8 t/m 15 juni: Vanuit Cherbourg over de Golf van Biskaje

 8/9/10 juni: Rustdagen in Cherbourg

Het idyllische park Emmanuel Liais in Cherbourg

Standbeeld van Emmanuel Liais, ooit burgemeester van Cherbourg

 

Als wij om 11 uur ons bed uitkomen en de boot verplaatsen naar een box met verbinding tot de wal, ligt de Optie er ook. Later horen we dat ze om 8 uur die ochtend zijn binnengelopen en tot zeker 10 uur hebben zitten borrelen.
We maken er een rustige dag van, kletsen bij met de andere Azorengangers in de haven, draaien een wasje en werken het blog bij.  
Jan Willem haalt met hulp van Robert de radarpaal naar beneden om de contacten te controleren. Uit eerdere ervaringen weten we dat het hem vaak in de contacten zit. Maar controle daarvan lost helaas niets op. Morgenochtend maar eens bellen met B&G.
De volgende ochtend komen we langzaam op gang. JW belt met B&G Nederland over de radar en vervolgens met een dealer hier in de buurt. Ja, ze hebben een expert, maar die is pas over een week of vier terug van vakantie. Dat schiet niet op. Gelukkig beschikken we nog over AIS. Ik ga even buurten op de ‘Sark’, de klassieke kits van Jaap en Elsa. Stoer schip met heel veel ruimte! ‘s Middags de stad in voor wat boodschappen en vervolgens naar de borrel op de ‘Optie’. Daar zijn vier bemanningen verzameld. De ‘Optie’ en de ‘Ora’ hebben bedacht om de volgende ochtend naar Camaret, bij Brest te gaan. Samen met de Sark wachten wij nog een dag vanwege de voorspelde zeer hoge deining morgen en gaan zaterdag 11 juni in een keer naar A Coruña te varen, een tocht van vijf dagen. 
Op 10 juni bereiden we die overtocht voor. We maken schoon schip en doen de laatste klussen. Voor de foerage halen we heerlijke happen bij een excellente traiteur, die we al eerder hebben ontdekt: ‘langue de boeuf au sauce piquante’ en ‘Lapin dans son sauce’. JW richt de Iridium Go in, een satelliettelefoon waarmee we op open zee kunnen bellen en SMS-berichten doorsturen. Ik publiceer het eerste blog van deze vakantie. Dat duurt langer dan gedacht en tekenen in de prachtige Jardin Emmanuel Liais schiet erbij in, maar ik loop er na het eten nog wel langs om foto’s te maken. ‘S Avonds drinken we koffie op de Sark om onze plannen af te stemmen. Jaap en Elsa willen vroeg weg, om nog te tanken op Guernsey. Wij vertrekken later.

11 t/m 15 juni: De oversteek over de Golf van Biskaje

Om kwart voor tien varen we af voor een tocht naar A Coruña, waarvan we verwachten dat hij zo’n 5 dagen gaat duren. Spannend, want zo lang hebben we nog nooit gevaren. Het is dus een mooie test voor de oversteek naar de Azoren. 

De Atlas, met vertrekkers Joost en Linde aan boord

Voordat we de zeilen hijsen varen we nog even langs bij de Atlas van Joost en Linde, die in de voorhaven voor anker liggen. Joost en Linde zijn een jong stel dat in mei gestart is met een rondje Atlantic. Ze hebben een oude Breehorn 37 gekocht en heel hard gewerkt om die op te knappen. Deze winter stonden ze tegelijk met ons aan de boot te werken, wij schuurden het onderwaterschip van de Iskander en zij schilderen hun Atlas. Het schip ziet er prachtig uit. We wensen ze veel succes met hun reis!

Nog even motorzeilen in het Bassin Napoléon

Dan hijsen we de zeilen. In het Bassin Napoleon zetten we de motor nog bij, maar zodra we dat verlaten gaat hij uit en voorlopig ook niet meer aan. Het gaat erg hard, bijna 11 knopen over de grond, want er loopt een fikse stroom mee langs de Normandische kust en de noordkant van Alderney.

