4 t/m 10 juli: Van Kerrera naar Rona

4 juli: Een mooi tochtje motoren

Kasteeltoren aan de sound,  noord van Oban

We vervolgen vandaag onze tocht naar Tobermory, een plaatsje aan de noordzijde van het eiland Mull. Rechtstreeks is de afstand 24 zeemijlen. We hebben echter bedacht dat omvaren rondom het eiland Lismore een leuk alternatief is. Dat eiland ligt ten noorden van Kerrera en je passeert de zuidzijde ervan op weg naar de Sound of Mull. Lismore is een smal, langgerekt eiland dat zuidwest-noordoost ligt. Als je op het juiste moment vertrekt, heb je het hele traject de stroom mee.

De markante Connelbrug

Om kwart over elf varen we af. Hoewel er heel weinig wind staat hijsen we het grootzeil, maar de motor zal de hele tocht het grootste werk moeten doen. Eerst varen we langs de kasteeltoren, ten noorden van Oban gelegen

Het traject loopt naar het noorden door de Lynn of Lorn, aan de oostzijde van Lismore. Inderdaad staat de stroom al direct een halve knoop mee. Dat loop op naar twee knopen in het noorden van de Lynn of Lorn,waar het smal wordt en je tussen de eilanden en langs Appin Point gaat. Er valt genoeg te zien langs de route, onder andere de Connelbrug.

Het romantische Castle Stalker uit de zestiende eeuw

We varen nog wat verder door, om Castle Stalker te zien, een kasteel bekend van briefkaarten, stoer en romantisch, bij hoog water omringd door de zee. Alleen is dat niet het geval als wij er langs komen. Maar het blijft een prachtig kasteel.

Zeehonden en ganzen 

Steengroeve op het Morvern schiereiland

Ten noorden van Lismore ligt een klein eilandje met een heleboel zeehonden erop, die er al een tijdje liggen te zonnen. De jongen zijn helemaal donzig. Voorzichtig naderen we het eiland om foto’s te maken. Dit zijn de momenten waar we het voor doen!

Meer dan 200 meter diep, niet te geloven!

We gaan langs de westzijde van Lismore zuidwaarts door de Lynn of Morvern. Op het schiereiland Morvern is een grote groeve gelegen. Een eindje verder houdt de dieptemeter er mee op, maar even later doet hij het weer. Op het diepste punt is het water meer dan 200 meter diep. Dan draaien we de Sound of Mull in richting Tobermory, een schattig plaatsje met vrolijk gekleurde huizen langs de kade waar we rond half zes afmeren na een mooi tochtje motoren.

 

Een hapje couscous voor de lekkere trek

De gekleurde huizen van Tobermory

5 juli: Mendelsohn op Mull

Ook hier een whiskydistilleerderij

De dag gaat op aan huishoudelijke zaken en een wandeling door Tobermory.We kopen heerlijke fudge met whisky.

Deze week heeft op Mull het Mendelsohn Festival plaats. Mendelsohn heeft in 1829 een tijd op de Hebriden doorgebracht. Elke dag zijn er op verschillende locaties concerten door jonge professionals die hiermee uitvoeringservaring op kunnen doen. Om half acht ’s avonds is er een concert in het kerkje op de heuvel. Daar gaan we naar toe. We genieten van een mooi programma van kamermuziek van Schubert, Mendelsohn en Brahms. Dit zijn toch de krenten in de pap van zo’n reis. Vlak voordat het concert begint schuiven Margriet en Cees in onze bank. Zij zijn eind van de middag met hun Polyander aangekomen. Na het concert gaan we samen naar de pub om te genieten van een Tobermory whisky of een kop thee.

 

Gezicht op de jachthaven 

6 juli: Hoe een verregende dag toch een topdag wordt

Papegaaiduikers kijken in de stromende regen

Het beloofd een regenachtige dag te worden. Al we rond  half tien aan het ontbijt zitten is het nog droog, en klopt Cees van de Polyander op onze boot. Of we mee gaan met de rondvaartboot om puffins te kijken en naar Staffa, vertrek tien uur. Nou dat willen we wel, dus snel boterhammen smeren, tas pakken, wandelschoenen en zeilkleding aan. En dan horen we dat de boot nog een kwartier eerder vertrekt. Maar het lukt.

Met zestien knopen stuift de catamaran over de golven richting Lunga, een van de Treshnish Isles.

De boot meert af aan een drijvend ponton en neemt het mee naar de wal.

