Oversteek naar Denemarken, door het Lymfjord en het Kattegat

12 t/m 14 mei 2013 - Van Den Helder naar Thyboron in Denemarken

De veerboten van de Teso passeren elkaar op het Marsdiep voor Den Helder

Na twee dagen wachten op minder wind kunnen we op zondag 12 mei eindelijk vertrekken. De voorspellingen geven de eerste dag nog wel 5 tot 6 Beaufort, maar daarna gaat het minder waaien. Wel moeten we voor woensdag binnen zijn want dan wordt er 7 Beaufort verwacht voor de kust van Denemarken. Fijn om te gaan!

Om kwart voor twaalf verlaten we Den Helder op weg naar het Molengat en zetten de stuurautomaat aan. Tot onze grote schrik gaat het schip dwars uit! Nog eens proberen en weer problemen. Zonder stuurautomaat kunnen we niet weg, wat nu? We besluiten de haven van Oudeschild op Texel aan te lopen, om daar uit te zoeken wat er aan de hand is. Daar aangekomen schroeft Jan Willem de aansturing onderdeks open. De kwaal van de vorige keer blijkt het niet te zijn: een moer van de roerstandmelder die toen los geraakt was zit nog vast. Dan nog maar eens de boel opnieuw uitlijnen, het roer helemaal linksom en vervolgens rechtsom gedraaid (mogelijk komt de middenstand van het roer niet overeen met wat de automaat denkt dat het midden is). En daarna losgooien en in de havenkom kijken of de stuurautomaat nu wel goed werkt. En zowaar, hij doet het! We kunnen gaan! Enfin, rond half drie verlaten we Oudeschild, richting Molengat. Nu echt op weg.

Na het Molengat hebben we een ruime wind, die aan het begin van de avond zo wegzakt dat het zeil gaat klapperen vanwege de golven. We strijken en gaan verder op de motor. Het diner bestaat uit chili con carne.

Tijdens het koken blijft het koordje
van het zwemvest achter het
fornuis hangen, met dit resultaat

Als de wind later in de avond aantrekt hijsen we het zeil weer. Het gaat steeds harder waaien en de voorspelling belooft 6 Beaufort. Rond elf uur steken we een dubbel rif met een bulletalie op het grootzeil en zetten de kotterfok erop om veilig de nacht in te kunnen gaan. Het waait die nacht inderdaad stevig door, tot 24 knopen.

Komt er een bui aan of valt het mee?

Op maandag 13 mei neemt de wind af naar 4  à 5 Beaufort uit het zuidwesten. Gezien de hoge golven willen we niet voor de wind zeilen en daarom kruisen we het traject af. Dat brengt ons bij een krimpende wind in de loop van de dag steeds verder uit de richting van ons doel, maar nog niet ver genoeg om koers te verleggen door te gijpen. Dat werkt erg frustrerend.

Een copieuze lunch

De weerberichten die we krijgen, geven tegenstrijdige informatie: rustig weer èn stormwaarschuwingen. Het is behoorlijk koud. Daarbij hebben we allebei hoofdpijn en voelen we ons katterig. Geen zin om te koken en geen zin om te eten. Het restant chili con carne staat ons steeds meer tegen. Bovendien heeft later op de dag de computer kuren, zodat het ons niet lukt om nieuwe weerinformatie binnen te halen. Moeten we nu wel of niet reven voor de nacht? We willen het niet tegen elkaar zeggen, maar denken: “waar zijn we aan begonnen?” en vinden dit

niet meer leuk. Ik raap mezelf bij elkaar en doe de afwas. De chili gaat door het toilet en we eten kaascrackers en gedroogde abrikozen. Vooral die abrikozen helpen ons weer op de been. ‘s Avonds roept Jan Willem omliggende schepen op voor een weerbericht. De Kirsten Maersk meldt maximaal 5 Beaufort, nog steeds  uit het zuidwesten. We besluiten niet te reven.