De vuurtoren van Cap de la Hague, aan de Normandische kust

Het gaat hard met veel stroom mee

Relaxed genieten in het zonnetje

We varen relaxed hoog aan de wind tot aan het TSS Casquets bij Guernsey, waar we overstag gaan. Naar gelang het getij gaan we sneller of langzamer over de grond. Soms moeten we uitwijken voor een visser. En Frits, de stuurautomaat, doet het fantastisch. Ideaal omdat het geen stroom kost. Bovendien houden de windmolen en de zonnepanelen de energiebehoefte vrijwel bij. 

Ochtendgloren

Ondanks de zon is het behoorlijk koud. Het winterondergoed en zeilpakken blijven nodig. ‘s Nachts staat er een prachtige maan die de golven verlicht.

Sushi tijdens het borreluur

Couronne aux crevettes

Eten en drinken is onderweg erg belangrijk om fit te blijven. ik maak yoghurt in de Easy-Yo. Dat is een grote thermosfles, die je met kokend water kunt vullen en waar een pot in past waarin je melk met een paar lepels yogurt of fermenteerpoeder doet. Na 12 uur ververs je het kokend water en na 24 uur heb je yoghurt, waarvan je weer een beetje bewaart voor de volgende ronde.
Lunchen doen we met soep uit zak en boterhammen. Voor het borreluur hebben we elke dag iets speciaals gepland en daarna volgt een lekker hoofdgerecht. De eerste dag is dat sushi en pasta.  De tweede dag zalmpaté en ossentong van de traiteur en crème brûlée na. Voor de derde dag heb ik een couronne de crevettes. Omdat het harder is gaan waaien is uitgebreid koken lastig. We eten daarom bonenschotel van Hak met wraps en tomaat en komkommer. Chocolademousse na. De vierde dag is het rustiger en eten we de konijnenstoof van de traiteur met puree uit een pakje en wortelsalade. Wat dat betreft komen we niets tekort.

Na het eten is de eerste wacht van ongeveer 20 uur tot middernacht, de tweede tot ongeveer 4 uur ‘s ochtends en de derde tot 8 uur. We doen het wel ‘organisch’, dus al naar gelang we ons fit voelen soms wat langer of korter en een middagdut is ook een goed idee. Het aan- en uitkleden kost veel tijd op een schommelende boot. Je moet toch al gauw twintig minuten per persoon rekenen. Bij het wisselen van de wacht maken we steeds een thermoskan met heet water voor koffie, thee, hotchoc of cup-a-soup tussendoor. In de la onder de trap zitten lekkere tussendoortjes: kruidkoek, crackers, energierepen, snoepjes of potjes met good noodles.

De tijd komen we door met cd’s luisteren of boeken lezen, ‘s nachts op de e-reader, want die geeft fijn licht dat niet verblindt in het donker. De derde nacht probeer ik een luisterboek uit. Ook dat gaat goed. En natuurlijk met uitkijken en gewoon genieten van de zee, de golven en de dolfijnen als die zich aandienen. Voor het uitkijken gebruik ik een keukenwekker. Die zet ik op een kwartier en als hij afloopt kijkt ik goed rond en bekijk ik het beeld op de plotter. En de stand van de zeilen. Klopt alles nog? Moet ik maatregelen nemen? En daarna weer lezen of dutten, maar niet na eerst de wekker gezet te hebben.

Vuurtoren op de noordoostelijke punt van Ouessant

Een ruige zee bij de westkant van Ouessant

12 juni rond half negen ‘s avonds passeren we ten westen van Bretagne het eiland Ouessant buitenom.  Eerst belanden we in een veld wedstrijdboten, kleine boten van zo’n 6 à 7 meter, veel solozeilers. Daarna in een woeste golfslag. Een blik op de kaart leert ons dat het er opeens veel dieper wordt, een groot gat van 200 meter diep, terwijl het rondom zo’n 90 meter diep is. 

Het wedstrijdveld op de plotter

…en dit is wat je ziet

Hoge deining: op de golftop….

….en in het golfdal zie je slechts het topje van het zeil

De meeste bootjes varen solo

We zijn de wedstrijd bijna gepasseerd

Na Quessant zetten we koers naar Coruña. De wind valt nu ruimer in en er staat een hoge deining, waardoor de boot irritant gaat gieren. Het lukt ons niet om Frits goed in te stellen. Met de elektrische stuurautomaat gaat het beter, maar die verbruikt stroom. Het is niet anders.