De boot meert af aan een drijvend ponton en vaart met ponton en al naar de kust om ons af te zetten. Op het eiland gaat de wandeling over grote keien en een glad modderpaadje omhoog. Daar zitten de papegaaiduikers met honderden op het vlakke stuk aan de rand van de klif. Ze zijn in het geheel niet schuw. Ze nestelen in holen in de grond, aan de rand van de klif is een compleet gangenstelsel ontstaan. Het zijn heel aandoenlijke vogeltjes. We raken niet uitgekeken, en ondertussen komt de regen met bakken uit de hemel. Dat is lastig foto’s maken.

Papegaaiduikers nestelen in holen boven op de kliffen (filmpje)

De basaltkolommen van de Collonade ondersteunen de rotsformaties

Wij hebben gelukkig regenbroeken meegenomen, maar Magriet en Cees hebben doorweekte broeken.

Dan moeten we weer terug  naar de boot, want onze volgende bestemming wacht, Staffa! De zee wordt ruwer en de boot klapt hard op de golven, maar de stuurman heeft daar weinig last van, want die zit op een geveerde stoel.

En dan ligt daar Staffa, de overkant van de Giant Causeway, die we in Noord-Ierland hebben gezien. Hexagonale basaltkolommen ondersteunen de kliffen, vormen een soort pad dat in zee loopt en op een plek is er zelfs een grot, Fingal's Cave genaamd. Fingal is een Schotse reus, de tegenhanger van Fin MacCool bij de Noord-Ierse Giant Causeway. De klim naar de grot gaat over een smalle richel. De rotsen zijn glad van de regen en het is allemaal behoorlijk link wanneer mensen elkaar in tegengestelde richting willen passeren. Je snapt niet dat er niet meer ongelukken gebeuren.  Maar indrukwekkend is het zeker!

Fingal's Cave

We maken nog een wandeling boven over het eiland waar vooral gras is met opvallend weinig vogels.  En dan gaan we weer aan boord en terug richting Tobermory. Helaas komen de beloofde dolfijnen en walvissen niet in beeld. Ondanks dat en de regen was het toch een bijzondere ervaring. Aan boord hangen we alle natte spullen te drogen.

Voor vannacht wordt windkracht acht voorspeld. We zijn benieuwd hoe rustig we slapen. Om de wind op de kop te houden draaien we de Iskander om aan de steiger.

 

Uitzicht vanaf de klif op de basaltkolommen

7 juli: Naar Mallaig op het schiereiland Morvern

De WIND SURF, het grootste zeilschip ter wereld

De beloofde windkracht acht is vannacht uitgebleven. Voor vandaag is de weersvoorspelling zuidwest vijf tot zeven beaufort. Omdat voor onze bestemming de wind ruim invalt en we verder willen  wagen we het er op. De afstand naar Mallaig is zo’n 30 zeemijl.

Ik probeer ’s ochtends in Tobermory nog een blogbericht klaar te maken voor publicatie, maar de WIFI-verbinding is beroerd dus ik geef het op. Dan snel klaarmaken voor vertrek, thee zetten en boterhammen smeren, soep onder  handbereik. Warme kleren en zeilpakken aan.

Als we om half twaalf afvaren ligt voor de haven van Tobermory de ‘Wind Surf’, het grootste zeilschip ter wereld, althans dat is het gerucht.

De vuurtoren van Rubha nan Gall

We hijsen het grootzeil in de haven en steken met het oog op de weerverwachting meteen een reef. In de sound of Mull waait het nog niet zo hard, zo’n 15 knopen.  Al gauw begint het te regenen en dat blijft de hele tocht zo. Als we bijna op open water zijn steken we uit voorzorg een tweede reef en dat blijkt een goede beslissing. De wind trekt aan tot ruim boven de 20 knopen en omdat het water relatief vlak is gaat het als een speer met een knik in de schoot. Verder op zee neemt de golfhoogte toe. Af en toe maakt de  Iskander een flinke schuiver.

Mallaig vanaf het water

Als het weerbericht wordt voorgelezen vragen we ons af of dit zeetje ‘moderate’ of ‘rough’ is. Langzaam maar zeker wordt de koers steeds ruimer en wordt het tijd om het grootzeil te strijken en alleen op de fok verder te gaan. Dat gaat nog steeds met een snelheid van zo’n 6 knopen door het water en een stuk meer relaxt.

Ruim om de kaap van Ardnamurchan en tussen de banken door

Ondertussen is alles grauw en grijs. Het zicht is matig en het blijft het regenen. De camera gaat naar binnen en de luiken gaan in de kajuitingang om het met deze achterlijke wind binnen droog te houden.

We varen een omweg om uit de kust te blijven bij de kaap van Ardnamurchan en enkele ondiepten te mijden, waar mogelijk nare zeeën staan. Ondiepte is hier een relatief begrip: het is er 15 à 20 meter diep in plaats van 60 tot 100.