De kust is in zicht, dus de
Deense vlag kan in het want!

Als we later dit nabespreken is de les: gedisciplineerd blijven eten, drinken en opruimen, zeeziektepillen en paracetamol makkelijk bij de hand houden en de onzekerheid over het weer heeft ons behoorlijk parten gespeeld.

Zonsopgang op de derde dag

Surfend op de golven varen we het Lymfjord in.

Op 14 mei,’s nachts om één uur gijpen we. De wind is  zo gedraaid dat de koers in één keer naar Thyboron gaat. En dan gaat het snel en voorspoedig. Het wordt een mooie, zonnige zeildag. De ellende van de vorige avond is vergeten en we genieten als we rond het middaguur het Lymfjord bij Thyboron op de hoge golven binnensurfen. 

De schoorstenen van Thyboron, 

Gezien het tijdstip, de reputatie van Thyboron en de stank van visverwerkende bedrijven en chemie die ons tegemoet waait, besluiten we door te varen naar Lemvig, een leuk plaatsje iets verderop. Even later komt een oranje speedboot met grote snelheid achter ons aan. Het blijkt douane die informeert waar we vandaag komen en of we iets aan te geven hebben. “Hasjiesj of zo”, zeggen ze nog. Niet dus, en ze varen weer verder. Technisch weer, denk ik dan. 

Deense marine op het Lymfjord

We ziet nog een marineboot en verder is het heel stil op het Lymfjord. Half vier meren we af in Lemvig. We zijn er.

307 Zeelmijlen en 52 uur later. Het is tijd voor een wandeling.

’s Avonds eten we spitskool met varkenshaas en aardappelen. Yoghurt met vanillevla toe.

De kerk in het centrum van Lemvig

Welkom in Lemvig

15 mei 2013 – Van Lemvig naar Ålborg

De haven van Lemvig

Omdat we op 23 mei in Neustadt willen zijn, besluiten we de volgende dag vanuit Lemvig direct door te varen naar Ålborg, bijna aan de andere kant van het Lymfjord gelegen. 

De fauna onder water langs de kade in Lemvig

Wel slapen we eerst lekker uit. Om kwart over tien vertrekken we. Het is een prachtige zonnige dag. We varen het hele stuk op de motor, grotendeels met de fok als steunzeil erbij. Niet zozeer omdat het niet bezeild is, maar we moeten de vaargeul aanhouden en die is bochtig en op veel plaatsen smal. We passeren verschillende bruggen die allemaal bij aankomst direct voor ons open gaan. Onderweg maken we foto’s van de prachtige oevers. En we zien wel twee andere zeiljachten, een Duitser en een Pool. 

Merken voor geleidelijn bij Lemvig

Het loopt tegen achten als we vlak voor Alborg een klein jacht zien, dat aan de grond gelopen is. We waarschuwen de kustwacht, en worden verzocht in de buurt te blijven. Maar we kunnen niets doen omdat we te diep steken. Er komt een zeiljacht voorbij dat even later onverrichter zake terugkeert. Ook zij konden het scheepje niet bereiken. Vervolgens komt er een vlet aan, die het jachtje weet los te strekken. 

Visser op het Lymfjord

Steenlagen op het eiland Fur

Met de Ladoga mee door de brug

Door al het gedoe liggen we pas rond negen uur in de haven. Te moe om uitgebreid te koken. Appelpannenkoeken zijn ook lekker.

’s Avonds belt broer Joep, naar later blijkt uit Portugal. Hij vertelt dat mijn moeder is gevallen en haar heup heeft gebroken. Dat is schrikken. Daarna contact met zus Milou. Ze gaat dezelfde avond nog naar Weert. Mam wordt morgen geopereerd.