Zonsondergang

Op 13 juni beginnen we met ‘s nachts een rif te zetten (zeil te verminderen), omdat het steeds harder gaat waaien en de boot heftig uitbreekt op de golven. De rust keert enigszins terug. Als de wind afneemt gaan de zeilen klapperen. Het is ook nooit goed. 

Jakobsladders bij het ochtendgloren

In de ochtend passeren we het punt waar de diepte van 100 meter naar 1400 meter en vervolgens naar 3000 meter gaat. Op dat moment komen er een paar dolfijnen rond de boot. En op afstand zien we opeens een fontein, een spuitende walvis dus. Twee keer spuit hij, nog even zien we zijn rug en dan is hij verdwenen. Jammer genoeg te snel voor een foto. 

In de loop van de dag trekt de wind aan en in de middag zetten we een tweede rif. De zee wordt behoorlijk ruig: hoge golven en een hoge deining. Dat zet ‘s nachts door tot een dikke 6 Beaufort, 25 knopen wind. Het is van dat weer dat je overdag spectaculair zou noemen, maar dat ‘s nachts best een tandje minder mag. In het maanlicht zijn de golven meer dan indrukwekkend. De boot doet het prima op de ruige zee. Nou, dan moeten wij er ook maar vertrouwen in hebben. We vragen het vrachtschip Silver Wind naar de weersverwachting. Voorlopig blijft het zo. Een kwestie van uitzitten dus, maar veel slapen doen we niet.
De 14e juni komen we erachter dat het gisteren onze trouwdag was. We waren te druk met het zeilen en het weer. Is dit wel leuk genoeg? Leuk genoeg om acht dagen achter elkaar naar de Azoren te varen? Niets moet, het is tenslotte vakantie en de Spaanse Ria’s zijn ook mooi. Nou ja, we zien wel. Later, als we napraten met de bemanningen van de andere schepen, blijkt dat we niet de enigen zijn die last hebben van dit soort gedachten.

We zien veel planken langsdrijven….

…. en heel veel dolfijnen

…. spelen uren rond de boot.

 De Spaanse vlag 🇪🇸 wordt gehesen in het stuurboordswant

De wind neemt af tot prettige proporties, het zeil wordt ontdaan van zijn reven en het wordt een prachtige dag met in de middag een hele groep dolfijnen die urenlang rond de boot blijft spelen. Zij kunnen er geen genoeg van krijgen en wij niet van hen. Hier doe je het voor! Maar een goede foto maken is echt nog een kunst. Er komen regelmatig lange planken langsdrijven. De verloren lading van een schip? Wie zal het zeggen. ‘s Avonds gaat de wind liggen. We strijken de zeilen en gaan op de motor verder. Die gaat helaas tot Coruña niet meer uit. 

Zonsondergang in de nevel

Aankomst in A Coruña in de mist

 

De laatste uren voor de haven komt daar ook nog mist bij, dat vraagt veel inspanning van degene  die uitkijkt. Uit de mist doemen de vissersboten op die op weg zijn naar de haven, De rotsen van de kust van Galicië zijn vrijwel niet te zien, maar wel het witte schuim van de golven die erop kapot slaan. Opletten dus. Na nog enkele bochten meren we op 15 juni om half tien af in de in Marina Real. Aan de andere kant van de pier meert een enorm cruiseschip af. Eerst lijkt het of het de marina in komt varen, maar zich op het laatste moment bedenkt, omdat de boxen niet zullen passen. We checken het op internet: Het is 347 meter lang, er kunnen 4500 passagiers op en er zijn 1300 bemanningsleden aan boord.

The Anthem of the Seas meert aan de andere kant van de kade af

Een klimmuur op het schip

Dit zijn geen trams maar reddingsboten

Maar die zijn in orde 

Monteurs meten de accu’s door

Op de accumeter zien we dat tijdens het motoren onderweg de accu’s nauwelijks is bijgelagen. Vervelend, want zoiets is een probleem op een lange oversteek. 

Jan Willem vraag bij de havenmeester naar een monteur. Die komt de boel doormeten, maar kan ook niet zo gauw een oorzaak vinden, De communicatie vindt plaats via google translate. We krijgen de opdracht de accu naar een ladingsgraad van 70% te brengen, dan komt hij opnieuw meten. 

 Nu eerst maar eens de stad verkennen. 

‘s Avonds druppelen de eerste Toerzeilers binnen en horen we hun verhalen.