Op het allerlaatst trekt de wind nog even aan tot 27 knopen, net geen 7 beaufort. De Iskander loopt als een tierelier.

In de haven krijgen we het allerlaatste plekje aan de steiger, tussen twee jachten ingeperst. Het heeft ook voordelen als je niet zo’n breed schip hebt! Snel opruimen en naar binnen om op te drogen.

8 juli: Dagje Mallaig

Vissersboten in de haven van Mallaig

Het wordt een dagje vol huishoudelijke zaken. De WIFI is hier OK, dus werk ik aan het blog, want vandaag wil ik wel weer een bericht publiceren. Jan Willem doet de filmpjes.

De Iskander mag wel weer eens gepoetst worden, van binnen en van buiten. Het huishouden gaat immers gewoon door. 

En ik krijg van mijn leidinggevende Inge een mailtje over de ontwikkelingen bij de Belastingdienst, waar een reorganisatie gaande is. Ik moet er even over nadenken wat dat voor mij kan betekenen. 

Zo zijn we af en toe ook met dagelijkse dingen bezig.

Een allegaartje aan vistuig

’s Middag maken we een wandeling door het dorp. Het is een vissersplaatsje met een behoorlijk grote vloot en een aantal visverwerkende bedrijven. Bij vissersboten is het altijd wel rommelig, maar zo'n bende als het hier is zie je maar zelden.
Voor het eerst sinds lang vinden we een viswinkel. Deze is onderdeel van een visbedrijf. Verser kun je het niet krijgen. We kopen acht coquilles en twee zalmforelfilets.

Muurschildering bij de haven

De coquilles St. Jacques smaken voortreffelijk!

Ik maak de coquilles klaar voor het avondeten. In de ene pan stoof ik een brunoise van courgette en paprika in olijfolie. In de andere pan worden de coquilles gebakken in de boter. Ik houd de couquilles warm, terwijl ik van het restvocht een saus maak met Prosecco, room en een vleugje kerrie. Succes verzekerd. Eet smakelijk!

De zalmforel is voor morgen.

’s Avonds buigen Jan Willem en Wim (van de Kwinte) zich over de planning voor de komende dagen.

9 juli: Van Mallaig naar Kyle Lochalsh

Schots weer op weg naar Kyle Lochalsh

De afstand is slechts 20 mijl, toch varen we al voor achten af om de stroom mee te hebben in de Sound of Sleat en verderop bij Kyle Rhea, waar het vaarwater veel smaller wordt. Er staat nauwelijks wind. Even denken we toch te kunnen zeilen als de wind aantrekt. Dat wordt veroorzaakt door wind die uit Loch Nevis komt en is snel weer voorbij. Het zeil kan naar beneden en van zeilen komt het vandaag niet meer. Het is de hele tijd druilerig en dat is jammer want de kusten zijn ook hier erg mooi en dat komt met dit weer niet uit de verf. Onderweg zien we veel zeehonden. Ze willen alleen niet op de foto.

Geen wind bij Kyle Rhea, maar het stroomt er wel zo'n 4 knopen

Zeehonden op een rots vlak voor Loachalsh

In eerste instantie was onze bestemming KyleAkin op het eiland Skye, aan de  zuidzijde van de Skyebrug, maar Wim (van de Kwinte), die voor ons vaart heeft de indruk dat daar alleen visssers liggen en aan de noordzijde zijn wel plezierjachten afgemeerd, dus stelt hij voor om daarheen te gaan. Ook goed, we volgen wel naar Kyle Lochalsh. Deze haven is niet erg beschut. De steiger van Kyle of Lochalsh ligt open naar het noordwesten en dat zullen we weten.

Er zijn heel veel kwallen

Op de steiger staan heel veel behulpzame lieden, en dat geeft de nodige verwarring, maar uiteindelijk liggen we zonder kleerscheuren afgemeerd. Britten hebben de neiging om de lijn die ze van je aannemen direct op de bolder op de steiger te beleggen. Wij houden daar niet van. We willen liever de lijn om de bolder en direct terug, zodat je controle houdt, omdat je de lijn kan vieren of aanhalen.

Wandelen op Skye, aan de overkant van de 29 meter hoge Skye Bridge

Prachtig bos met veel mos onder de bomen

‘s Middags maken we een wandeling aan de andere kant van de Skye bridge, die het vasteland van Schotland met het eiland Skye verbindt. Het wordt een wandeling in de regen. Daarbij is het tamelijk warm en moeten we behoorlijk wat klimmen. Het is kiezen tussen nat van het zweet met regenpakken aan of nat van de regen zonder.