16 mei 2013 - Van Ålborg naar Grenå aan het Kattegat

Spoorbrug met contragewicht in Alborg

Het weer blijft instabiel. De voorspelling geeft ’s ochtends weinig wind, en ’s avonds aantrekkend naar 6 à 7 Beaufort uit het oosten. 
Op tijd binnen zijn dus, vooral omdat de haven bij oostenwind aan lager wal ligt. Kort na vertrek moeten we wachten op de bruggen bij Ålborg tot twaalf uur. 

Gezicht op Aalborg

‘s Ochtends is het bewolkt met regen, maar in de loop van  dag klaart het op en wordt het zonnig. Het weer is zoals beloofd. ’s Ochtends op de motor, maar vanaf een uur of vier kunnen we heerlijk zeilen. 

Buitenhuis aan het Lymfjord, wie zou hier wonen?

De havenmonding van Grenaa

Onderweg eten we kapucijners met spek en uien. Simpel, maar lekker. ’s Avonds trekt de wind aan en zeilen we met iets te veel tuig op Grenå af. En daar aangekomen blijkt het binnenvaren van de jachthaven toch wel erg spannend. Er staat een fikse dwarsstroom en hoge golven die de smalle haveningang binnenlopen. Met veel geweld en de motor op maximaal vermogen schuiven we 

naar binnen en slaken een zucht van verlichting dat we er zijn.
’s Avonds met Milou gebeld. Mam is die avond geopereerd. Alles is goed gegaan, maar ze is erg in de war.

17 mei 2013 - Rustdag in Grenå

De kerk van Grenaa

Welkom in Grenaa

Tijd voor de noodzakelijke huishoudelijke activiteiten zoals schoonmaken en wassen. Daarna op de fiets naar het stadje, dat staat aangekondigd als een centrum van commerciële activiteit met mooie winkels. Die zijn er wel, maar er is daarnaast veel leegstand. Ook hier heeft de crisis toegeslagen. 

Detail van een poort in het centrum
van Grenaa

Na de lunch maken we een fietstocht door de heuvels in het achterland. Het is prachtig voorjaarsgroen met her en der vriendelijke boerderijen.  We komen uit bij het prachtige 12^e eeuwse kerkje van Vejlsby, waar een vriendelijke dame ons uitnodigt om binnen te gaan kijken.

De prachtige kerk van Vejlsby met graven rondom

John en Elise

Terug in de haven ontmoeten we John en Elise die met hun motorjacht de Zeeotter onderweg zijn. Gezellige mensen en leuk om even Nederlands te spreken.

De haven van Grenaa is nog erg leeg

18 mei 2013 – Van Grenå naar Ballen op het eiland Samsø

Huisje in Grenaa

Nadat het koelwater is bijgevuld en de boodschappen voor de pinksterdagen zijn gehaald, kunnen we vertrekken. Hoewel er weinig wind is voorspeld, waait het voor Grenå toch 16 knopen. 

Lekker weer!

John en Elise komen ons uitzwaaien. We hijsen het grootzeil in de haven. Ook nu staat er in de havenmonding een flinke deining en bij het uitvaren raken we tot onze schrik een paar keer de grond. Het wordt een dag van afwisselend zeilen en motoren, omdat de wind af en toe wegzakt en het zeil op de ruime koers die we varen gaat klapperen. Het is zonnig en warm, - we kunnen in een T-shirt aan dek -, maar wel heiig. 

Het eiland Hjelm in het Kattegat

We varen langs de mooie kust van Jutland en onderweg passeren we een aantal fraaie eilanden. Iets voor zes uur arriveren we in Ballen. Na aankomst maken we een wandeling om even de benen te strekken. Het haventje ademt een sfeer van vakantie en mensen die genieten van een zonnige dag. Er wordt overal gebarbecued. En dan te bedenken dat het in Nederland regent en een stuk kouder is.

De haven van Ballen op het eiland Samsø, de volgende ochtend

De vissersschepen in de Deense havens zijn aanmerkelijk kleiner dan in Nederland