoe

Genieten van het uitzicht

Afternoon tea op zijn Engels is niet te versmaden

We lunchen met een high tea in de Tudor Rose Tearooms and Gardens.

En de zondag wordt helemaal een rustige dag: filmpje kijken, bloggen en foerageren. Vanavond gaat Myrthe weer naar haar eigen schip. En morgen vliegt Sophie vanaf Exeter terug naar Nederland  en gaan wij oversteken naar Aberwrach’ of Cameret in uiterste westen van Bretagne.

Zomer 2019 - 3 t/m 8 juli: Van Andijk naar Southampton

3 juli – Van Andijk naar Den Helder

Ja dat hebben we. Over 8 weken zijn we weer terug!

Aalscholvers, ze zitten ook overal.

Vertrekken is altijd lastig. Eigenlijk wilden we al twee dagen eerder weg, maar er zijn altijd dingen die nog  moeten, dingen die je vergeten bent en dan is er ook nog de blijkbaar onvermijdelijke afkickhoofdpijn aan het begin van de vakantie. Maar woensdagochtend kunnen we dan toch eindelijk gaan. We beginnen rustig, met Den Helder als doel voor de eerste dag.

Wandelaars op het wad bij laag water

Eenmaal vertrokken vallen de mededelingen van de Centrale Meldpost IJsselmeer op over sluizen die ‘tot nader bericht geblokkeerd zijn vanwege een calamiteit’. Het begint met de sluis bij Kornwerd en er volgen er nog twee. Het waait het toch niet zo hard dat je allerlei toestanden zou verwachten. Het nader bericht zullen we nooit horen. Wij varen gelukkig via Den Oever.

Op de Waddenzee zien we een groot aantal drooggevallen klippers, terwijl de opvarenden over de platen wandelen. Zoveel zagen we er nog nooit.

Veel klippers op het wad

Als we Den Helder naderen, krijgen we een telefoontje van Sophie.  We zijn gespot door de HNLMS De Ruyter, waar Marijn, een vriend, op de brug staat. Om vijf uur meren we af in de KMJC. We hebben vrijwel de hele tocht kunnen zeilen.

’s Avonds zoeken we de jachtclub op voor de WK halve finale van de Oranje Leeuwinnen tegen Noorwegen. Helaas hebben ze er geen TV. Dan maar terug naar de boot en daar kijken. Gelukkig winnen we en kunnen we rustig gaan slapen.

De meeuwen eten mee

4 en 5 juli – Van Den Helder naar Ramsgate

Achtervolgd door de de Ruyter

Vandaag begint de eerste tocht waarin we een nacht doorvaren. We beginnen met wachtlopen na  het avondeten.

Bij het uitvaren ligt daar weer de HNLMS De Ruyter, die waarschijnlijk ‘tussen de groene  banken’ vaart. Hij draait bij en komt recht op ons af, met Marijn op de uitkijk. Wat een groot schip! Een tijdje later horen we via de marifoon dat de Marine schietoefeningen gaat doen.

De Ruyter op de AIS

Marijn houdt ons in de gaten

We varen door de windmolenparken bij Egmond en IJmuiden. Dat mag sinds vorig jaar. Het gaat prima maar vraagt wel concentratie.

Door het windmolenpark Amalia

Bij IJmuiden zien we de Zeerob op de plotter. We hebben met Robert en Dianne afgesproken om elkaar te ontmoeten in Ramsgate. Ze zitten zo’n 12 mijl achter ons.

Het hoogtepunt van onze tocht speelt zich af in de zuidelijke Noordzee, in de buurt van het Princess Channel. De wind is inmiddels gaan liggen en de motor staat aan. En dan worden we opeens omringd door een grote groep dolfijnen, die rond het schip aan alle kanten uit het water springen. Ze snuiven flink en slaan met hun staart op het water. Is dat een soort machogedrag? Wie het weet mag het zeggen. Er zijn ook jongen bij, die vlak naast hun moeder zwemmen. Minstens een uur blijven ze bij de Iskander, terwijl wij de snelheid terugbrengen naar vier knopen.  Maar we willen niet te laat aankomen, dus gaat de motor weer harder en de dolfijnen gaan hun eigen weg.