Rotsplantje dat feloranje bloeit met hele kleine bloemetjes 

Na het eten begint het opeens hard te waaien, eerst een knoop of 20 tot 25, later zelfs ruim boven de dertig knopen. Het jachthaventje krijgt de volle laag (zie filmpje). De steigers dansen op de golven en de boten steigeren mee. Schippers en bemanningen zijn druk in de weer om schade te voorkomen. Bij een aantal schepen die aan de lager wal liggen worden met vereende krachten autobanden tussen de boot en de steiger geperst. Jan Willem brengt overal dubbele lijnen aan. De rukken op de bolders zijn enorm. Blij dat we een Breehorn hebben. Nadat we ons ervan verzekerd hebben dat alles goed zit, kruipen we in bed, maar of er iets van slapen komt?

Om middernacht gaat de wind net zo plotseling liggen als hij is opgestoken en een kwartier later is ook de golfslag weg. We slapen heerlijk. 

10 juli: Hertenvlees op Rona

We vertrekken uit de tochtige haven van Kyle Lochalsh

Wim en Mieke blijven liever nog een dagje maar wij willen weg uit dit tochtgat waar verder niet veel te beleven is. Daarom scheiden onze wegen opnieuw. Ons doel is de beschutte, idyllische baai Acarseid Mhor bij het kleine eiland Rona.

Prachtige kleuren op de kust van het eiland Raasay

De doorgang tussen de eilanden Raasay en Rona

Een witte pijl op de rotsen wijst de weg

Bij vertrek waait het in de haven 15 knopen en het is wat druilerig. Voordat we de brug onderdoor gaan hijsen we de zeilen in de luwte van Skye met gelijk een reef erin, om voorbereid te zijn op wat komen gaat. De brug voorbij komt de wind echter niet boven de tien knopen uit, dus reef eruit. Het bevestigt ons vermoeden dan Lochalsh een tochtgat is.  Het wordt een heel rustig tochtje, naar het noordwesten, langs het eiland Raasay, richting Rona. We passeren de smalle doorgang tussen Raasay en Rona, en varen langs de westkust omhoog tot aan een witte pijl op de rotsen. Het lijkt Zweden wel!

Op het allerlaatste moment opent zich de doorgang naar de baai. Dat is altijd weer spannend om in te varen.

Op het laatste moment opent zich de doorgang naar de baai

De rotsen zijn behoorlijk dichtbij

Het is half vijf en er liggen een stuk of vijf zeiljachten verspreid over de baai. We zoeken een geschikte ankerplek op veilige afstand van de andere schepen, maar op de ene plek houdt het anker niet en op de andere zwaaien we te dicht langs de ondiepte. Dat ontdekken we door aan de achterzijde van het schip met een loodlijn de diepte te bepalen. Wat een gedoe! Er moet ook nog ergens een mooring zijn. Die blijkt gemarkeerd door een onopvallend klein boeitje, daaraan meren we nu af. 

Met de bijboot naar de wal

Met de bijboot gaan we naar de wal om bij Rona Lodge te betalen en te vragen hoeveel gewicht de mooring kan hebben.

Whiskey uit Edradour, speciaal voor Rona gemaakt

De eilandbeheerder Bill Cowie ontvangt ons allerhartelijkst: “40 ton kan eraan, dus jullie schip zeker!”  En of we nog behoefte hebben aan overheerlijk hertenvlees van het eiland. Hij opent zijn winkeltje voor ons en schenkt ons een Rona Whisky  in. Die komt niet van Rona, maar uit Edredour, een kleine distilleerderij uit de Highlands, maar hij is erg lekker en daar gaat het om. Zijn maat Hugh voegt zich bij ons en de glazen worden nog eens volgeschonken. Uiteindelijk vertrekken we met hertenbiefstuk, hertenburgers en een fles whisky op de pof, omdat we niet genoeg geld bij ons hebben. En met de belofte dat Bill de volgende dag prawns voor ons gaat vangen.

Helaas kunnen we morgen niet aan de mooring blijven liggen, want die is aan een ander beloofd, maar als de andere schepen weg zijn, is er genoeg plek om te ankeren.

Op de steiger ontmoeten we Maria en Hans, die hun boot net als wij in Andijk hebben liggen en nu hier in de baai geankerd zijn. Hoe klein kan de wereld zijn. Zij komen ’s avonds gezellig een kop koffie drinken. Hans is de zeiler van het stel. Maria houdt eigenlijk niet van zeilen, maar gaat toch altijd mee. Als dat geen echte liefde is…?