Dolfijnen! Klik hier voor filmpje!

Nogmaals dolfijnen en nog een filmpje

We naderen Ramsgate en de gastenvlag gaat in het stuurboordwant

’s Avond in Ramsgate drinken we een borrel met Rob en Dianne.  Het is zo gezellig dat we de foto’s vergeten. Wij zijn nog niet van de selfiegeneratie.

6 juli – Dagje Ramsgate en Margate

De boulevard in Margate met het Turner Contemporary Museum

William Turner was here

We blijven een dagje liggen. Margate ligt ‘om de hoek’ en is de plaats waar de schilder William Turner een groot deel van zij oeuvre heeft geproduceerd. Wij zijn benieuwd naar wat hem daar aantrok en nemen de bus erheen. Het is een aardige badplaats met een gezellig strandleven en er is een William Turner Contemporary Museum, waar overigens geen schilderij van de goede man te bekennen is. De enige aanwijzing die wij in Margate over hem vinden is een bordje over een school die hij bezocht zou hebben. Het museum bevat een  fototentoonstelling over de kust en het strandleven.
Terug in Ramsgate vieren we de verjaardag van Rob, tenminste, zoals hij zelf zegt, als we het met hem uithouden tot na twaalven, want hij is de volgende dag pas jarig. Dat lukt, en ook nu wordt het zo gezellig dat we de selfies vergeten.

Strandleven in Margate

7 en 8 juli – Naar Southampton

We naderen the white cliffs of Dover

Dover Castle

Rob en Dianne gaan in één keer naar Falmouth, om van daaruit over te steken naar Noord-Spanje. Hoewel wij ook van plan zijn die kant uit te gaan, hebben we, na het nodige app-verkeer met Sophie, afgesproken dat zij in Southampton opstapt om een weekje mee te varen.

Het vuurtorentje van Beachy Head is nog best groot

Vermeldenswaard is dat vanaf Ramsgate gedurende ruim 12 uur stroom mee hebben. Jan Willem twijfelt aan de kalibratie van het log, maar volgens mij doet hij dat altijd in de buurt van Beachy Head.

Beachy Head in het avondlicht

Cruiseschip op de Solent

In de Solent wordt het drukker met vracht- en cruiseschepen. En een tanker die aanmeert bij een olieterminal op de River Itchen, die naar Southampton leidt.

Aan het begin van de Solent staan deze verdedigingswerken,
de zogenaamde Nab Towers

Is dit een buitenhuis of een College for the upper class?

Aan onze  stuurboordzijde zien we leuke optrekjes,  en een grasveld met open zeilbootjes. Het lijkt wel bij een of ander elitair college te horen.

Dit kerkje lijkt bij het kasteel te horen.

Vergeleken met de jachten die in de Ocean Village Marina in Southampton liggen,hebben wij maar een klein bootje

Wandelen langs de stadsmuren van Southampton

We meren rond tien uur ’s ochtends af in de Ocean Village Marina. Ik moet zeggen dat het een nieuwe en bijzondere ervaring is  om veruit het kleinste schip in de haven te zijn, in elk geval in het gedeelte van de marina waar wij liggen, waar de ene motorcruiser nog groter is dan de andere. Alles is hier luxe, vooral het havengeld.

85 voet!

Sophie vaart mee!

  Al gauw stapt Sophie, die vanaf Schiphol is komen vliegen, aan boord. Na de lunch, - niet met honger gaan shoppen -, verkennen we samen de stad. We belanden in het centrum vol met lelijke filialen van grote winkelketens. Handig voor de boodschappen maar verder niet verheffend. Op onze terugweg lopen we langs de stadsmuren, door een iets aantrekkelijkere wijk, maar Southampton is nou niet bepaald de citytrip  die ik aan vrienden zou aanbevelen.